Δε ξέρω τι λέτε εσείς... Αλλά εγώ πιστεύω στο θρύλο του μαρμαρωμένου βασιλιά. Του Άγιου βασιλέα που αγάπησε ο κόσμος γιατί είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη ήθελε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της φτώχειας. Ήπιος, απλός και φιλήσυχος διαπραγματεύονταν ακόμα και με τους εχθρούς του. Γιατί πάνω από όλα εκείνα τα χρόνια του Μεσαίωνα, είχε την ανθρώπινη ζωή.

Ο Άγιος αυτός βασιλέας όμως δεν είναι ο τελευταίος βασιλεύων Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος. Τι σας λέω ε; Εδώ και με αφορμή τα καμώματα του Ερντογάν που ξανάκανε την Αγιά Σοφιά τζαμί γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του την επιλογή του δημιουργού του τουρκικού κράτους Κεμάλ Αττατούρκ, εδώ λέω μας μυρίσαν φρεσκοτηγανισμένα ψάρια κι η κυρα Δέσποινα σα να την άκουσαν να λέει πως τέρμα οι αναστεναγμοί, κι εγώ σας λέω πως ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που όπου να ‘ναι ξεμαρμαρώνει δεν είναι ο τελευταίος Αυτοκράτορας;

Ε ναι… Δεν είναι. Γιατί άμα μπλέκεις την ιστορία με τους θρύλους, την πολιτική και την Αγιολογία μπερδεύεις και το πραγματικό μαρμαρωμένο Βασιλιά με αυτόν που έχεις μέσα στο κεφάλι σου για τέτοιον. Μπερδεύεις τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Δραγάση Παλαιολόγο με τον Άγιο Βασιλέα Ιωάννη τον 3ο τον Βατάτζη, τον Ελεήμονα. Γιατί ετούτος είναι ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς. Ετούτος ο αγαπημένος του λαού Άγιος κρύφτηκε κατά την Άλωση του 1453 σε κάποια κατακόμβη μαζί με τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της.

Είναι ετούτος ο Άγιος βασιλιάς, ο πραγματικά εξαδάκτυλος κατά τον θρύλο, που το 1222 διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο Λάσκαρη. Ο θρόνος ετούτος ήταν ένα βασίλειο που προέκυψε μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους σταυροφόρους και όπου κατέφυγε ο αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη.

Τα άλλα τρία ήταν η Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη.

Ο Άγιος το λοιπόν βασιλιάς αγάπησε το λαό του. Κι ο λαός του τον αγάπησε. Αναδιοργάνωσε τις βυζαντινές δυνάμεις στις οποίες ήταν ο ίδιος επικεφαλής, εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Όταν πέθανε το 1254 η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση και δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261. Από τους ιστορικούς όμως αλλά προπάντων από το λαό ακόμα και αυτή χρεώθηκε στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη.

Ο Ιωάννης Βατάτζης προστάτεψε τους αδικημένους. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Αναδιοργάνωσε σε όφελος των ανθρώπων του λαού τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Οι βιογράφοι του λένε πως μια ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του: «Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»;

Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 ο αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης πέθανε. Το λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας.

Κάπου εκεί η ιστορία μπλέκει με τους θρύλους που γεννά η αγάπη του λαού. Στα επόμενα χρόνια λέει το λείψανό του μεταφέρθηκε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από εφτά χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, έκπληκτοι λέει διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός.

Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Θαρρείς και όλα είχαν μαρμαρώσει…

Θρύλοι ακολούθησαν πολλοί… Ο Άγιος Βασιλιάς σηκωνόταν από τον τάφο του και πολεμούσε μαζί με το λαό του, Βοηθούσε άρρωστους και φτωχούς, τιμωρούσε τους άδικους. Και σαν έμαθε λέει πως έπεσε η Πόλη του που τόσα έκανε για να τη λευτερώσει από τους Φράγγους πήρε τη σπάθη του στο θηκάρι της και κρύφτηκε στις κατακόμβες της Αγιάς Σοφιάς.

Άφθαρτος, μαρμαρωμένος θαρρείς ο αγαπημένος του λαού Άγιος βασιλέας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης ο Ελεήμονας περιμένει να πάρει πίσω την Πόλη και να βοηθήσει το λαό του.

Γιατί η Πόλη που την είπαν Πόλη γιατί είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου είναι ο λαός του. Αυτός που δοκιμάζεται, αυτός που πρέπει να στηριχθεί… Το περιεχόμενο της Αγίας Σοφιάς του είναι ο λαός του πραγματικού μαρμαρωμένου βασιλιά.