Στις 7 Ιούλη κλείνουμε ένα χρόνο. Ένα χρόνο διακυβέρνησης από τη ΝΔ και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, και βέβαια ένα χρόνο άσκησης αντιπολίτευσης από τους λοιπούς.

Έχουμε, λοιπόν, ικανό χρονικό διάστημα για να κρίνουμε και να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα γι' αυτά που περάσαμε, αλλά και για ό,τι ακόμα μας περιμένει.
Κι ας μπούμε απ' ευθείας στο θέμα μας.

Κυβέρνηση: Κυβέρνηση δεξιάς. Καθαρής, πεντακάθαρης δεξιάς. Χωρίς αμφισημίες κι αμφισβητήσεις. Χωρίς κεντροδεξιές αποκλίσεις, φιλελεύθερες τάσεις, λαϊκοριζοσπαστικές απόψεις.

Μια κυβέρνηση με δεξιές πολιτικές, δεξιές τακτικές, δεξιές στρατηγικές.
Μια κυβέρνηση που την χαρακτηρίζουν στελέχη της όπως ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, ο Χρυσοχοΐδης (Χρυσοβορίδης), ο Βρούτσης, η Κεραμέως κλπ κλπ.
Και με επικεφαλής αυτόν που η Liberation αποκάλεσε petit Koulis.
Petit στο πολιτικό ανάστημα όσο και στις δυνατότητες ,στη σκέψη όσο και στον λόγο.

Και τόσο πολύ petit σε σύγκριση με τον δάσκαλο, μέντορα και πατέρα του, Κωνστ. Μητσοτάκη.Μια κυβέρνηση που με κάθε ευκαιρία δείχνει το αντιλαϊκό, αντικοινωνικό, φιλοολιγαρχικό της πρόσωπο.

Στην άσκηση της εσωτερικής πολιτικής το σήμα κατατεθέν της είναι τα ΜΑΤ.
ΜΑΤ στα Εξάρχεια, ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ, ΜΑΤ στου Ψυρή, ΜΑΤ στο Κουκάκι, ΜΑΤ στην Αγία Παρασκευή, ΜΑΤ στη Λέσβο, στη Χίο, στη Σάμο.

Με την κατάργηση του ασύλου τα ΜΑΤ έχουν στρατοπεδεύσει στα πανεπιστήμια. Εφορμούν σε σπίτια και καταπατούν κάθε έννοια οικογενειακού ασύλου. Εφορμούν σε μπαράκια "εν παρατάξει" με λεία κάτι λιβάνια για τα θυμιατά και κάτι παυσίπονα για τον πονόδοντο.

Και στα νησιά κάνουν αποβάσεις και συμπεριφέρονται σαν δυνάμεις κατοχής (ξύλο, σπασίματα, τραμπουκισμοί).

Στην οικονομική πολιτική το σήμα κατατεθέν της είναι το ξεπούλημα. ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΛΑΡΚΟ, Ελληνικά Πετρέλαια, υπόλοιπο Ελ, Βενιζέλος, ΕΥΔΑΠ, λιμάνια και ό,τι άλλο πρόσφορο αλλά και μη. (Παρένθεση: τελικά στο Ελληνικό θα μπουν οι μπουλντόζες; Ο ένας μήνας που έταζαν έχει περάσει, κλείνουμε χρόνο και ακόμα τίποτα. Όχι που με νοιάζει αλλά... λέμε τώρα).

Παράλληλα, οι νόμοι που ψηφίζει είναι η επιτομή της εξυπηρέτησης της οικονομικής ολιγαρχίας, ξένης κυρίως αλλά και ντόπιας.

Πακέτο η κοινωνική ασφάλιση στις ασφαλιστικές εταιρείες. Πακέτο η παιδεία στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Πακέτο η υγεία επίσης στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Πακέτο οι εργαζόμενοι με τον αντισυνδικαλιστικό νόμο, πού αλλού, στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Εκεί όμως που πραγματικά είναι άπαιχτη είναι οι "διαλύσεις".

Διαλύει οργανισμούς με τους διορισμούς των "αρίστων". Διαλύει το ΚΕΘΕΑ .Διαλύει το ποδόσφαιρο -αλήθεια ο Αυγενάκης είναι ακόμα υφυπουργός αθλητισμού;- λες και ήθελε πολύ για να το πετύχει. Διαλύει σπιτικά, εκπλειστηριάζοντας σπίτια ανθρώπων που βρίσκονται σε έσχατη ανάγκη, σε ανάγκη που τους έφεραν οι δικές της, και όχι μόνο, μνημονιακές πολιτικές. Διαλύει τους ΟΤΑ αφαιρώντας και τους ελάχιστους οικονομικούς πόρους που είχαν απομείνει στις κοινότητες.

Όμως, και στην εξωτερική πολιτική τα πράγματα δεν είναι καλύτερα.
Με το καλημέρα αναγνωρίζει τον Γκουαϊδό -σαν τι;- την στιγμή που όλοι οι δικοί του του γυρνούσαν την πλάτη και στην συνέχεια αναγκάστηκε να γλείψει εκεί που έφτυσε.

Με το Μακεδονικό, μια αυγά και μια καλάθια. Τη μια θα άλλαζε την συμφωνία των Πρεσπών και την άλλη διαμαρτύρεται γιατί η άλλη πλευρά δεν την εφαρμόζει.
Όσο για τα Ελληνοτουρκικά, τα πράγματα από γελοία έχουν γίνει επικίνδυνα.

Στην αρχή ο Ερντογάν ήταν "απομονωμένος", στην συνέχεια το Τουρκικό σεισμογραφικό έκανε έρευνες στην Ελληνική επικράτεια γιατί στην Τουρκική είχε... τρικυμία, και τώρα είμαστε με την πλάτη στον τοίχο και κινδυνεύουν να χαθούν, αν ήδη δεν έχουν χαθεί, κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Οι μεν εταίροι μας στην ΕΕ μας διαβεβαιώνουν ότι είναι με το μέρος μας, οι δε σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ δεν ανακατεύονται μεν, αλλά οι ΗΠΑ, όπως πάντα, κάνουν πλάτες στον Ερντογάν.

Και η ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού.

Άφησα τον κορωνοϊό για το τέλος, λόγω της ιδιαίτερης σημαντικότητάς του.
Εδώ, η κυβέρνηση έπεσε από την Ακρόπολη και στάθηκε όρθια.
Πήρε έγκαιρα τα αντικορωνοϊκά μέτρα και μπράβο της. Φοβάμαι όμως, ότι τα καλά τελειώνουν εδώ.

Ο κόσμος, νιώθοντας τον κίνδυνο και αποδεχόμενος ευθύνη ίσως και μεγαλύτερη από αυτή που του αναλογούσε, δέχτηκε τις οδηγίες του Τσιόρδα και τα "απαγορεύεται" του Χαρδαλιά.

Ενώ, όμως, αποδείχτηκε περίτρανα ότι αυτοί που στάθηκαν εμπόδιο στην πανδημία ήταν οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό και το Δημόσιο Σύστημα Υγείας, με τις όποιες αδυναμίες και ατέλειές του, η κυβέρνηση είχε στραμμένη την προσοχή της αλλού.

Αντί λοιπόν, να επιβραβεύσει έμπρακτα τους ανθρώπους αυτούς, και υλικά και ηθικά, και αντί να εξοπλίσει τα νοσοκομεία με ΜΕΘ, μηχανήματα, γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, μοίραζε... παλαμάκια στους μεν και... εκατομμύρια στους κολλητούς.

Αντί να επιτάξει όσα ιδιωτικά θεραπευτήρια ήταν απαραίτητα, τα νοίκιαζε σε πολλαπλάσιες τιμές από τις συνήθεις.

Αντί να αξιοποιήσει τα πανεπιστημιακά ερευνητικά εργαστήρια άνευ κόστους, πλήρωνε πανάκριβα τις ίδιες εργασίες σε ιδιωτικά εργαστήρια. Αντί να στηρίξει τους χειμαζόμενους επαγγελματίες από την κρίση, μοίραζε εκατομμύρια στα "σκόιλ ελικίκου" και στο "μουτζή του νεούκτη", και ο Πέτσας έκανε πάρτι εκατομμυρίων με τα ιστολόγια των κολλητών.

Ναι, βέβαια, απαραίτητη η ατομική ευθύνη. Και βέβαια οι πολίτες έπρεπε να επιδείξουν κοινωνική υπευθυνότητα στις δύσκολες ώρες, και το έκαναν.

Σε αυτές όμως τις δύσκολες ώρες η δημόσια ευθύνη είχε πάει περίπατο.
Το φθινόπωρο έρχεται και πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Ήδη έχουν αρχίσει να πιπιλάνε και πάλι την καραμέλα της ατομικής ευθύνης. Όμως, έχει φύγει πια όλη η γλύκα και τώρα βγάζει μια ξυνίλα ανακατεμένη με πίκρα...

Και να θυμίσω και κάτι άλλο.
Σε αυτές τις δύσκολες ώρες που είπαμε παραπάνω βρήκε να περάσει η κυβέρνηση ό,τι αντεργατικό, αντιπεριβαλλοντικό, αντιεκπαιδευτικό, αντιλαϊκό νομοσχέδιο είχε στα συρτάρια της.

Είπαμε, οι κρίσεις γεννούν ευκαιρίες και βεβαίως, φρόντισε να μην τις αφήσει να πάνε χαμένες.Αυτά τα ολίγα για την ενός χρόνου διακυβέρνηση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Στη συνέχεια -μέρος 'Β- θα δούμε την αντιπολίτευση που είχαμε κατά την διακυβέρνηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.