Πώς να χωρέσει ο νους ότι ο Γιώργος* δεν είναι πια μαζί μας;

Ο άνθρωπος που δεν το έβαλε κάτω ποτέ, παλεύοντας σε διπλό ταμπλό εδώ και χρόνια. Από τη μία με εκείνο το «καρκινάκι», όπως έλεγε συχνά - πυκνά σε φίλους που γνώριζαν και τον ρωτούσαν πώς νιώθει. Από την άλλη, για την καλύτερη καθημερινότητα όλων αυτών των παιδιών, περισσότερα από 500 τόσα χρόνια, που αναζητούσαν μια διέξοδο στο ποδόσφαιρο και τους την πρόσφερε μέσω της Cosmos FC.

«Ο κ. Γιώργος με πήγε στον Αιολικό. Ο αδερφός μου και ο μπαμπάς μου βρίσκονται στα Γιάννενα. Εδώ, ο κ. Γιώργος είναι σαν μπαμπάς μου. Πολύ καλός άνθρωπος. Με παίρνει τηλέφωνο κάθε πρωί να δει αν είμαι καλά. Πάμε για καφέ και για φαγητό. Με πάει και σε thermal spa, για να ξεκουραστώ από την προπόνηση. Ξέρετε τι είναι τo thermal spa;", ρωτούσε χαμογελώντας ο Φράνσις Καλόμπο τη δημοσιογράφο Μαρία Καούκη του contra.gr, σε μια εξαιρετική συνέντευξη στο «Καραπαναγιώτειο» Γήπεδο Μόριας, τον Μάρτιο του 2019.

Αυτό ήταν ο Γιώργος για τον Φράνσις. Και όχι μόνο για εκείνον. Ένας δεύερος πατέρας. Για όλους αυτούς τους «μπαλαδόρους» του ΚΥΤ Μόριας, που πριν δημιουργηθεί η Cosmos FC, έφτιαχναν μόνοι τους ομάδες ανάλογα με την καταγωγή τους και έπαιζαν σε άτυπα Copa Africa ή Μουντιάλ, ώρες ολόκληρες, ξεφεύγοντας από τις επικινδυνότητες της «ζούγκλας» όπου ζούσαν.

Έψαχνε εναγωνίως να βρει τρόπους, ώστε να προμηθευτεί παπούτσια, φόρμες και μπάλες για τις προπονήσεις τους. Στην αρχή δεν ήταν εύκολα. Για την ακρίβεια, ούτε και στην πορεία τον διευκόλυνε κάποιος. Ξόδευε χρόνο και χρήμα, σε μια ατέρμονη προσπάθεια να κάνει όλα αυτά τα παιδιά στην Cosmos FC να αισθανθούν περισσότερο άνετα, ζώντας το ποδοσφαιρικό τους όνειρο. Και το κατάφερε ο μπαγάσας. Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά.

Όχι μόνο έβρισκε αθλητικό εξοπλισμό. Αλλά κατόρθωσε να διεκπεραιώσει και όλη αυτή την τεράστια γραφειοκρατία, προκειμένου ο 15χρονος Φράνσις Καλόμπο να γίνει ο πρώτος αναγνωρισμένος πρόσφυγας, που έπαιξε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής με τον Αιολικό. Ούτε ο ίδιος δεν το πίστευε, όταν τον είδε να μπαίνει ως αλλαγή στη Σαντορίνη, απέναντι στη Θύελλα Καμαρίου. Καμάρωνε, κι όχι άδικα. Δεν αποζητούσε ποτέ τα εύσημα. Πάντα έλεγε πως τα μπράβο αξίζουν στον Φράνσις, που απέδειξε μέσα στο γήπεδο ότι βρισκόταν δίκαια μέσα στην 11άδα του Αιολικού. Η αλήθεια όμως ήταν πως είχε μερίδιο κι εκείνος σε αυτό το κατόρθωμα.

Και μετά, η UEFA. Άκουσε διάφορα για αυτή την πρωτοβουλία. Δύσπιστα σχόλια από τους περισσότερους, που δεν έδιναν πιθανότητες στη χρηματοδότηση του Ιδρύματος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Όμως ο Γιώργος είχε γίνει ήδη γνωστός ακόμα και μέσα στα σοφιστικέ γραφεία των Ευρωπαίων αξιωματούχων της στρογγυλής θεάς. Και η UEFA ηρθε. Και η χρηματοδότηση έγινε πραγματικότητα. Και η Cosmos FC ενισχύθηκε. Και ο Αιολικός, ως επίσημος συνεργάτης του πρότζεκτ, ευνοήθηκε από αυτή τη συγκυρία. Και ο Γιώργος καμάρωνε σιωπηλά, πηγαίνοντας συχνά πυκνά στις προπονήσεις και βλέποντας ανήλικους πρόσφυγες μαζί με ελληνόπουλα να χαίρονται το παιχνίδι, αγόρια και κορίτσια, μαθαίνοντας να παίζουν ποδόσφαιρο, να συνεργάζονται, να αναδεικνύουν ομαδικές αρετές και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι.

Μέχρι και πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα της UEFA έγινε αυτή η πρωτοβουλία. Το όνειρο του Γιώργου. Χάρη στον Γιώργο. Τόσο απλά.

Τις τελευταίες μέρες, πριν την καραντίνα και την αιφνίδια διακοπή των πρωταθλημάτων εξαιτίας του κορονοϊού, ερχόταν με κόπο στα παιχνίδια του Αιολικού. Παρά το ότι ήταν εμφανώς καταβεβλημένος, δεν έχανε το χιούμορ του. Ούτε διανοούνταν να παίζει ο Αιολικός και να μην έρθει στο γήπεδο, να δει την αγαπημένη του ομάδα, αλλά φυσικά και τα «παιδιά» του. Ο Φράνσις, εξάλλου, είχε αποκτήσει παρέα και τον Σεκού, που φόρεσε επίσης την κυανόλευκη φανέλα σε αρκετά ματς. 

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε μούδιασμα σε όσους τον γνώριζαν. Και ήταν πολλοί, χάρη στην Cosmos FC σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Τα αντίο πολλά. Από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Από τον Αιολικό. Αλλά τα πιο συγκινητικά από τα «παιδιά» του, για τα οποία πάλευε ακόμα και στα τελευταία του, όπως αποδείχθηκε. Αδύνατον να πιστέψουν τον πρόωρο χαμό του. Δάκρυα, φωτογραφίες και αποχαιρετισμοί από τον Φράνσις, τον Σεκού, τον Αμπντουλαγιέ, τον Αμαντού, τον Ουσμάν, τον Ντιαλό, τον Νμπι, τον Καμαρά, τον Φίγκο και τόσους άλλους, που πέρασαν από τη Μόρια, έπαιξαν στην Cosmos FC, αγάπησαν τον Γιώργο και δεν τον ξέχασαν, ακόμα και αν βρίσκονται σήμερα μερικοί από αυτούς εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά πια.

Αντίο ρε Γιώργο. Φτιάξε μια ομάδα κι εκεί ψηλά που πας. Ξέρεις εσύ. Πολύχρωμη και πολυπολιτισμική. Χωρίς διακρίσεις, όπως έκανες πάντα.

Καλό σου ταξίδι. 

*Ο Γιώργος Πατλάκας έφυγε από τη ζωή χθες τα μεσάνυχτα, στο μόνο ματς της ζωής του, από το οποίο έφυγε νικημένος, αφήνοντας ωστόσο τεράστια παρακαταθήκη. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Ιουνίου, στις 4 το μεσημέρι στον Ι. Ν. Αγίου Εφραίμ στην Καλλιθέα Μυτιλήνης (επί της Ηλία Βενέζη).