Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου αναλαμβάνει με αποφασιστικότητα να ανοίξει τον δρόμο για τη διάσωση της ιστορικής Γεωργικής Σχολής Ερεσού, αναδεικνύοντας την ευαισθησία και τη βούλησή της να προστατεύσει τα μνημεία που φέρουν το στίγμα της εκπαιδευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου. Με προϋπολογισμό 37.000 ευρώ χρηματοδοτείται η μελέτη αποκατάστασης του κτηρίου, ενώ τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου θα υπογραφεί η προγραμματική σύμβαση με τον Δήμο Δυτικής Λέσβου.

Η κίνηση αυτή δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή να στηριχθεί ένα έργο που η τοπική κοινωνία διεκδικεί χρόνια. Το εμβληματικό κτήριο, χτισμένο το 1874 με δωρεές Ερεσιωτών της Κωνσταντινούπολης, λειτούργησε αρχικά ως Αρρεναγωγείο και Ημιγυμνάσιο, ενώ από το 1930 έως το 1935 αποτέλεσε την κατώτερη Γεωργική Σχολή της περιοχής. Μετά τη χρήση του ως πολιτιστικός χώρος, και με κορυφαία στιγμή τη φιλοξενία του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Θεόφραστο το 2000, ακολούθησε η εγκατάλειψη, με το 2013 να χαρακτηρίζεται ακατάλληλο προς χρήση λόγω σοβαρών φθορών.

Χαρακτηρισμένο ως διατηρητέο μνημείο (ΦΕΚ 1178Β/25.09.2000), η Γεωργική Σχολή αποτελεί ένα από τα λίγα σωζόμενα εκπαιδευτήρια της οθωμανικής περιόδου στο νησί. Η παρέμβαση της Περιφέρειας δείχνει ότι η τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού μπορεί να σταθεί αντάξια των προσδοκιών των πολιτών, μετατρέποντας την αδράνεια ετών σε πράξη ουσίας.

Το έργο αυτό έχει βαθύτερη σημασία καθώς δεν αφορά μόνο την αποκατάσταση ενός παλιού κτηρίου, αλλά την αναβίωση ενός χώρου με συμβολικό και ουσιαστικό χαρακτήρα για την Ερεσό και τη Λέσβο. Οι δυνατότητες επανάχρησης, είτε ως πολιτιστικός χώρος είτε ως ερευνητικό κέντρο αφιερωμένο στη Σαπφώ και τον Θεόφραστο, μπορούν να δώσουν νέα πνοή στην περιοχή και να δημιουργήσουν προστιθέμενη αξία στον πολιτισμό και τον τουρισμό της.

Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου αποδεικνύει ότι, όταν υπάρχει βούληση, οι ιστορικές υποχρεώσεις προς τον τόπο μπορούν να μετατραπούν σε έργα. Το ζητούμενο πλέον είναι η συνέπεια στην πορεία υλοποίησης, ώστε η Γεωργική Σχολή Ερεσού να ξαναγίνει σημείο αναφοράς, όχι ως ερείπιο αλλά ως ζωντανό κύτταρο μνήμης, γνώσης και δημιουργίας.