Στη θαλπωρή του Book&Art, η νέα έκθεση της Μαρίας Γιαννίκου, «Echoes» έχει ανοίξει παράθυρα σε μνήμες και ψιθύρους του παρελθόντος, σε ίχνη που επιμένουν στον χρόνο και στον άνθρωπο. Η ζωγράφος, με καταγωγή από τον Σκόπελο της Γέρας, επιστρέφει στον τόπο της με έργα που συνομιλούν με το φως, το χρώμα και την παιδική αθωότητα, καλώντας το κοινό να αφουγκραστεί σιωπές πιο δυνατές από κάθε κραυγή.

Η έκθεση, που εγκαινιάστηκε την περασμένη Πέμπτη και θα διαρκέσει έως τις 31 Αυγούστου, ήδη έχει προσελκύσει πλήθος επισκεπτών. «Η αγάπη του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη», λέει η Γιαννίκου, «γιατί αυτό που κάνω είναι για να επικοινωνήσω μαζί του. Αν το καταφέρω, τότε η προσπάθεια δεν πήγε χαμένη».

Το μπλε που την επέλεξε
Στους καμβάδες της, το μπλε κυριαρχεί – όχι ως συνειδητή επιλογή, αλλά ως κάτι που «την επέλεξε». Το αποδίδει στον τόπο της: «Η Λέσβος έχει πολύ μπλε μέσα της και γύρω της. Είναι χρώμα έμπνευσης και δημιουργίας· όταν ζεις εδώ, δεν μπορείς να μην το κουβαλάς».

Από τη Γέρα στο Παρίσι και το Λονδίνο
Η διαδρομή της ξεκίνησε από παιδί, με τη ζωγραφική ως «μια διαφορετική γλώσσα» που άγγιζε τις ψυχές. Σπούδασε στην Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης με τον Θεοφυλακτόπουλο και αργότερα στην Αθήνα με τον Γιώργο Μήλιο, ενώ έκανε χαρακτική και έζησε εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν: Erasmus στο Παρίσι, υποτροφία στο Λονδίνο, ώρες μελέτης στο Λούβρο μπροστά στην Αφροδίτη της Μήλου.

Αυτές οι εικόνες, οι συναντήσεις και οι τόποι έγιναν κομμάτια ενός εσωτερικού μωσαϊκού που μεταφράζεται σε χρώματα και σχήματα. «Όλα αυτά τα κομμάτια χτίζουν έναν άνθρωπο και του δίνουν κάτι να πει, κάτι να μοιραστεί με την ψυχή του άλλου».

Το Infinity Mirror και η ιστορία του παππού
Στη Γαλλία, η συνεργασία της με τον εκδότη και γκαλερίστα Γιάννη Μαυροειδάκο οδήγησε στην ατομική της έκθεση «Infinity Mirror», εμπνευσμένη από τις ιστορίες μεταναστών του 19ου αιώνα που πέρασαν τον Ατλαντικό αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Ανάμεσά τους και ο παππούς της, ιδιοκτήτης ζαχαροπλαστείου στη Σαββάνα της Τζόρτζια, που προστάτευε ανθρώπους σε μια εποχή έντονου ρατσισμού. Η ανακάλυψη ότι το κτίριο σώζεται και λειτουργεί ως μουσείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων έδωσε στη δουλειά της νέο βάθος.

Άνθρωποι σε κίνηση
Στους πίνακές της, οι ανθρώπινες φιγούρες βρίσκονται πάντα σε κίνηση, συμβολίζοντας τη διαρκή ροή της ζωής. Είναι σκηνές καθημερινότητας που, όταν φορτίζονται συναισθηματικά, γίνονται εικόνες άξιες να αποτυπωθούν. «Μερικές φορές η σιωπή είναι πιο δυνατή από την κραυγή», σημειώνει.

Τα «δωμάτια» της ψυχής
Η νέα της δουλειά, με τίτλο «Rooms», διερευνά το εσωτερικό δωμάτιο που κρύβει κάθε άνθρωπος. Τρία μικρά έργα αυτής της σειράς εκτίθενται στο Book&Art, σαν δοκιμή της αποδοχής του κοινού. «Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά κομμάτια μέσα του. Αν καταφέρω να μιλήσω σε κάποιον, έστω και χωρίς να το καταλάβει πλήρως, τότε ο κόπος άξιζε».

Για τη Μαρία Γιαννίκου, η τέχνη είναι διάλογος και η ζωή χρώμα και φως. Μέσα από τις «σιωπές» και τις εντάσεις της δημιουργίας, αναζητά τρόπους να πλησιάσει την ψυχή του θεατή. Μέχρι τις 31 Αυγούστου, οι «Echoes» της περιμένουν να τους αφουγκραστείτε.

Book&Art, Μυτιλήνη
Έως 31 Αυγούστου
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 09:00-14:30
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 09:00-14:30 & 18:30-21:30