Λεπτό προς λεπτό περιέγραψε τις τελευταίες στιγμές της 28χρονης Κυριακής Γρίβα έξω από το αστυνομικό τμήμα Αγίων Αναργύρων ο πρώην σύντροφός της, Σταύρος Δροσιάς, που καταθέτει ως μάρτυρας στη δίκη για τη δολοφονία της.

Ο μάρτυρας είχε συνοδεύσει την άτυχη κοπέλα στο αστυνομικό τμήμα λίγα μόλις λεπτά προτού εκείνη πέσει νεκρή από τις μαχαιριές του 40χρονου πρώην συντρόφου της, μπροστά στα μάτια των αστυνομικών.

Στην κατάθεσή του, ο Δροσιάς εξήγησε ότι είχε σχέση με την Κυριακή για πέντε χρόνια. Ο χωρισμός τους ήταν πολιτισμένος, όπως είπε, όταν εκείνη γνώρισε τον κατηγορούμενο, ο οποίος της είχε υποσχεθεί γάμο. Είχαν χαθεί για καιρό, αλλά επανασυνδέθηκαν ελάχιστα πριν από τη δολοφονία. «Βγήκαμε για καφέ στη Χασιά. Την πήγα σπίτι της, αλλά εκεί εμφανίστηκε ο πρώην της. Η Κυριακή τον είδε και φοβήθηκε. Μου είπε “πάμε να φύγουμε”» κατέθεσε ο μάρτυρας.
Όταν τη ρώτησε αν ήθελε να πάει στον πατέρα της, εκείνη αρνήθηκε για να μην τον ανησυχήσει. Έτσι, αποφάσισαν να πάνε στο Α.Τ. Αγίων Αναργύρων ζητώντας προστασία. Όπως είπε ο Δροσιάς, η Κυριακή δεν έκανε μήνυση, καθώς δεν είχε χρήματα για το παράβολο και δεν της προσφέρθηκε κάποια άλλη ουσιαστική βοήθεια. Το μόνο που ζήτησε ήταν να τη συνοδεύσει αστυνομικός ως το σπίτι της.

«Η Κυριακή μου είπε “πάμε στο τμήμα γιατί φοβάμαι”, δεν έκανε μήνυση γιατί απ’ ό,τι κατάλαβα δεν είχε τα χρήματα να πληρώσει το παράβολο, γι’ αυτό και ζήτησε το πιο απλό πράγμα, μια αστυνομική συνοδεία μέχρι το σπίτι της», ανέφερε και περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη στιγμή της επίθεσης: «Περίμενα να έρθει το περιπολικό για να την επιβιβάσω. Ξαφνικά η Κυριακή πάγωσε και φώναξε “χάνομαι”. Την είδα να δέχεται τη μία μαχαιριά μετά την άλλη. Με την άκρη του ματιού μου είδα τον κατηγορούμενο να πηδά πάνω της και να τη μαχαιρώνει, είδα ένα πίδακα αίμα. Φώναζα: “Τη σκοτώνει! Φωνάξτε έναν αστυνομικό!”».

Όπως υποστήριξε, εκείνη την ώρα οι αστυνομικοί δεν αντέδρασαν άμεσα. «Οι γυναίκες αστυνομικοί βγήκαν στο μπαλκόνι, όχι έξω. Ο σκοπός δεν κουνήθηκε. Ο κατηγορούμενος αφού τη μαχαίρωσε, αυτοτραυματίστηκε και έπεσε. Τότε μόνο βγήκε ο σκοπός και του κλώτσησε το μαχαίρι» είπε χαρακτηριστικά ο μάρτυρας.

«Τον αγαπούσα, αλλά με χτυπούσε»
Ο μάρτυρας περιέγραψε την ψυχική κατάσταση της Κυριακής τις τελευταίες μέρες της ζωής της. Φαινόταν κουρασμένη, αλλαγμένη, απομονωμένη. «Μου είπε ότι δεν την άφηνε να βγαίνει, ότι οι φίλες της είχαν απομακρυνθεί, ήθελε να κάνει μια νέα αρχή. Ήταν σαν γυναίκα με κομμένα φτερά, δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος. Όταν τη ρώτησα αν ήθελε να γυρίσει σ’ εκείνον, μου είπε “τον αγαπούσα, αλλά με χτυπούσε”».

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από την έδρα στη στάση των αστυνομικών. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι, παρά τις εκκλήσεις της Κυριακής πως φοβόταν για τη ζωή της, οι αστυνομικοί της είπαν απλώς να κάνει μήνυση και να πληρώσει παράβολο. «Δεν της ζήτησαν ούτε ποιος είναι αυτός που την απειλεί, ούτε καν τα στοιχεία της. Δεν εμπιστεύτηκε την αστυνομία. Μου είπε “δεν έχω λεφτά για το παράβολο” και έφυγε απογοητευμένη».

Εισαγγελέας: Η Κυριακή βγαίνοντας από το αστυνομικό τμήμα σας είπε «ήθελα να κάνω μήνυση και μου ζήτησαν παράβολο»; Και γι’αυτό δεν έκανε μήνυση;

Μάρτυρας: Βγαίνοντας από την ασφάλεια μιλήσαμε ελάχιστα γιατί μιλούσε με το «100» για να ζητήσει βοήθεια. Ωστόσο, τη ρώτησα τι έγινε και μου είπε «δεν έχω λεφτά να πληρώσω το παράβολο».

Πρόεδρος: Τι ποσό ήθελαν για το παράβολο, σας είπε;

Μάρτυρας: Δεν γνωρίζω, νομίζω ότι το θέμα δεν ήταν τα λεφτά, ούτε το παράβολο. Το θέμα ήταν ότι η αστυνομία δεν της είχε εμπνεύσει εμπιστοσύνη, δεν την ρώτησαν ούτε ποιος είναι αυτός που την κυνηγάει… Το μόνο που της είπαν ήταν «κάνε μήνυση» και ότι μόνο έτσι θα γίνει η δουλειά αλλά πρέπει να δώσει παράβολο.

Εισαγγελέας: Όσο εσείς φωνάζατε ο βοήθεια (την ώρα της δολοφονίας) ο φρουρός τι έκανε;

Μάρτυρας: Δεν βγήκε καθόλου.

Εισαγγελέας: Εβλεπε δηλαδή να μαχαιρώνουν την Κυριακή;

Μάρτυρας: Δεν ξέρω αν έβλεπε, πάντως ήταν μέσα στο φυλάκιο. Στα δυο μέτρα ξεκίνησε η δολοφονία, στα δυο μέτρα τον είδαμε πίσω μας….

Σε ερώτηση της υποστήριξης κατηγορίας αν θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι περισσότερο για να τη σώσει, ο μάρτυρας απάντησε:

«Όχι. Και δεν έχω τύψεις. Έκανα ό,τι μπορούσα».