Των ΕΥΡΗΝΗΣ ΧΡΥΣΑΦΗ και ΑΝΘΗΣ ΠΑΖΙΑΝΟΥ

Με μία συναυλία που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, οι Πυξ Λαξ εμφανίστηκαν το βράδυ της Δευτέρας στο Δημοτικό Στάδιο Μυτιλήνης, ενώνοντας στη σκηνή αλλά και κάτω από αυτήν διαφορετικές γενιές ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική τους. Από νέους που τους άκουσαν για πρώτη φορά ζωντανά, μέχρι ανθρώπους που είχαν βρεθεί στη θρυλική «τελευταία συναυλία» τους το 2004 στον Λυκαβηττό, το κοινό μοιράστηκε μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση, μνήμες και ένταση.

Το κείμενο συνυπογράφεται από δύο γυναίκες διαφορετικής γενιάς: την Ευρήνη Χρυσάφη, 21 ετών, που παρακολούθησε για πρώτη φορά τη συναυλία του συγκροτήματος και την Ανθή Παζιάνου, 40 ετών, που είχε παρευρεθεί πριν από 20 χρόνια στην ίδια «πρώτη – τελευταία» συναυλία στην Αθήνα- όταν η Ευρήνη ήταν μόλις ενός! Η κοινή οπτική καταγράφει πώς το ίδιο φως και η μουσική φωτίζει διαφορετικές ηλικίες και στιγμές της ζωής μέσα από τη δύναμη των τραγουδιών- κάτι που αναγνώρισε και το 35χρονο συγκρότημα ευχαριστώντας τα νιάτα που το αγκάλιασαν.

Από νωρίς, εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να συρρέουν στον χώρο της συναυλίας. Οι ουρές σχηματίστηκαν από τις 8:00 το βράδυ, με τον ενθουσιασμό να είναι διάχυτος. Στη συναυλία βρέθηκαν άνθρωποι όλων των ηλικιών: μεγαλύτεροι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια των Πυξ Λαξ, νεότεροι που τα έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους μέσα από το ραδιόφωνο ή τις παρέες, ακόμη και μικρά παιδιά που τώρα έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική τους.

Αγονη πλήξη μιας ζωής δίχως έρωτα, κι ακόμα οι παλαιότερες θυμόμαστε κάποια φίλη να φωνάζει «Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς... Στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω...»

Το πρόγραμμα περιλάμβανε πολλά από τα τραγούδια που έχουν συνδεθεί με τις πιο έντονες στιγμές της ζωής του ελληνικού κοινού: «Ένας Τούρκος στο Παρίσι» με ιδιαίτερη αναφορά στον Μαχαιρίτσα, «Αφιερωμένο», «Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ» και άλλα. Οι ερμηνείες ήταν δυνατές και ζωντανές, με τους μουσικούς να αποδίδουν τα κομμάτια με ενέργεια και συναίσθημα, παρασύροντας το κοινό που τραγουδούσε μαζί τους σχεδόν σε κάθε στροφή. Συγκινητικοί ήταν και οι γονείς που έπαιρναν βιντεοκλήση τα παιδιά τους για να απολαύσουν μαζί τη συναυλία, με τα παιδιά να φαίνονται από την άλλη πλευρά να τραγουδούν... «Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις»...

Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η αναφορά του Φίλιππου Πλιάτσικα στη Μυτιληνιά στιχουργό και συγγραφέα Ντέπη Χατζηκαμπάνη, η οποία στα 19 της έγραψε το «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα», ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του συγκροτήματος. Ο Πλιάτσικας σημείωσε πως η Ντέπη έχει δώσει πολλούς στίχους στους Πυξ Λαξ μέσα στα χρόνια και μάλιστα πρόσφατα τον τίτλο του νέου τους δίσκου, «Λίγο χρώμα για τα σκούρα». Χρησιμοποιώντας στίχους της –«για έναν κόσμο που βράζει και φλέγεται»– αναφέρθηκε με συγκίνηση στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, συνδέοντας τη μουσική με τον προβληματισμό για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Το πρώτο μέρος της συναυλίας άνοιξε το τοπικό συγκρότημα ΕΦΑΠΑΞ, δίνοντας δυναμικά τον τόνο της βραδιάς με τις υπέροχες φωνές, τον επαγγελματισμό όλων των μελών και τη μαγική τους διάθεση. Σημαντικό είναι ότι μέρος των εσόδων διατέθηκε στον Σύλλογο Γονέων και Παιδιών με Αυτισμό «ΣΥΝ-εξέλιξη», προσδίδοντας στον χαρακτήρα της συναυλίας και κοινωνική διάσταση.

Η συναυλία κορυφώθηκε με τραγούδια-σύμβολα της μπάντας, προσφέροντας στο κοινό ένα δυνατό φινάλε. Ήταν μια βραδιά που απέδειξε ότι η μουσική που αγαπήθηκε αληθινά δεν έχει ηλικία. Μπορεί να ενώνει δύο ανθρώπους που κάποτε χωρούσαν ολόκληροι σε δύο γενιές διαφοράς — αλλά τώρα στέκονται πλάι πλάι, τραγουδώντας τους ίδιους στίχους, με το ίδιο φως στα μάτια. Παλιά με σηκωμένους αναπτήρες, τώρα με σηκωμένα κινητά και ανοιχτούς φακούς!