Το Σάββατο 14 Ιουνίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αλκαίος» Πλωμαρίου διοργάνωσε μια συγκινητική και συνάμα πολιτικά φορτισμένη εκδήλωση στο Πολύκεντρο Πλωμαρίου. Η προβολή του ντοκιμαντέρ «No Other Land», που αποτυπώνει με σκληρό ρεαλισμό την καθημερινότητα των Παλαιστινίων υπό ισραηλινή κατοχή, αποτέλεσε την αφετηρία για έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο με επίκεντρο τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή αλληλεγγύη.

Ακολούθησαν ομιλίες του Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγαίου και καθηγητή Κοινωνιολογίας, Στράτου Γεωργούλα, και του Διονύση Παύλου, μέλους της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, που μετέφεραν εικόνες, εμπειρίες και ανάλυση από το πεδίο. Παρούσα στην εκδήλωση ήταν και η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Μυτιλήνης Εριφύλη Χιωτέλλη.

Ο Στράτος Γεωργούλας μετέφερε ζωντανά στιγμιότυπα από προσωπικές του επισκέψεις στη Ραμάλα, τη Χεβρώνα και προσφυγικούς καταυλισμούς. Αναφέρθηκε σε μαρτυρίες κατοίκων που περιέγραφαν πώς έποικοι, με στρατιωτική προστασία, εισέβαλαν σε σπίτια, καταλαμβάνοντας δωμάτια και κοινόχρηστους χώρους, αναγκάζοντας τους κατοίκους να φύγουν μέσα στον φόβο. Ανέλυσε πώς η κατάληψη γης γίνεται όχι μόνο με τη βία, αλλά και με θεσμικά μέσα, μέσω αποφάσεων δικαστηρίων που μεταβιβάζουν παλαιστινιακή γη στο κράτος ή σε ισραηλινές ΜΚΟ, δήθεν για ανθρωπιστικές χρήσεις.

Εξίσου συγκλονιστική ήταν η περιγραφή του από καταυλισμούς όπου μεγάλωσαν δύο ολόκληρες γενιές Παλαιστινίων μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα, χωρίς ελευθερία μετακίνησης, με ελάχιστους πόρους και με τη συνεχή απειλή στρατιωτικών επιδρομών. Στάθηκε ιδιαίτερα στη βαρύτητα που έχει η διεθνής αλληλεγγύη για τους ίδιους τους Παλαιστίνιους, καθώς εκείνοι γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει στη Δύση και τι υποστήριξη υπάρχει. Αναφέρθηκε και στην προσωπική εμπειρία του γιατρού Χρήστου Γεωργαλά στη Νότια Γάζα, τονίζοντας πως δεν πρόκειται για πόλεμο με δύο στρατούς, αλλά για μια μονόπλευρη βία απέναντι σε αμάχους.

Ο Διονύσης Παύλου προσέγγισε το ζήτημα από πολιτική και ιστορική σκοπιά, επισημαίνοντας πως η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης δεν ξεκίνησε το 1948, ούτε περιορίζεται σε εκείνο το χρονικό σημείο. Η ισραηλινή πολιτική, όπως ανέλυσε, αποτελεί μια μορφή οργανωμένης αποικιοκρατίας που στοχεύει στη διαρκή εκτόπιση και εξάλειψη της παλαιστινιακής παρουσίας, μέσα από στρατιωτικές επιχειρήσεις, εποικισμούς, αποκλεισμούς, αλλά και συστηματική απαξίωση του πολιτισμού, της γλώσσας και της ταυτότητας των Παλαιστινίων.

Εξέφρασε τον έντονο προβληματισμό για τη στάση του ελληνικού κράτους, επισημαίνοντας ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σταθερή στρατηγική προσέγγιση με το Ισραήλ, τόσο στρατιωτικά όσο και σε επίπεδο πολιτικής στήριξης, σε πλήρη αναντιστοιχία με το διαχρονικό φιλοπαλαιστινιακό αίσθημα του ελληνικού λαού. Πρότεινε τη συγκρότηση ενός νέου, μαζικού κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, ριζωμένου στην κινηματική παράδοση και πέρα από ιδεολογικές αποκλειστικότητες.

Αξιοσημείωτη ήταν η συμμετοχή του κοινού, που συνέβαλε ενεργά στη συζήτηση που ακολούθησε. Πολλοί παρευρισκόμενοι εξέφρασαν ανησυχία για το πώς μπορεί να εκφραστεί αποτελεσματικά η αλληλεγγύη σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον διεθνούς αδιαφορίας και πολιτικής συγκάλυψης. Θίχτηκαν θέματα όπως η παρουσία Ισραηλινών τουριστών στη Λέσβο και κατά πόσο αυτή συμβαδίζει ή έρχεται σε αντίθεση με τη στήριξη προς τον παλαιστινιακό λαό. Ετέθη το ερώτημα αν η σιωπή απέναντι στη γενοκτονία μπορεί να θεωρηθεί συνενοχή, και έγινε έκκληση για περισσότερη δράση – όχι μόνο συμβολική αλλά και έμπρακτη.

Η βραδιά κορυφώθηκε στο θεατράκι Αμμουδέλι με μια συγκινητική Συναυλία Αλληλεγγύης. Την έναρξη έκανε η Χορωδία του ΚΑΠΗ Πλωμαρίου, υπό τη διεύθυνση της Γιώτας Μιχαλέλη, ενώ ακολούθησαν ντόπιοι καλλιτέχνες – ανάμεσά τους οι Στέφανος Φίλος, Αντώνης Μυλωνάς, Μαρία Σεϊτανίδου, Τάκης Μπαλατσούκας, Γιώργος Σταυρακέλλης – μαζί με την Διαπολιτισμική Χορωδία Cantalalούν, μετατρέποντας το Πλωμάρι σε τόπο ζωντανής συλλογικής μνήμης και αντίστασης.Η εκδήλωση δεν ήταν απλώς μια πολιτιστική πρωτοβουλία. Ήταν μια ξεκάθαρη πράξη συνείδησης. Μια δημόσια διακήρυξη ότι η αλληλεγγύη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά υποχρέωση απέναντι σε κάθε λαό που καταπιέζεται.