Εμείς οι γραφιάδες των εφημερίδων δεχόμαστε πού και πού παραγγελίες. Κάποτε από την εφημερίδα, έστω κι αν δεν είμαστε εργαζόμενοι, αλλά συνεργάτες. Άλλοτε από φίλους και γνωστούς. “Γράψε κάτι για την Υγεία, συ που γράφεις σ' αθηναϊκή εφημερίδα”, μου λέει κάποιος.

Σκέφτομαι την πάρα πολύ καλή λειτουργία που είχε, πριν από μερικές δεκαετίες, το αγροτικό ιατρείο του πατρογονικού μου χωριού, ο Σκοπέλος. Στο ιατρείο υπηρετούσε ολοχρονίς γιατρός, νοσοκόμα και μαία. Το ίδιο περίπου συνέβαινε και σε άλλα δύο χωριά της περιοχής Γέρας, στον Παπάδο και Παλαιόκηπο. Τα άλλα τρία χωριά είχαν εκ περιτροπής ιατρική κάλυψη. Κι αυτό σε μια ακτίνα πέντε χιλιομέτρων.

Σήμερα τον Σκόπελο επισκέπτεται ο γιατρός μια φορά την εβδομάδα. Στο φαρμακείο του χωριού εμφανίζεται γραπτή ενημέρωση για ποια μέρα θα επισκεφτεί αγροτικός γιατρός το χωριό! Τι να πρωτοπρολάβει ο γιατρός; Να γράψει τα φάρμακα των παππούδων και γιαγιάδων, να πάρει πιέσεις, να εξετάσει, να περάσει τις συνταγές των φαρμάκων που έχουν δοθεί; Ας σκεφτούμε ότι τις άλλες μέρες τον έχουν στείλει σε άλλο χωριό, ενδιάμεσα σε κάποιο Κέντρο Υγείας και για συμπλήρωμα στο νοσοκομείο Μυτιλήνης. Απ' το “καλά που βρίσκεται κι αυτός”, μέχρι την απαιτούμενη κι επιθυμητή ιατρονοσηλευτική περίθαλψη υπάρχει μεγάλο κενό, το οποίο παραμένει.

Άντε, σκέφτεσαι, αυτό συμβαίνει στα χωριά. Στις πόλεις, με τους πολλούς κατοίκους, τα πράγματα θα 'ναι καλύτερα. Αμ' δε! Το Κέντρο Υγείας της πόλης κάποτε λειτουργούσε εφτά μέρες την εβδομάδα, για εικοσιτέσσερις ώρες τη μέρα. Θεωρούνταν πρότυπο λειτουργίας. Μπορούσες να απευθυνθείς σ' αυτό για πάρα πολλά καθημερινά θέματα και προβλήματα υγείας. Το προσωπικό του αντιμετώπιζε επιτυχώς πολλά περιπτώσεις πρωτοβάθμιας παροχής υγείας. Αρκετοί κάτοικοι, όχι μόνο της περιοχής, αλλά και από άλλες συνοικίες της πόλης, προτιμούσαν να πάνε σ' αυτό παρά στο νοσοκομείο, αν το θέμα τους ήταν απλό. Έτσι στους ασθενείς παρεχόταν φροντίδες υγείας άμεσα, αντιμετωπιζόταν ιατρικά και νοσηλευτικά η περίπτωσή τους. Ταυτόχρονα, εξίσου σημαντικό, αποφευγόταν η κίνηση στα επείγοντα και στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου. Έπαιζε τον ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκε κάποτε.

Ε! μετά ήρθε η ορθολογική λειτουργία των μονάδων υγείας, ή κάτι τέτοιο, εμείς διαβάσαμε εξοικονόμηση ανθρώπινου δυναμικού και χρημάτων. Η λειτουργία του σταμάτησε τα σαββατοκύριακα και περιορίστηκε μέχρι της οκτώ το βράδυ. Έτσι όσοι έχουν ανάγκη ιατρικής φροντίδας οδηγούνται στο μοναδικό νοσοκομείο του νησιού. Αλλά και αρκετές ειδικότητες δεν υπάρχουν πλέον. πχ. Εξετάζεται κάποιος από τον γιατρό, του γίνονται μικροβιολογικές εξετάσεις, (για την ώρα), αλλά δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ακτινολογικός έλεγχος καθότι δεν υπάρχει το αναγκαίο προσωπικό. Έτσι ο ασθενής παραπέμπεται, πάλι, στο νοσοκομείο! Ανάσταση χρειαζόμαστε και στην υγεία.