Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου η σημερινή, εν μέσω πανδημίας, δίνει μια καλή αφορμή να δούμε πως τα σύγχρονα μεγάλα συγκροτήματα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, στην πλειονότητα σε μορφή πακέτου- πρακτορείο ή εφημερίδα, τηλεόραση, ραδιόφωνο και ιστότοποι μαζί- λειτουργούν ως μέσα προπαγάνδας, στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης.

Δεν χρειάζεται να περιοριστούμε στην Αμερική. Και στην Ευρώπη είναι το ίδιο καταφανής ο ρόλος που διαδραματίζουν, αφενός στον τρόπο που παρουσιάζουν τα διάφορα «σχέδια διάσωσης» για την οικονομία της επόμενης μέρας, τα οποία είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα στήριξης μιας ολιγάριθμης ομάδας συμφερόντων ώστε να γίνει νέα αναδιανομή πλούτου προς όφελός της κι αφετέρου στον τρόπο που προβάλλουν είτε γνώριμα πολιτικά πρόσωπα, είτε δήθεν αφανείς ήρωες για να χτίσουν τον μύθο των νέων «σωτήρων» μας, που θα μας κρατήσουν ασφαλείς, κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας της πανδημίας.

Ο ζήλος αυτών των ΜΜΕ είναι τόσο μεγάλος, που από τον περασμένο Μάρτιο, σε πολλές χώρες του κόσμου, δεν τηρούν καν τα προσχήματα, όπως είναι η αντικειμενικότητα στην παρουσίαση όλων των θέσεων κι απόψεων για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης, η επαλήθευση στοιχείων και πληροφοριών σχετικά με τον COVID-19 και η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων των πολιτικών που ακολουθούνται.

Αυτή την περίοδο, μάλιστα, πέραν της έμφασης στη διασφάλιση των κερδών των μεγάλων Ομίλων και τραπεζών, μέσω των σχεδίων διάσωσης της οικονομίας, τα μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ που υποτίθεται πως έχουν συστρατευθεί μαζί με την Google και την Microsoft στον λεγόμενο, κατά Μακρόν, «πόλεμο» κατά του αόρατου ιού διεξάγουν κι έναν ακόμη, αυτόν ενάντια στην Κίνα, στοχεύοντας στην ευρύτερη εικόνα της Ασίας και της Ευρασίας, με την Ουάσιγκτον να έχει διαλέξει για αυτόν τον σκοπό ως δικούς της εχθρούς κι ενίοτε αποδιοπομπαίους τράγους: Ρωσία, Κίνα και Ιράν.

Τριάντα εκατομμύρια έφτασαν οι άνεργοι, μέσα σε πέντε εβδομάδες στις ΗΠΑ και στο ίδιο διάστημα αυξήθηκαν κατά 283 δισεκατομμύρια τα κέρδη των πλουσιότερων Αμερικανών.

Στη Νέα Υόρκη που έχει πληγεί περισσότερο από την πανδημία, το ένα τρίτο των νεκρών από τον κορωνοϊό προέρχεται από το Κουίνς και το περίπου το ένα τέταρτο (23%) από το Μπρονξ. Σε αυτά τα δύο διοικητικά διαμερίσματα της πόλης της Νέας Υόρκης ζουν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες ενώ μαζί με το Μπρούκλιν αποτελούν την εργατική ραχοκοκαλιά της που μετρά και τα περισσότερα θύματα, καθώς δεν έχει την «πολυτέλεια» να μείνει σπίτι.

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στην πόλη-φάντασμα του Ντιτρόιτ, όπου χιλιάδες κάτοικοι δεν έχουν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό στο σπίτι και τα νοσοκομεία έχουν γεμίσει από ασθενείς, εξαιτίας του Covid-19.

Σίγουρα ο ιός κάνει διακρίσεις και σίγουρα μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κι όμως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και σχεδόν όλα τα μεγάλα ΜΜΕ επέμεναν πως τίποτα, από τα δύο παραπάνω, δεν ισχύει.

Τις δύο προηγούμενες εβδομάδες, μάλιστα, τα αμερικανικά ΜΜΕ και πρακτορεία με διεθνή απήχηση είχαν ένα επιπλέον καθήκον, να πείσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη πως ο ιός Covid-19 ήταν το αποτέλεσμα διαρροής από ένα κινεζικό εργαστήριο βιολογικού πολέμου. Ως εκ τούτου η Κίνα έπρεπε να φανεί υπεύθυνη και να  πληρώσει για την πανδημία.

Το Πεκίνο δεν έμεινε, όμως, με σταυρωμένα χέρια, απάντησε με χιούμορ και το δικής του προέλευσης γνωμικό, σύμφωνα με το οποίο: μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις.

Όσο για το πολυδιαφημισμένο φάρμακο «remdesivir», κινεζική κλινική μελέτη, που είχε δημοσιευτεί στην έγκριτη ιατρική επιθεώρηση «Lancet», κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το φάρμακο δεν είχε στατιστικά καμία αξιοσημείωτη επίδραση, τόσο ως προς τη διάρκεια της ανάρρωσης, όσο και ως προς το θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Αναρωτιέται, εύλογα,  κανείς πόση επιρροή του Λευκού Οίκου χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση αυτού του φαρμάκου διεθνώς;

Αλλά και πόση δόση αλήθειας υπάρχει, πλέον, σε ένα παγκοσμιοποιημένο καθεστώς παραπληροφόρησης.