Το πρώτο σχολείο που επισκέφτηκα το 2015 – ως Περιφερειακός διευθυντής – ήταν Γυμνάσιο της Μυτιλήνης, γιατί πραγματοποιούνταν Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) με εγκαλούμενους 2 καθηγητές του. Το υποτιθέμενο παράπτωμά τους – μετά από καταγγελία 1-2 γονιών – ήταν ότι έκαναν πολλά
πειράματα και χρησιμοποιούσαν διαδραστικό πίνακα! Υπήρχε μια αναστάτωση, ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς, στους γονείς, στο σχολείο.

Εδώ και 2-3 χρόνια το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί, μεταχειρίζομενο πολλούς τρόπους, να επιβάλει την αξιολόγηση των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών. Και αυτό είναι προϋπόθεση για τη μονιμοποίησή τους. Έτσι βρίσκονται σε ιδιότυπη κατάσταση “ομηρείας”. Τις μέρες που ορίζονται για την
αξιολόγηση οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών, ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, αλλά και η ΑΔΕΔΥ κηρύσσουν απεργία ή στάση εργασίας, έτσι οι εκπαιδευτικοί απεργούν ή απέχουν αυτή τη μέρα. Το υπουργείο καταφεύγει στα δικαστήρια για να κηρυχτούν παράνομες οι απεργίες.

Αρκετοί εκπαιδευτικοί δέχτηκαν και αξιολογήθηκαν, έτσι μονιμοποιήθηκαν. Μη νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια σημαντική, φοβερή και ιδιαίτερη διαδικασία. Είναι τυπική. Σε πολλές περιπτώσεις τις εκθέσεις αξιολόγησης τις κάνουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Λέει ο διευθυντής του σχολείου στον υπό
αξιολόγηση εκπαιδευτικό: “γράψε εσύ και το υπογράφω”. Η ζητούμενο για το Υπουργείο είναι να δεχτεί ο εκπαιδευτικός να πει το ναι στην αξιολόγηση κι όχι η ουσία τι είναι, πώς πρέπει να είναι κάποια αξιολόγηση. Λαϊκά, να τους “σπάσει τον τσαμπουκά” να υποκύψουν.

Έτσι και στο νομό Λέσβου, στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, κλήθηκαν σε ΕΔΕ εκπαιδευτικοί γιατί δεν δέχτηκαν να αξιολογηθούν και απήργησαν τις μέρες που είχαν οριστεί για αξιολόγηση. Έτσι αποποινικοποιείται, ελέγχεται και τιμωρείται η συμμετοχή στην απεργία.

Πολλοί απ' τους νέους εκπαιδευτικούς έχουν μεταπτυχιακά, και διδακτορικά, κατέχουν ξένες γλώσσες, έχουν αυξημένη γνώση υπολογιστών και εφαρμόζουν πολλές νέες τεχνολογίες. Εκπονούν προγράμματα και δράσεις στα σχολεία τους. Δηλαδή έχουν αυξημένα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα.
Όμως την ίδια στιγμή αντιστέκονται. Ε! Αυτό δεν θέλουν οι ηγεσίες, πολιτικές, οικονομικές και εκπαιδευτικές. Προσπαθούν να φοβίσουν τους εκπαιδευτικούς, να τους κάνουν να υποκύψουν.

Ας σκεφτούμε πώς θέλουμε την εκπαίδευση, τους εκπαιδευτικούς, το σχολείο. Τι μαθητές θα βγάζουν τα σχολεία, όταν τους μαθητές θα διδάσκουν, θα παιδαγωγούν δάσκαλοι με σκυμμένο κεφάλι, υποταγμένοι στους διευθυντές και στο απρόσωπο υπουργείο. Ή μήπως αυτό είναι ο στόχος;

Τα θέματα και προβλήματα της εκπαίδευσης αντιμετωπίζονται με διάλογο, εξαντλητικό, συνεργασία όλων, καλή διάθεση, παιδαγωγική προσέγγιση. Οι ΕΔΕ, οι προσφυγές σε δικαστήρια ή εξωσχολικές υπηρεσίες για θέματα λειτουργιας των σχολείων δυναμιτίζουν το σχολείο και την εκπαιδευτική διαδικασία. Διχάζουν τους εκπαιδευτικούς, χωρίζουν τους γονείς σε υπερασπιστές και μη και αφήνουν μετέωρα τα παιδιά.

Αγαπητοί/ές συνάδελφοι διευθυντές/ντριες σχολείων και κυρίως Διευθυντές Εκπαίδευσης Διευθύνσεων και Αναπληρώτρια Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης δώστε άλλη λύση στο θέμα. Η εκπαιδευτική κοινότητα σας παρακολουθεί κι η μικροϊστορία του τόπου μας γράφεται. Διαλέξτε μεριά.
Ξέρετε, υπάρχει κι η παραίτηση, εκτός κι αν συμφωνείτε με την ελεγκτική, την ποινικοποίηση της διαδικασίας από το υπουργείο Παιδείας.