Πρέπουσα και τιμητική η υποδοχή της Καίτης Γκρέυ προχτέςστηπαροικία των Μυτιληνιών της Σάμουστον Ουρανό..
Όλες και όλοι στη σειρά, συναγωγή των γενεών μεγάλη…
Και να αγκαλιές και να φιλιά κι οι αναμνήσεις ανεξάντλητο ποτάμι..
Και «σε θυμόμαστε Αγγελική και σ’ αγαπάμεκαι τι νέα μας φέρνεις απ’ το χωριό κι από την Ψωροκώσταινα»…

Τα ‘χασεηξακουστή κυρά με τις θερμές εκδηλώσεις μιας και δεν την είχε μάθει το χωριότης, εν ζωή, σε κάτι τέτοια.«Ευχαριστώ από καρδιάς», ψιθύρισε συγκινημένη.Την υποδέχτηκαν ακόμα κι από τη φυσική της οικογένεια ( η μισή ντροπή και η μισή πίκρα δική τους κι η άλλη μισή του Θεού), συγγενείς, γνωστοί και φίλοι.

Ανάμεσα τους και η πάντα πρόσχαρη ΙουλίαΕλευθερόγλου-Μπίμπαπου έφυγε όπως κι αυτή μικρή, φτωχή και άσημη απ’ τους Μυτιληνιούς για την πρωτεύουσα τα μίζερα εκείνα χρόνια του μεσοπολέμου.

Και τι δεν έφερε στο νου της Αγγελικής αυτό το συναπάντημα με την Ιουλία...
Το Μέλλονεπιφύλαξεκαιγια τις δυοδύσκολη μα διαλεχτή πορεία στην Αθήνα ..
Εκείνη πάλεψε σαν το θεριό και πρώτεψε στο τραγούδι..

Μετην αγγελική φωνή της ύμνησετις χαρές και τις λύπες του κόσμου, κέρδισε την αγάπη και την καταξίωση μα έμεινε πάντα ταπεινή και ανθρώπινη όπως την δίδαξαν το χωριό της και η πόλη.

Έγινε η μεγάλη αρχόντισσα του τραγουδιού, η αξέχαστη Καίτη Γκρέυ.
Η Ιουλία διάλεξε συνειδητά, από νωρίς, να αφιερωθεί στους φτωχούς και στους ανήμπορους της Αθήνας και στα πέτρινα χρόνια της Κατοχήςνα δώσει και τη ζωή της ακόμα για την ελευθερία της πατρίδας.

…Δραστήριο μέλος της Εθνικής Αντίστασης συμμετείχε, ενεργά στην ανατίναξη των γραφείων της προδοτικής ναζιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ στην Αθήνα, στις 20 Σεπτέμβρη 1942, συνελήφθη, φυλακίστηκε , καταδικάστηκε σε θάνατοκαι τον Μάρτη του 1943 εκτελέστηκε «δια πελέκεως» στη Βιέννη από τους Γερμανούς κατακτητές….

«Ήρθε από τον Όλυμπο» σκέφτηκε η Αγγελική, μόλις την είδε, «πάντα απλή και ταπεινή, να με προϋπαντήσει» ...
Αυτήν την ηρωίδαπλησίασε σεβαστικά και «σου φέρνω χαιρετίσματα απ’ τους απλούς ανθρώπους του χωριού κι απ’ την πατρίδα ολόκληρη»της είπεκαι την ασπάστηκε σταυρωτά...

«Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ» της αποκρίθηκεστοχαστικά η Ιουλία και ξέσπασε μεςστην ολόθερμη και ζωντανή αγκαλιά της..

Πέρασαν ώρες πολλές....
Κι όταν χορτάσανε πιαοι ψυχές κουβέντα και μηνύματα έστησαν γλέντικαι χορό κάτω απ’ το γέρο πλάτανο στην κεντρική πλατεία τ’ ουρανού..
Εκεί που οΦίλανδρος, ο Μοσχονάς, ο Λεριός και η μεγάλη Καίτη Γκρέυθα τραγουδούν, αιώνια, τη Ζωή, τις λύπεςτης και τις χαρές για τις γενιές που έφυγαν μα και γι’ αυτές που θα’ ρθουν…

Για την καταγραφή.

Μανώλης Νικ. Κάρλας