Η Μαρία Χωραφά Μελά με στελέχη της Προσκοπικής Κίνησης στη Μυτιλήνη στην ημερίδα που οργανώθηκε σμε θέμα «Ο πρώτος πολιτικός και στρατιωτικός Διοικητής Λέσβου Κωνσταντίνος Μελάς και η εποχή του»

Η Προσκοπική Κίνηση της Λέσβου εκφράζει τη θλίψη της για την απώλεια της Μαρίας Χωραφά Μελά, εγγονής του Κωνσταντίνου Μελά, απελευθερωτή της Λέσβου και ιδρυτή των Προσκόπων του νησιού. Η ανακοίνωση υπογραμμίζει τη σημασία της ημερομηνίας, καθώς ο θάνατός της συμπίπτει με την επέτειο ίδρυσης των Προσκόπων της Λέσβου. Γίνεται αναφορά στη συμμετοχή της εκλιπούσας σε εκδηλώσεις που τιμούσαν την ιστορική προσφορά του παππού της, ενώ εκφράζονται συλλυπητήρια στην οικογένειά της.

Παράλληλα, οι Πρόσκοποι εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια προς τις προηγούμενες δημοτικές αρχές της Μυτιλήνης, οι οποίες δεν τίμησαν τον Κωνσταντίνο Μελά, απορρίπτοντας πρόταση για ονοματοδοσία δρόμου στη μνήμη του. Επισημαίνουν ότι η απόφαση να δοθεί το όνομά του σε δρόμο σε υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης αποτελεί προσβολή προς την ιστορία και ζητούν την αποκατάσταση της μνήμης του, καλώντας τη δημοτική αρχή να επανεξετάσει το ζήτημα.

Η Μαρία Χωραφά Μελά στη Μυτιλήνη παραλαμβάνοντας αναμνηστικό της επίσκεψης της στο νησί, από τα χέρια του αείμνηστου παλιού Προσκόπου της Λέσβου Βασίλη Παπαδόπουλου

Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής: 

Η Προσκοπική Κίνηση της Λέσβου πληροφορήθηκε σήμερα Δευτέρα 20 Ιανουαρίου το θάνατο της Μαρίας Χωραφά Μελά, εγγονής του Κωνσταντίνου Μελά, απελευθερωτή του νησιού και πρώτου πολιτικού και στρατιωτικού Διοικητή του.
Ο θάνατος της Μαρίας Χωραφά Μελά έχει μια ιδιαίτερη σημασία γιατί έγινε γνωστός σήμερα, επέτειο της ίδρυσης των Προσκόπων του νησιού από τον παππού της. Ο οποίος σηματοδότησε και με την ιδιότητα του Γενικού Εφόρου τότε, του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων τη λευτεριά του Αιγαίου ιδρύοντας την πρώτη και παλιότερη εκτός Αθηνών προσκοπική παρέα της Ελλάδας, τους Προσκόπους της Λέσβου.
Είχαμε την τιμή το Δεκέμβριο του 2012 να φιλοξενήσουμε στη Μυτιλήνη, την Μαρία Χωραφά Μελά στη σημαντική διημερίδα με θέμα «Ο πρώτος πολιτικός και στρατιωτικός Διοικητής Λέσβου Κωνσταντίνος Μελάς και η εποχή του» που διοργανώσαμε στο Συνεδριακό Κέντρο του Επιμελητηρίου Λέσβου σε συνεργασία με την Περιφέρεια βορείου Αιγαίου και ήταν ενταγμένη στα πλαίσια του εορτασμού της 100ετηρίδας από την απελευθέρωση των νησιών του βορείου Αιγαίου και ταυτόχρονα της εκατονταετηρίδας από την ίδρυση των Προσκόπων της Λέσβου. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ την ολιγόλεπτη παρέμβαση της που κατέληξε λέγοντας «Αν ο Μελάς μας βλέπει από κάπου ψηλά θα χαμογελά ευχαριστημένος για ότι είδε και άκουσε»…
Οι Πρόσκοποι της Λέσβου εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια της εκλιπούσας.

Και μια δυσαρέσκεια
Για μια ακόμα όμως φορά ΟΙ ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΕΚΦΡΆΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΟΝΗ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ προς τις προηγούμενες δημοτικές αρχές της Μυτιλήνης οι οποίες αρνήθηκαν να τιμήσουν τη μνήμη του απελευθερωτή Κωνσταντίνου Μελά ονοματοθετώντας με το όνομα του, ανώνυμο δρόμο της Μυτιλήνης. Είχαμε μάλιστα έγγραφα, επανειλημμένα προτείνει ανώνυμο μέχρι σήμερα δρόμο, αυτόν στο Κιόσκι που αρχίζει από το 14ο Νηπιαγωγείο και καταλήγει απέναντι από την αρχή της οδού Αδραμμυτίου. Για λόγους ακατανόητους, ανιστόρητους και τελικά προσβλητικούς προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, ως οδός Κωνσταντίνου και Παύλου Μελά (Δηλαδή ένας δρόμος για τον απελευθερωτή της Λέσβου και τον αδελφό του, ήρωα Μακεδονομάχο Παύλο Μελά) ονοματοθετήθηκε ο τελευταίος δρόμος στην έξοδο της πόλης στο Συνοικισμό όπου το αυλοντούβαρο και η είσοδος του νεκροταφείου της Αγίας Κυριακής!
«Και έσται η έσχατη πλάνη χείρων της πρώτης». Ακολούθησαν προσπάθειες ανατροπής της απόφασης αυτής - ντροπή για το Δήμο Λέσβου τότε, που βαρύνει σήμερα το Δήμο Μυτιλήνης. Απόφαση η οποία προσκρούει πλέον σε γραφειοκρατικά προσκόμματα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου η οποία λέει πως... «δεν αλλάζουν ονόματα οι δρόμοι».
Για μια ακόμα φορά και με αφορμή το θάνατο της εγγονής του απελευθερωτή της Λέσβου οι Πρόσκοποι του νησιού αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να απευθυνθούν στη Δημοτική αρχή Μυτιλήνης ζητώντας αν μη τι άλλο την αποκατάσταση της ιστορίας. Το τέλος της ντροπής.