Όχι, γιατί οι μ@θητές του σχολείου εμπράκτως μας έδειξαν όλες τις προηγούμενες μέρες  την αναγκαιότητα της συνεργατικής και διαφοροποιημένης εκπαίδευσης, που καλούμαστε να διδάξουμε θεωρητικά, αλλά ζόρικα εφαρμόζουμε λόγω των εκπαιδευτικών πολιτικών που επιβάλλονται, στις οποίες δεν αντι/δράμε επαρκώς.

Όχι, γιατί οι μ@θητές του σχολείου, που με κάποιους γνωριζόμαστε προσωπικά και μοιραζόμαστε με τον τρόπο μας τις χαρές, τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της καθημερινότητας,  μας έδειξαν με δύναμη ψυχής ότι «we don’t need noeducation” που δεν μπορεί να λάβει υπόψη τις αντικειμενικές δυσκολίες (διάνυση αποστάσεων), αλλά και την αναγκαιότητα ενσυναίσθησης στη μάθηση (τμήματα προσανατολισμού, κοινωνικοποίηση). 

Όχι, γιατί οι μ@θητές του σχολείου, βγάζοντας δημοσίως φωνή και διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, μάς δείχνουν με ευκρίνεια το δρόμο, που πολλές φορές μπερδεύουμε στη δική μας πορεία …

Και συγχωρέστε με, προβληματίζομαι για τον ορισμό μαθητικό κίνημα -όχι γιατί δεν πιστεύω στη συλλογικότητα, αλλά λόγω της δυσκολίας μας να βρούμε κατάλληλα αναλυτικά εργαλεία κοινωνικής ερμηνείας για την εποχή των αντιφάσεων, την εποχή του καρότου και του μαστίγιου-, αλλά σίγουρα μπορώ να πω ότι η διεκδίκηση & ο διάλογος σε προσωπικό και δομικό επίπεδο μόνο μπροστά μας πάνε & μπορούν να βελτιώσουν τις επιλογές και τις πράξεις μας.

Με την ελπίδα θετικών εξελίξεων στο ζήτημα, ας μένουμε @λοι πιστοί στον προσανατολισμό μας. Και… «we don’t leave you alone kids»…συνεχίζουμε και μεις να διδασκόμαστε από την καθαρότητα της ματιάς σας & να υποστηρίζουμε τα όνειρα. Μαζί!