Το άρθρο της δημοσιογράφου και σεναριογράφου, Μαρίας Λούκα αναφέρεται στον ηλικιακό ρατσισμό από τα μέσα ενημέρωσης και την ευρύτερη κοινωνία. Επισημαίνει την προβληματική αντίληψη που αντιμετωπίζει τα ηλικιωμένα σώματα ως «περιττά» και «αντιπαραγωγικά», τα οποία πρέπει να απομονώνονται και να προσαρμόζονται σε πρότυπα αστυνομίας εμφάνισης και συμπεριφοράς:

Οι άνθρωποι μεγαλώνουν, όλοι και όλες και δεν υπάρχει τίποτα κακό ή μειονεκτικο σ' αυτό. Δε σημαίνει ότι από τη στιγμή που μεγαλώνουν χάνουν το δικαίωμα τους στη δημιουργία, τη χαρά, την κοινωνικότητα, την αναγνώριση.

Η πρόσληψη των ηλικιωμένων σωμάτων ως "περιττών" και "αντιπαραγωγικων" που οφείλουν να απομονώνονται και να υποτάσσονται στους κανόνες της αστυνομίας συμπεριφοράς και εμφάνισης είναι ανατριχιαστική.

Συνιστά την ιδεολογική επένδυση του ηλικιακού ρατσισμού. Πλήττει την προσωπικότητα των ηλικιωμένων υποκειμένων - και δυσανάλογα των γυναικών, με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχοσυναισθηματικη τους υγεία και στερεί από την κοινότητα τη διάδραση με τη σοφία, τη συσσωρευμένη εμπειρία και το κεφάλαιο που φέρουν.

Οι άνθρωποι, επίσης, πέφτουν. Μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία εξαιτίας μιας αδιαθεσίας, ενός ξαφνικού προβλήματος υγείας, ενός απρόσμενου παράγοντα. Δεν υπάρχει τίποτα το ντροπιαστικό στις πτώσεις των ανθρώπων.

Ντροπιαστικό είναι αν πέσει ένα άτομο μπροστά σου, το πρώτο σου αντανακλαστικό να είναι να σηκώσεις το κινητό σου, να τραβήξεις το πεσμένο σώμα και να διακινήσεις την εικόνα. Αυτό είναι επονείδιστο.

Έκφανση της συνομοταξίας του κακού σε επίπεδο καθημερινότητας που κυμαίνεται από την παγερή αδιαφορία μέχρι την κακεντρέχεια απέναντι στα σώματα που χρειάζονται βοήθεια.

Υπάρχει, λοιπόν, η ευθύνη στον κάθε κρετίνο που σκέφτεται και δρα έτσι αλλά υπάρχει πολλαπλάσια ευθύνη στα media που επιλέγουν να δημοσιοποιήσουν τέτοιο υλικό. Καμία ανάγκη ενημέρωσης δεν εξυπηρετεί. Είναι καθαρός κιτρινισμος που απευθύνεται στα ταπεινά ένστικτα.

Καλή ανάρρωση στη Μαρινέλλα. Η δική της διαδρομή, το δικό της εκτόπισμα είναι ήδη τεράστιο. Στους άλλους θα μείνει μόνο η μικροπρέπεια.