Αυτός ο τίτλος δεν είναι δικός μου, είναι οι συλλογικές «χιουμοριστικές» μας απαντήσεις, ως αναγνώριση της πραγματικότητας τόσο ως αντικειμενικής όσο και ως υποκειμενικής.

Γιατί ως λαός, ναι μεν χρησιμοποιούμε το χιούμορ με όρους διαρκούς διαλεκτικότητας (εξωτερικευση, αντικειμενοποίηση, εσωτερίκευση) για να αντέξουμε την παραβιαστική εθνική μας κατάσταση (δεν μπόρεσα να πάρω τη μάσκα του οξυγόνου, τα ζώα συντροφιάς καίγονται κ.ο.κ), αλλά δυστυχώς δεν αρκεί. Και γίνεται ακόμα χειρότερο, όταν η Παλαιστίνη προσφέρεται για βοήθεια... Και αντί να απλώσουμε όλοι τα χέρια μας, αρκούμαστε στη διακριτική ευχέρεια του χεριού ενός πυροσβέστη, του αντίχειρα στα social media..

Και συνεχίζουμε να παίζουμε περήφανα με τα εθνικά μας κάρβουνα- βλέπε Ολυμπιακούς (και δεν αναφέρομαι στους/στις αθλητές-τριες μας προφανώς)-, παρόλο που δε χρειάζεται να φανταστούμε τις φωτιές. Είναι μπροστά στα μούτρα μας... Μήπως έχει έρθει η ώρα για changingcation??? Τι άλλο πρέπει να γίνει πχια…