Ακόμα ηχούν στ' αυτιά μου οι κορώνες όσων τον περασμένο Οκτώβρη διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για το '' δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα ''.
Σήμερα, ύστερα από 300 μέρες πολέμου, έχουμε μια ισοπεδωμένη Γάζα και μια εξελισσόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.

Σε μια λουρίδα γης μήκους 41 χιλιομέτρων και πλάτους από 6 μέχρι 12 χιλιομέτρων, όπου προσπαθούν να επιβιώσουν 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι, οι '' αυτοαμυνόμενοι '', μέσα σ' αυτές τις 300 μέρες, έριξαν 82.000 τόνους εκρηκτικών που γκρέμισαν τα 2/3 των κτιρίων της Γάζας και σκότωσαν, δολοφόνησαν εν ψυχρώ θα έλεγα καλύτερα, 40.000 ανθρώπους στην πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα.

Όσοι, για την ώρα, έχουν απομείνει παλεύουν καθημερινά για μια μπουκιά ψωμί και δυο γουλιές νερό ενώ, ήδη, 500.000 άνθρωποι βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού.Όμως, η χάρη του κράτους - δολοφόνου δεν περιορίζεται μόνο στη Λωρίδα της Γάζας ή όπου αλλού υπάρχουν Παλαιστίνιοι.

Η '' δύναμη ασφάλειας και σταθερότητας '' της περιοχής - έτσι εξακολουθούν κάποιοι να τους αποκαλούν - μέσα σε λίγες εβδομάδες βομβάρδισαν 5 χώρες. ( Λίβανο, Παλαιστίνη, Ιράν, Συρία και Υεμένη).Και ας μη γελιόμαστε, όλα τα παραπάνω δεν είναι σχέδια που εκπονήθηκαν μέσα σ΄ αυτές τις 300 μέρες.
Είναι σχεδιασμοί του Ισραήλ και των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ για να αναμορφώσουν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής. Κριτήριο, τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα σε αντίθεση με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

300, δε, μέρες μετά την ισραηλινή εισβολή στη Γάζα ο κόσμος όχι μόνο δεν έγινε πιο ασφαλής αλλά υπάρχει άμεσος κίνδυνος για μια γενικότερη ανάφλεξη στην περιοχή. Και η Ουκρανία είναι τόσο κοντά με τη Μέση Ανατολή...Κι εμείς; Μέσα σ' αυτό το μακελειό ποιος είναι ο ρόλος της Ελλάδας αλλά και της Κύπρου; Η απάντηση, χωρίς πολλά λόγια στη φωτογραφία που ακολουθεί: