Παρ' όλες τις ανατροπές τούτη η Άνοιξη θα είναι διαφορετική απ' όσες πέρασαν  και τις άλλες που θα ‘ρθουν .

Περσεφόνη καλώς ήρθες.

Τα αυτοκίνητα μας κινούνται πια ελάχιστα και οι διαδρομές  είναι συγκεκριμένες. Τα ρούχα μας στέκουν καθαρά στις κρεμάστρες και όλα τα παπούτσια μας πλυμένα και παραταγμένα στη ντουλάπα την εξωτερική απορούν για τούτη τη ξαφνική ξεκούραση.

Κάποιος μας συγκέντρωσε όλους στο σπίτι και πάτησε pause ξαφνικά σε όλα τα άλλα για να ξανασυναντηθούμε,

«Καλημέρα τί κάνετε; Είμαι ο σύζυγος και μπαμπάς σας αυτός που τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ πλην Κυριακής και τα βάζει με Θεούς και Δαίμονες για να εξασφαλίσει τον επιούσιο και όταν ακουμπά το κορμί του στον καναπέ τον παίρνει ο ύπνος αποκαμωμένο».

Καλημέρα και από μένα. Εγώ είμαι η «Τί έκανες όλη μέρα από το πρωί». Επίσης με λένε «Μπορείς να με πας στο χιλιοστό πάρτυ και την εκατομμυριοστή πρώτη δραστηριότητα». Η σύζυγος και μαμά σας.

Ε να σας συστηθούμε και εμείς τα τελευταία λοιπόν. Το όνομα μας είναι «Ντύσου γρήγορα θα αργήσεις; Έφαγες;   Δε προλαβαίνω τώρα έχω δουλειά,  Τί βαθμό πήρες». Τα παιδιά σας, η χαρά της ζωής σας που δεν είχατε χρόνο και μυαλό να μας βλέπετε που μεγαλώνουμε.

Την πρώτη μέρα εγκλεισμού οι συστάσεις δόθηκαν σε ένα κλίμα έντονης ανησυχίας και εκνευρισμού, σαν τον άνθρωπο που τον ξυπνούν από ύπνο βαρύ απότομα και βιαστικά.

Τις επόμενες μέρες και καθώς η Φυση έξω άρχισε να εκμεταλλεύεται αυτή τη ξαφνική απουσία ανθρώπων και να παίρνει τα πάνω της οι ισορροπίες στο σπίτι μας άρχισαν να μπαίνουν σε νέες βάσεις.

Τα παιδιά έμαθαν την αναγκαστική συνεργασία  (‘ανάγκα και Θεοί πείθονται’ άλλωστε) και να παίζουν αρμονικά.

Το σπίτι καθημερινά μοσχοβολά πίττες και γλυκά σιροπιαστά.

Πεταχτήκαν άδειες συσκευασίες, τσάντες μεμοραμπίλια ρούχα που θα τα βάζαμε όταν ο χρόνος γύριζε πίσω μια δεκαετία..

Ανάσανε το σπίτι και ανασάναμε και εμείς. Χτες αφήσαμε το απ' άκρη σ’ άκρη αστραφτερό σπίτι μας και κάναμε έναν από τους μακρινούς περιπάτους που συνηθίζουμε τώρα τελευταία. στις αλυκές της Καλλονής.

Ο ήλιος χάθηκε εδώ και ώρα αλλά παραδόξως ένα ροζ μαβί που πότισε τα πάντα δεν έλεγε να φύγει.

Η οικογένεια μου μπροστά και εγώ πίσω.

Αυτό που έφεραν οι επιλογές  μου στη ζωή μου περπατούσε μπροστά, γελούσε, έκανε αγκαλιές σφιχτές,  κι εγώ, γεμάτη ευγνωμοσύνη ανάμεσα τους προχωρούσα.

Ζω την ανασφάλεια που ζείτε κι εσείς. Ζω την ανησυχία μή νοσήσω, ποιός θα τους φροντίσει, μη νοσήσουν οι λατρεμένοι γονείς  και παππούδες, την ανασφάλεια των οικονομικών,  την τρομολαγνεία των καναλιών…

Τα ζω όλα αυτά.

 Όμως ζω και κάτι άλλο πρωτόγνωρο.

Τολμώ να πω πώς ζω την ευτυχία.

Λες και όλα αυτό έγινε για να μάθουμε να ζούμε και αν είμαστε καλοί και συνετοί μαθητές να επανέλθουμε στους ρυθμούς μας σε ουσιαστικές βάσεις.

Έκτη μέρα καραντίνας. Ανυπομονώ όταν τελειώσει  να σφίξω τους γονείς μου στην αγκαλιά  μου, τους φίλους τους περαστικούς και να φωνάξω «τα καταφέραμε»!

Ξαναγίναμε άνθρωποι. τα καταφέραμε!

Καλημέρα!