Δευτέρα απόγευμα προς βράδυ, κι εγώ ως είθισται τελειώνω κάτι υποχρεώσεις στο μαγαζί του Ιρλανδού. Φυσικά η μουσική βαράει αλύπητα Αγγελάκα. Δεν μπορώ να δω από έξω, αλλά ούτε κι οι απέξω εμένα. Σε κάποια στιγμή ξάφνου , ακούω ποδοβολητά . Κλέινω μουσική και κοιτάζω προς τα έξω . Ένα τσούρμο άγουρα αγόρια, αμούστακα, κάποια ήταν αλαφιασμένα, κυκλώνοντας έναν άνδρα πεσμένο στο έδαφος. Στην αρχή ανησύχησα μη και χρειάζεται να καλέσω ασθενοφόρο . Έτσι βγήκα και προσπάθησα να μάθω τί συμβαίνει και αν μπορώ να βοηθήσω κάπως. Εκείνη την ώρα σαν λιοντάρι όρμησε στον πρώην πεσμένο κύριο, ένας νεαρός ,κατακόκκινος , φωνάζοντας του, στην αρχή ακαταλαβίστικα για εμένα. Ένα αγόρι που κι αυτό ήταν συνεπαρμένο από τον καβγά , με ευγένεια κόπιασε να μου εξηγήσει τα συμβάντα.
« Κυρία αυτός πήγε και χούφτωνε τα κορίτσια και τα πείραζε . Τους έλεγε βρωμόλογα και τα καταχέριασε , ενώ εκείνες τον έδιωχναν και του έλεγαν να φύγει. »
Στην ακολουθία μπουκέτων που συνεχίστηκαν για λίγο ακόμα, τα άγουρα αυτά αγόρια φώναζαν, ο αυτός ο κύριο θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο στην κόρη, στην μάνα την αδερφή του ή εάν θα ανεχόταν να συμβεί κάτι τέτοιο στην μάνα ή στην αδερφή του. Ο πρώην πεσμένος, δικαιολόγησε την πράξη του στο πως είναι άνδρας και είναι δύσκολο να κρατήσει την φύση του. Και πως δεν έγινε και τίποτα που έπιασε « λίγο» κ@λαράκι. Δικαιολογείται. Κι εκείνα κορίτσια πράμα μαζεμένα τόσα πολλά τί έκαναν στο μαγαζί με τα σορτσάκια. Ναι. Αυτά είπε. Έτσι τα είπε. Τα άκουσα. Τον άκουσα και ρίγησε το σώμα μου. Προς στιγμήν κάθε συμπόνια που μπορεί να είχα έδωσε θέση στην οργή και στο θυμό. Αλλά, εκείνα τα αγόρια είχαν το θάρρος, την υπομονή να μιλήσουν στον άνδρα αυτόν για τις λάθος πεποιθήσεις του. Προσπαθούσαν να τον νουθετήσουν , αφού είχαν διώξει τα αγριεμένα αγόρια της παρέας. Του εξηγούσαν , λοιπόν, πως το τσουτσούνι στα σκέλια δεν του δίνει το δικαίωμα να « αγγίζει» τις κοπέλες ούτε λίγο ούτε πολύ. Πως δεν μπορεί να μιλάει προσβλητικά στις κοπέλες , επειδή είναι κοπέλες. Πως εάν η άλλη πει όχι σημαίνει όχι. Το όχι σημαίνει όχι. Το τελευταίο μάλιστα το φώναξε όλο το τσούρμο.
Αυτό το τσούρμο από άγουρα, αμούστακα αγοράκια, αγρίεψαν , προστάτευσαν , νουθέτησαν. Αυτή η γενιά που όλοι την λοιδορούν, έχει καθαρό μυαλό, μακριά από τις σκόνες των σκουριασμένων μυαλών. Μυαλών βραχυκυκλωμένων με ξεθωριασμένη αντιληπτική ικανότητα.
Αυτή η γενιά που βρίσκει στην ρίμα του Λεξ έκφραση. Αυτή η γενιά που αμφισβητεί. Αυτή είναι η γενιά που προσπαθήσαμε να εγκλωβίσουμε μέσα σε στερεότυπα , σε κουτάκια βολικά για μας , σε περιορισμούς ηλίθιους σε χλευαστικά και υποτιμητικά μάτια. Είναι ο Αλέξανδρος , μέσα σε αυτή την γενιά , που βοηθάει την Γιασμίν να μάθει τα μαθηματικά. Είναι ο Στέλιος που εξηγεί δυο πράγματα για τις μηχανές και σε βοηθάει να μάθεις την δουλειά, χωρίς να τον ενδιαφέρει τι σέρνεις στα παντελόνια σου. Είναι ο Νίκος που σαν ξέρει πως πεθαίνεις από τις κράμπες της περιόδου, χωρίς να το ζητήσεις, εκείνος θα κάνει τις βαριές δουλειές. Είναι ο Πέτρος που πιστεύει σε αυτό που είσαι και σε σέβεται όπως σέβεται όλους τους ανθρώπους . Είναι ο Πάνος που μαθαίνει που μαθαίνει στην κόρη του να ψαρεύει παίζει μαζί της τις κουμπάρες και προσπαθεί να την βοηθήσει στην ανεξαρτησία της. Είναι αυτός ο εργοδότης που σου λέει , εμένα δεν με νοιάζει εάν είσαι γυναίκα , μάνα ή άνδρας , εγώ θέλω να τα προσόντα σου, τις ικανότητες σου στην δουλειά. Είναι ο σύντροφος που σέβεται τα όχι σου. Είναι ο φίλος είναι ο αδερφός που στέκεται εκεί όχι γιατί υπερτερεί σε κάτι από εσένα , αλλά γιατί γουστάρει να είναι εκεί δίπλα σου. Είναι ο Δούκας που δεν τον νοιάζει ποιος ή τί είσαι , αρκεί να είσαι ντόμπρος κι ειλικρινής μαζί του. Είναι ο Παύλος που κουβαλάει μια σερβιέτα στην τσάντα του στο σχολείο , μήπως η Χριστίνα την χρειαστεί και αρπάζεται με τον Γιώργο που ενοχλεί την Μαρία , ενώ εκείνη τον διώχνει. Είναι ο Πάρης που λέει στην μαμά του « όχι μαμά η Άννα δεν θέλει να της δώσω φιλάκι τώλα. Μπολεί ( να θέλει) μετά» Είναι ο Ιωάννης που βλέπει πως η Άννα είναι μικρή κι όχι χαζή. Πως δεν μπορεί να ακολουθήσει τα αγόρια λόγω ηλικίας κι όχι λόγω φύλου.
Αυτή είναι η γενιά που ζει και αναπτύσσεται στο τώρα. Κι εδώ θέλω να πω αγαπητέ μου αναγνώστη πως το νερό μπήκε στο αυλάκι. Μπήκε και ρέει σε νέων φλέβες. Νέων μυαλών φλέβες. Η σκόνη φεύγει σιγά- σιγά , τα δωμάτια καθαρίζονται και φρέσκο φως κι αέρας εισβάλλουν , εξαγνίζουν και καθαρίζουν.
Εμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να τραβήξουμε λίγο την κουρτίνα και να αφεθούμε στον εξαγνισμό από το νέο αυτό φως και το δροσερό αεράκι.
Εσύ θα ανοίξεις λίγο την κουρτίνα;