Δεν είναι και λίγα όλα αυτά που περάσαμε και συνεχίζουμε να περνάμε στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία και βάλε. Οικονομική κρίση που όσο και αν μας εφησυχάζουν πως πάει και πέρασε, συνεχίζει να επηρεάζει την ποιότητα της ζωής μας, καραντίνα και περιορισμοί που συνόδευσαν τον κορονοϊό και άλλαξαν υποσυνείδητα τον τρόπο σκέψης αλλά και τις συνήθειες μας. Γενικότερα, όσο απομακρυνόμαστε από τα προηγούμενα χρόνια τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα και τις παθογένειες που σημάδεψαν τις ζωές μας, άλλου περισσότερο και άλλου λιγότερο, κι εμάς τους μεσήλικες αλλά ίσως ακόμα πιο πολύ τις νεότερες γενιές.

Οι δυσκολότερες συνθήκες ζωής (ακρίβεια, ανεργία), συνδυάζονται με την αυξημένη αίσθηση απογοήτευσης που εισπράττει η πλειονότητα από το πολιτικό σύστημα της χώρας και η ένδεια θεμελιωδών αγαθών όπως η Δικαιοσύνη, η Υγεία και η Παιδεία χαρακτηρίζει ένα Κράτος που σταδιακά έχει απωλέσει σχεδόν πλήρως το κοινωνικό του πρόσωπο.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι παράξενο το γεγονός πως αυξάνονται δραματικά οι ψυχικές ασθένειες, οι άνθρωποι γίνονται όλο και περισσότερο μοναχικοί και απομονωμένοι, συχνά εξαρτημένοι σχεδόν καθολικά στην επίπλαστη κοινωνικότητα των social.

Μέσα λοιπόν σε όλο αυτό το δύσκολο περιβάλλον έρχεται η παράδοση, τα έθιμα που μας υπενθυμίζουν πως μπορεί να «ανήκωμεν εις τη Δύσιν» αλλά ταυτόχρονα πατάμε γερά με το ένα πόδι στην Ανατολή και αυτές μας οι ρίζες που καθορίζουν το δικό μας μοναδικό, καλό ή κακό αλλά σίγουρα μοναδικό DNA, παραμένουν στέρεες και σταθερές σε πείσμα των καιρών.

Μια τέτοια μέρα είναι και η σημερινή, η Τσικνοπέμπτη, η μέρα που δεν μπορεί κανείς να τη ζήσει μέσα από τα social, η μέρα που απαιτεί έξοδο ή συνάθροιση σε σπίτι, κατανάλωση κρέατος και ποτού, ανάλογα με τις ορέξεις και δυνατότητες του καθενός, αλλά πρωτίστως είναι μια μέρα παρέας, μια μέρα επαφής, μια μέρα ανθρώπινων σχέσεων.

Σκεφτόμουν σήμερα, πως μια και η Τσικονπέμπτη δεν αποτελεί μια οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση, με πρωταγωνιστές, καλεσμένους και διοργανωτές, ούτε μια οικογενειακή συνάθροιση, αλλά ένα τραπέζι όπου όλοι είναι πρωταγωνιστές και μάλιστα έχουν από επιλογή διαλέξει τους συμπρωταγωνιστές τους, έχει μια ιδιαίτερη αξία.

Σήμερα, μεσημέρι και βράδυ, όλοι θα φάμε και θα πιούμε το κρασί μας με ανθρώπους που έχουμε επιλέξει, στις ταβέρνες και τις αυλές θα συναντήσεις παρέες ατόμων που ήθελαν να είναι μαζί, για να ανταλλάξουν κουβέντες, να μοιραστούν ή να ξεχάσουν έγνοιες, να κοιτάξουν ο ένας τον άλλο στα μάτια με τη ζεστή θολούρα του κρασιού και τη γλυκιά γεύση της τσίκνας.

Χθες είχα τη σπάνια ευκαιρία να συναντήσω έναν πραγματικά μοναδικό, φυσικά κατά την προσωπική μου αίσθηση και αισθητική, άνθρωπο σε μια, επιτρέψτε μου το αδόκιμο, Προ – Τσικνοπέμπτη, να τον ακούσω και να με ακούσει αληθινά να μιλώ, να θυμηθώ μια και το είχα ξεχάσει, την αξία της προσωπικής επαφής και της ουσιαστικής κουβέντας, απαλλαγμένης από «πρέπει», «δήθεν» και άλλα περιττά της εποχής φτιασίδια.

Η Τσικνοπέμπτη με το δικό της ξεχωριστό και ιδιαίτερο πλαίσιο είναι μια μέρα που προσφέρεται για τέτοιες επαφές, μια μέρα που μας υπενθυμίζει την ανάγκη να ξορκίσουμε την απογοήτευση, την άρρωστη και μη δημιουργική μας μοναχικότητα, μια μέρα που μας σπρώχνει να βγούμε από το καβούκι μας και να ζήσουμε ξανά ο ένας δίπλα στον άλλο, να ανταλλάξουμε απόψεις με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, να ακούσουμε και να μας ακούσουν, να δώσουμε και να πάρουμε δύναμη, να ζήσουμε πραγματικά.

Θα σας μεταφέρω μια εικόνα που μου χάρισε ο χθεσινός μου συνομιλητής και με άγγιξε βαθιά. Μου είπε λοιπόν πως αισθάνεται ότι οι ψυχές όλων των ανθρώπων είναι λουλούδια, μπουμπούκια που ανθίζουν μονάχα όταν πετυχαίνουν την πνευματική τους ωριμότητα και ενηλικίωση. Κι όταν τελικά το λουλούδι της ψυχής ανθίζει και ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ποιος είναι, γνωρίζοντας τον εαυτό του, η ψυχή ευωδιάζει σαν λουλούδι και σκορπά αυτή την ευωδιά απλόχερα στους γύρω της χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς πρόθεση απλά και μόνο επειδή έχει ανακαλύψει το νόημα της ύπαρξής της.

Με συγκίνησε αυτή η ρομαντική και ταυτόχρονα γεμάτη ανθρωπιά προσέγγιση ενός ανθρώπου που δεν ζει εκτός καθημερινότητας αλλά αντίθετα βιώνει καθημερινές έγνοιες επαγγελματικές, συγκρούσεις και σκοτούρες δυσβάσταχτες σε δημόσιο αξίωμα αλλά συνεχίζει να πιστεύει με γνώση και λογική στο καλό που υπάρχει μέσα σε κάθε του συνάνθρωπο.
Θέλησα λοιπόν κι εγώ σήμερα να σας ευχηθώ αυτή την Τσικνοπέμπτη να τη ζήσετε κοντά σε εκείνους που εσείς έχετε επιλέξει, σε αυτούς που θέλετε να κοιτάτε στα μάτια, να πιείτε μαζί τους ένα γλυκόπιοτο κρασί και να αφήσετε το λουλούδι της ψυχής σας να ανθίσει και να σκορπίσει την ευωδιά του στους αγαπημένους σας.

*Ο Δημήτρης Χατζηχαραλάμπους είναι Ταξίαρχος σε αποστρατεία