Αύγουστος 2015. Ξεκινάει ο Γολγοθάς της προσφυγιάς για εκατομμύρια ανθρώπους. Πρώτος σταθμός, τα νησιά  του Βορειοανατολικού Αιγαίου που δέχονται όλο αυτό το κύμα προσφύγων και μεταναστών. Η ζωή των Μυτιληνιών ποτέ δε θα είναι ίδια ξανά. Οι συνθήκες που διαμορφώνονται, είναι τραγικές.

Μυτιληνιά στην καταγωγή, θα μου μείνουν αξέχαστες και βαθιά χαραγμένες οι ιστορίες πόνου αυτού του καλοκαιριού. Ατέλειωτα καραβάνια, ανθρώπινων ψυχών στον επαρχιακό δρόμο Μυτιλήνης-Θερμής, άνθρωποι να διανύουν πολλά χιλιόμετρα,  σέρνοντας ηλικιωμένους και μωρά παιδιά σε χαρτόκουτα, βάρκες να βγαίνουν κατά δεκάδες στις παραλίες κυρίως της Συκαμιάς και της Κλειούς. Και από δίπλα, οι Μυτιληνιοί, γνωρίζοντας καλά τι σημαίνει προσφυγιά, να στέκονται αλληλέγγυοι στο πλευρό τους.

Οι ίδιες σκηνές συνεχίστηκαν αμείωτες για δύο χρόνια, μιας και τα σύνορα είχανε κλείσει εγκλωβίζοντας κατά χιλιάδες, ανθρώπους που έβλεπαν το νησί μόνο σαν πέρασμα. Όμως γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι δεν θα είναι περαστικοί, και ότι πρέπει να μείνουν, να στήσουν μια προσωρινή ζωή, περιμένοντας κάποια στιγμή κάπου αλλού να πάνε να στεριώσουν. Δυο «οικισμοί», στο έβγα της πόλης, έγιναν το σπίτι για χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες. Με συνθήκες καθόλου ανθρώπινες και αξιοπρεπείς.

Και πέρασαν πέντε χρόνια. Σταδιακά μειώθηκαν οι τεράστιες ροές, όμως παρέμεναν ακόμα χιλιάδες στους καταυλισμούς της Μόριας και του Καρά Τεπέ. Στα χρόνια αυτά, έγιναν σοβαρές αλλά όχι αρκετές προσπάθειες για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης  προσφύγων και μεταναστών, ενισχύθηκαν οι δομές Υγείας του νησιού με υγειονομικό προσωπικό, έγιναν προσπάθειες αποσυμφόρησης του νησιού που και πάλι δεν ήταν αρκετές.

Ιούλιος 2019. Κι ενώ στο νησί έχει γίνει εφικτό, να φιλοξενείται  ένας «ανεκτός» αριθμός  προσφύγων και μεταναστών, η εικόνα αρχίζει πάλι να αντιστρέφεται. Παρ’ ότι ο αριθμός των αφίξεων δεν είναι τόσο μεγάλος όσο την περίοδο 2015 - 2016. Για να φτάσουμε οκτώ μήνες μετά, να γινόμαστε θεατές σε μια εκρηκτική κατάσταση, με τα νησιά μας αποθήκες ανθρώπινων ψυχών.

Θεατές σε μια εκρηκτική κατάσταση που δε δημιουργήθηκε τυχαία. Οι υπαίτιοι της τραγωδίας που βλέπουμε να εξελίσσεται στη Λέσβο και τα νησιά έχουν ονοματεπώνυμο.

Είναι αυτοί, ντόπιοι αυτοδιοικητικοί και Κυβέρνηση, που στην προσπάθεια της εκλογής τους έταξαν λαγούς με πετραχήλια στους ντόπιους αναφορικά με τη λύση του προσφυγικού-μεταναστευτικού, κανάκεψαν τα ακροδεξιά ακροατήρια συλλέγοντας ψήφους, επένδυσαν σε «fake news» για τους υπαίτιους αυτής της κρίσης.

Είναι αυτοί ταυτόχρονα που αποφάσισαν να θυσιάσουν τα νησιά, προσπαθώντας να μετριάσουν τις «πολιτικές» απώλειες, αφού η εκλογική πελατεία είναι μεγαλύτερη στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Είναι αυτοί που συνειδητά κατήργησαν το Υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής μόλις ανέλαβαν τη διακυβέρνηση, κατήργησαν την απόδοση  ΑΜΚΑ στους πρόσφυγες - αίτούντες άσυλο, στερώντας το δικαίωμα τους σε αξιοπρεπή υγειονομική φροντίδα και βάζοντας σε κίνδυνο τη Δημόσια Υγεία.

Είναι αυτοί που συνειδητά στοίβαξαν και εγκλώβισαν πάνω από 20.000 ανθρώπους σε χώρους ακατάλληλους, δημιούργησαν συνθήκες εξαθλίωσης θεωρώντας ότι έτσι θα καταφέρουν την αποτροπή των ροών.

Για να έρθουν τώρα, με μια κίνηση επαίσχυντη, να αποφασίσουν… επιτάσσοντας. Με πρακτικές καθόλου δημοκρατικές, πρακτικές που θυμίζουν εποχές κατοχής και χούντας, να καθορίσουν το μέλλον ντόπιων και “φιλοξενούμενων”.

Όποιος όμως θερίζει ανέμους, σπέρνει θύελλες.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, οκτώ μήνες τώρα ξεδιπλώνει το σχέδιο της. Μόνο που γρήγορα θα πέσει στο λάκκο που η ίδια έσκαψε. Ο συνειδητός εγκλωβισμός 20000 ανθρώπων σε ένα νησί, οι άθλιες συνθήκες στους καταυλισμούς, τα δίχτυα αποτροπής σε μια θάλασσα που δεν έχει σύνορα , τα κλειστά κέντρα σε  απομονωμένες περιοχές δεν πρόκειται να αποτρέψουν ανθρώπους που είδαν το θάνατο να περνάει μπροστά τους. Γιατί τίποτα μπροστά στην απόγνωση και το θάνατο δε μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Πέντε χρόνια,  είναι πολλά για να είναι αυτή η «κανονικότητα» των  κατοίκων αλλά και των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών. Και η τελευταία απόφαση επίταξης περιοχών που θα φιλοξενήσουν τις νέες δομές  με το έτσι θέλω, χωρίς ίχνος διαβούλευσης με τις τοπικές κοινωνίες, μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει.

Κανείς δε μπορεί να δεχτεί το απάνθρωπο αυτό έγκλημα ντροπής που βλέπουμε να εξελίσσεται και που μόνα θύματα έχει ντόπιους και μετανάστες.

Καμιά «Καράβα» και καμιά νέα δομή δε μπορούμε να δεχτούμε.

Γιατί ξέρουμε τι σημαίνει προσφυγιά και δε θέλουμε άλλη μια αποθήκη ψυχών στο νησί μας.

Γιατί αρχή μας είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων, ντόπιων και προσφύγων.

Γιατί μόνη λύση είναι η αποσυμφόρηση των νησιών που πρέπει να ξεκινήσει άμεσα.

Γιατί υπάρχουν περιοχές στην υπόλοιπη χώρα που θέλουν να φιλοξενήσουν πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά η κυβέρνηση τους κρατάει όμηρους στα νησιά.

Γιατί δε θέλουμε να ξεβράζει η θάλασσα μας άλλους νεκρούς  και ο ανθρώπινος πόνος να γίνεται συνήθεια.

Γιατί πρέπει τώρα πριν να είναι αργά, να ξεριζώσουμε το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία που σήκωσαν κεφάλι στα νησιά μας.

Πριν να είναι αργά.