Ήταν Ιούνιος του '93.

Η Β' Λυκείου όδευε προς το τέλος της, οι δύο «αιώνιοι» έχτιζαν σιγά-σιγά τις ομάδες μπάσκετ που από το 1996 μέχρι το 2013 θα κέρδιζαν 9 συνολικά ευρωπαϊκούς τίτλους κι εμείς, «πορωμένοι» - ακόμα - με τα αθλητικά, χάναμε το μυαλό μας με τις επικές μάχες στα παρκέ και τους παίκτες-θρύλους που στόλιζαν το ελληνικό πρωτάθλημα.

Εκείνον τον καιρό, υπήρχαν έντονες φήμες πως ο "Μότσαρτ του μπάσκετ", ο μεγάλος Ντράζεν Πέτροβιτς, ήταν σε επαφές με την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού για να αφήσει το NBA και τους Νετς και να επιστρέψει στην Ευρώπη.

Η προοπτική αυτή, είχε σηκώσει κύματα ενθουσιασμού και θαυμασμού όχι μόνο ανάμεσα στους έφηβους Παναθηναϊκούς αλλά και στους…αιώνιους αντιπάλους τους. Ο ένας πείραζε τον άλλο και σκεφτόμασταν τι φοβερό πρωτάθλημα θα είχαμε και τι πορεία θα έκανε ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη, τη στιγμή μάλιστα που είχε ήδη στις τάξεις του έναν άλλο μεγάλο Κροάτη, τον γίγαντα Βράνκοβιτς.

Η είδηση του θανάτου του Ντράζεν Πέτροβιτς σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Γερμανία, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία παντού στον κόσμο - κι εμείς δεν ήμασταν κάποια εξαίρεση…

Ο ξαφνικός θάνατος ενός ειδώλου πάντα συγκλονίζει, είτε πρόκειται για αθλητή, είτε για ηθοποιό, τραγουδιστή, κοκ.

Ίσως αυτό να οφείλεται στα επαγγελματικά τους κατορθώματα και στον θρύλο που αυτά χτίζουν γύρω τους σιγά-σιγά. Ίσως να είναι και η αίσθηση σε εμάς τους…"απλούς θνητούς" ότι πρόκειται για "άθραυστους" ουσιαστικά ανθρώπους, μικρές θεότητες ο καθένας στον τομέα του, απαλλαγμένοι από τη φθορά την οποία εμείς πρέπει να υπομένουμε.

Τις πιο πολλές φορές όμως, είναι απλά η λύπη για μια άδικα χαμένη ζωή που στέρησε από τον κόσμο την ευκαιρία να δει πόσο πιο μακριά θα μπορούσε αυτό το ταλέντο να φτάσει. Πόσα περισσότερα θα μπορούσε να δώσει πίσω η λάμψη του, σε όλες αυτές τις εν δυνάμει μικρές θεότητες που είχαν τις αφίσες του στα δωμάτιά τους και τα όνειρά τους καρφωμένα πάνω τους.

Ο Κόμπι Μπραϊαντ, όπως και ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ήταν μία μικρή θεότητα του παγκόσμιου μπάσκετ. Έτσι θα παραμείνει στις καρδιές των φίλων και των θαυμαστών του και όλων αυτών που θα προσπαθήσουν στο μέλλον να περπατήσουν στον δρόμο που εκείνος χάραξε…