Τώρα που τελείωσαν και οι περιφερειακές εκλογές, ήρθε η ώρα να γίνει ένας πρόχειρος απολογισμός. Ένας απολογισμός που θα μπορούσε να γίνει εντός της προηγούμενης εβδομάδας, αλλά δε θεωρώ ότι οι ψηφοφόροι είναι… εργαλεία μίας χρήσεως που αξιοποιούνται μόνο για τις εκλογές και για πρόσκαιρα μικροπολιτικά παιχνίδια και μετά τους πετάμε σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Ένας απολογισμός που δεν απευθύνεται τόσο σε εκείνους που ιδεολογικά ταυτίστηκαν είτε με τον έναν είτε με τον άλλον υποψήφιο, όσο σε εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί.

Τη θέση μου, ως προς την στήριξη Μουτζούρη από τον ΣΥΡΙΖΑ, την είχα εκφράσει και προγενέστερα, όταν είχε διαρρεύσει η επιστολή ορισμένων στελεχών που συνυπέγραφαν ουσιαστικά την κάθοδο σε κοινό ψηφοδέλτιο. Ο λόγος; Για να στραπατσαριστεί, τάχα μου δήθεν, το προφίλ του Πρωθυπουργού που θα ταυτιζόταν με την υποψηφιότητα Στεφανή. Νομίζω ότι πρόκειται για την ηττοπαθέστερη δικαιολογία που θα μπορούσα να ακούσω από ένα κόμμα που βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Το χειρότερο και το πιο λυπηρό είναι ότι ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ (δια)σύρθηκε, κυριολεκτικά, επειδή κάποιοι έτσι το ήθελαν, πίσω από το ψηφοδέλτιο του νυν περιφερειάρχη, τουλάχιστον στον δεύτερο γύρο. Βέβαια, προσωπικά, δεν έχω πειστεί ότι οι λόγοι μιας τέτοιας επιλογής ήταν πολιτικοί, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι του παρόντος.

Πέραν αυτού, όμως, το βασικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι αν υφίσταται κάποια διαφορά μεταξύ των δύο υποψηφίων. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι καμία απολύτως διαφορά ουσίας δεν υπάρχει. Πρόκειται για δύο ψηφοδέλτια που κινούνται στον χώρο της δεξιάς (ενδεχομένως, και ακροδεξιάς) με έντονο φόντο λαϊκισμού.

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο ήταν απλά ότι ο ένας εξ αυτών είχε κυβερνητική στήριξη. Δηλαδή, αυτή η διαφορά μπορεί να αποτελέσει ισχυρό κίνητρο, αφενός για να πάει κάποιος να ψηφίσει και αφετέρου για να συμβάλει στη νομιμοποίηση της διαμορφωθείσας κατάστασης;

Από πότε οι αντάρτες της ΝΔ γίνονται εκφραστές κόμματος που εκπροσωπεί τη ριζοσπαστική αριστερά και την κεντροαριστερά; Αδυνατώ να κατανοήσω…
Η ευκολία με την οποία ένα κόμμα του προοδευτικού χώρου και οι ψηφοφόροι του προτιμούν ένα ξένο, σε σχέση με τον χώρο αυτό, πρόσωπο είναι τρομακτική και, σίγουρα, προβληματίζει.

Σε μια περίοδο που στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές τα κόμματα της άκρας δεξιάς απέσπασαν το 12% των ψηφοφόρων, ενώ, ταυτόχρονα, αναδείχθηκε η υπαρξιακή κρίση που διέρχεται η κεντροαριστερά, μια τέτοια επιλογή συμβάλλει τα μέγιστα και στρώνει το χαλί στην ακροδεξιά να γίνει ο άλλος πόλος.

Η απροσχημάτιστη ταύτιση με πρόσωπα που έχουν εκφράσει έντονα ξενοφοβικές θέσεις και η προσπάθεια να συμβεί αυτό με τη σύμφωνη γνώμη ενός ολόκληρου κομματικού μηχανισμού, υποτιμά τη νοημοσύνη και τους αγώνες πολλών. Ο κώδωνας του κινδύνου ηχεί εδώ και μήνες, ευήκοον ους υπάρχει;

Υ.Γ.: Ο τίτλος προέρχεται από ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη:

«Πλανόδιοι αργυραμοιβοί στους δρόμους/
παζάρευαν τις μέρες μας/
με αμφίβολα νομίσματα/
από μελλοντικές αβέβαιες εποχές».