Η είδηση διαβάζω στο ''Ν'' : '' Το φαινόμενο της ξήρανσης των πεύκων απασχόλησε το πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο Μυτιλήνης όπου λήφθησαν και σχετικές με το πρόβλημα αποφάσεις ''.

Ώστε έτσι λοιπόν ! Το δημοτικό συμβούλιο Μυτιλήνης αποφάσισε να ασχοληθεί '' με το φαινόμενο της ξήρανσης των πεύκων ''
Αλήθεια, πως και έτσι; Πότε πήραν είδηση ότι κοντεύουν να ξεραθούν όλα τα πεύκα της Αμαλής και έκριναν ότι θα πρέπει '' να ληφθούν σχετικές με το πρόβλημα αποφάσεις '';

Να θυμίσω , έτσι για την ιστορία, τα εξής.

Στις 28-5-2022. με τίτλο '' Δάσος Αμαλής : Ένας παράδεισος σε κίνδυνο '', έγραψα στο ''Ν'' ένα κείμενο όπου εφιστούσα τον κίνδυνο από την αυξανόμενη, με ραγδαίο ρυθμό, ξήρανση των πεύκων.
Να πω , ακόμα, ότι όταν το πήραμε είδηση, οι φίλοι μου συν-περιπατητές της Αμαλής κι εγώ, κάποιοι άλλοι ειδικοί είχαν, ήδη, εντοπίσει το πρόβλημα και είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στους αρμόδιους.
Παρ' όλα αυτά, το σημείωμα καθώς και οι δια ζώσεις κρούσεις που έγιναν ήταν ''φωνές βοώντων εν τη ερήμω. ''

Πέρασε ο καιρός και ύστερα από ένα χρόνο, στις 7-5-23, με αφορμή τις σχετικές ενέργειες του Δήμου Δυτικής Λέσβου για το ίδιο θέμα , επανήλθα με νέο σημείωμα με τίτλο '' Κάλλιο αργά - ελπίζουμε όχι πολύ αργά - παρά ποτέ '' παρακαλούσα - παρακαλούσαμε, σχεδόν εκλιπαρούσα, να νοιαστούν και για το δάσος της Αμαλής, έστω την ύστατη στιγμή.

Και, ω του θαύματος, ενάμιση μήνα προ των εκλογών η απερχόμενη δημοτική αρχή αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα. Φαίνεται κάποιοι κάνοντας απολογισμό του '' έργου '' τους θα θέλουν να συμπεριλάβουν και το ενδιαφέρον τους για το δάσος...

Άραγε, αν αναφωνήσω '' αιδώς Αργείοι '' θα ανασηκωθεί η τσίπα κανενός; Η να το πω πιο λαϊκά, αν φωνάξω : ''Ρε σα δεν ντρέπεστε '' θα νοιαστεί κανείς;

Και τώρα απευθύνομαι στους αναγνώστες της στήλης και σ' όποιον τύχει και διαβάσει τούτο δω το κείμενο.

Δεν ξέρω στον ενάμιση μήνα που απομένει, αν θα κάνουν κάτι. Βλέπετε είναι και τα τρεχάματα των εκλογών, με το δάσος θα ασχοληθούν...
Γι' αυτό το νου σας. Οι αίτιοι αυτής της κατάστασης, όχι αποκλειστικοί αλλά βασικοί, βασικότατοι, είναι γνωστοί. Είναι ίδιοι και για ένα σωρό άλλα '' κατορθώματα''.

Θα ξανάρθουν, με άλλον επικεφαλής, και θα μας λένε πάλι για τα οράματά τους, για την αγάπη τους για την πόλη μας και ένα σωρό τέτοια.
Εμείς , όμως, τους ξέρουμε. Κι αυτούς και τα καμώματά τους.

Επειδή, λοιπόν, για τις γειτονιές και τα χωριά μας, για τη πόλη μας και τις ζωές μας έχουμε τα δικά μας οράματα και όνειρα, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους στείλουμε στα σπίτια τους. Θα είναι το μόνο καλό που θα μπορούν να κάνουν για μας και τη πόλη μας.

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ