Ο Κλέων ήταν Αθηναίος αριστοκράτης, στρατηγός στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου που οι σύγχρονοί του Θουκυδίδης και Αριστοφάνης τον παρουσιάζουν σαν πολεμοκάπηλο δημαγωγό.

Τώρα και με το δίκιο σας θα αναρωτιέστε προς τι η αναφορά σε ετούτον τον ξεχασμένο...

Κι εγώ ξεχασμένο τον είχα μέχρις ότου έμαθα τούτες τις μέρες πως ο επερχόμενος καύσωνας βαφτίστηκε λέει από τους μετεωρολόγους... Κλέων. Το έψαξα μπας και τον λέγανε Κλαίων καθότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι και λογικό. Όχι Κλέων ήταν. Κλέων.

Για να πω την αλήθεια τον είχα ξαναθυμηθεί πριν δυο τρία χρόνια σαν ο Παύλος Τριανταφυλλίδης και οι άνθρωποι της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λέσβου στη διάρκεια ανασκαφών στα πλαίσια του έργου της στερέωσης και αποκατάστασης του βορειοανατολικού περιβόλου του Κάστρου της Μυτιλήνης βρέθηκαν μπροστά στο θεμέλιο του τείχους της κλασικής αρχαιότητας σε ύψος δυο μέτρων. Τείχος που διαφώτισε μια πτυχή της αρχαίας ιστορίας της Μυτιλήνης που σχετίζεται με την αποστασία των Μυτιληναίων από την Αθηναϊκή Συμμαχία στο τέλος του 5ου αιώνα π. Χ. Ξεχασμένη την είχα ετούτη τη ιστορία που την είχα καταχώσει δε ξέρω κι εγώ σε ποια κύτταρα του εγκεφάλου μου μαζί με όλα τα άλλα ενδιαφέροντα για ένα 15χρονο «ψωνισμένο» με όλα ετούτα πιτσιρικά της δεκαετίας του 1970, σαν στην πρώτη τάξη διδάχτηκα τα «Λεσβιακά» του Θουκυδίδη από την καλή της ώρα τότε φιλόλογο μου Κατερίνα Αβαγιανού. Την οποία ομολογώ 45 χρόνια μετά ότι αρκούντως ταλαιπώρησα.

Τότες το λοιπόν είχα μάθει ότι οι επαναστατημένοι Μυτιληνιοί που ήταν Δημοκράτες αλλά θέλανε να πάνε με την αριστοκρατική Σπάρτη σε αντίθεση με τους Αριστοκρατικούς Μηθυμναίους που θέλαν να πάνε με τη Δημοκρατική Αθήνα, ηττήθηκαν από τους Αθηναίους κατά Απόλλωνα Μαλλόεντα μεριά. Του οποίου είχαν βγει από τα τείχη για να ανάψουν τα καντήλια.

Και τιμωρήθηκαν οι ηττημένοι Μυτιληνιού («ουαί τοις ηττημένοις» κατά το λατινικό πρωτότυπο «Vae victis») με δήμευση του στόλου και αποξήλωση των τειχών! «Τα τείχη καθείλον», γεγονός που σήμανε και την απώλεια της κρατικής κυριαρχίας της Μυτιλήνης, ήθελε να πει ετούτο. Κάτι λίγα από τα τείχη φαίνεται πως γλύτωσαν για να τα βρουν οι αρχαιολόγοι και να θυμηθούν και η απόφοιτοι του κλασικού στο Α Λυκείου Αρρένων Μυτιλήνης το τι είχαν κάποτε διδαχτεί....

Σα να μην έφταναν όμως τα παραπάνω, εκείνο το 427 π.Χ, πριν 2450 χρόνια δηλαδή, ο Κλέωνας ζήτησε από τους Αθηναίους συμπατριώτες του να θανατωθεί και όλος ο αντρικός πληθυσμό της Μυτιλήνης.

Στην αρχή η πρότασή του έγινε δεκτή, σύντομα όμως και δόξα τω Θεώ, ακυρώθηκε η απόφαση λόγω της μακροσκελούς αντίκρουσης από το Διόδοτο. Παρόλα αυτά περίπου χίλιοι ηγέτες και σημαντικοί άντρες της Μυτιλήνης αποφασίστηκε και εκτελέστηκαν. Οι υπόλοιποι διασώθηκαν και... να τα χάλια μας!

Τώρα προς τι Κλέων ο καύσωνας τι να σας πω... Ας ρωτούσαν θα τους λέγαμε κάτι καλύτερο... Εξόν και αν συνδέουν το βαφτίσι με την πολιτική πλευρά του Κλέωνα. «Η επιρροή του βασίζεται στο ισχυρό και εκφοβιστικό ύφος της ρητορικής του, με το μη επιτηδευμένο και μη αριστοκρατικό τόνο και το λαϊκισμό του.

Με τα παραπάνω μπορεί να απέκτησε πολλούς εχθρούς. Φαίνεται ότι στόχευε σε βραχυπρόθεσμους στόχους, αλλά οι φτωχοί της Αθήνας ωφελήθηκαν από τις πολιτικές του, χάρη στην επαχθή φορολόγηση που επιβλήθηκε στους συμμάχους της Αθήνας» διαβάζει κανείς στο ελεύθερα ευρισκόμενο στο διαδίκτυο «Cleon» , του M.C. Howatson και Ian Chilvers, έκδοση Oxford University Press.

Λέτε οι μετεωρολόγοι να ξέρουν τίποτα και να μας το λένε με τρόπο;