Μια διαδρομή ζωής που ξεκίνησε στην Αθήνα, πέρασε από την ασφάλεια μιας θέσης στο Δημόσιο και κατέληξε μπροστά σε έναν αργαλειό, ξεδίπλωσε ο Αργύρης Χατζημαλλής κατά τη βράβευσή του στο 10ο Φεστιβάλ Αμπελουργίας Ανεμώτιας.

Η στιγμή είχε ιδιαίτερο ανθρώπινο βάρος. Παραλαμβάνοντας τη βράβευσή του, ο ίδιος γύρισε νοερά δεκαπέντε χρόνια πίσω, όταν τίποτα δεν προμήνυε ότι μια μέρα θα βρισκόταν στην Ανεμώτια για να τιμηθεί για την επιλογή του να ακολουθήσει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.

«Αν μου το έλεγε κανείς πριν από δεκαπέντε χρόνια ότι θα βρισκόμουν εδώ επάνω, δεν θα μπορούσα να το πιστέψω», ανέφερε, εμφανώς συγκινημένος.

Από το τσιμέντο της Αθήνας στα χώματα της Λέσβου

Ο Αργύρης Χατζημαλλής είχε, όπως εξήγησε, μια σταθερή και τακτοποιημένη ζωή στην Αθήνα, αλλά ένιωθε ότι κάτι ουσιαστικό έλειπε. Η καθημερινότητά του πάνω στο τσιμέντο δεν ταίριαζε με τη βαθύτερη ανάγκη του να βρίσκεται κοντά στη φύση και στον τόπο του.

«Είχα μια σταθερή ζωή στην Αθήνα, μια δουλειά στο Δημόσιο, πάρα πολύ ωραία όλα αυτά. Κάποια στιγμή, όμως, αποφάσισα να γυρίσω στη Μυτιλήνη, γιατί πατούσα τσιμέντα, ενώ εγώ ήθελα να περπατάω με γυμνά πόδια στα χώματα και στις αμμουδιές», είπε.

Η επιστροφή στη Λέσβο δεν αποτέλεσε απλώς μια αλλαγή τόπου. Ήταν μια βαθιά αλλαγή ζωής. Στον δρόμο του βρέθηκε ο αργαλειός και, όπως εξομολογήθηκε, τον ερωτεύτηκε. Ένα παραδοσιακό εργαλείο μετατράπηκε για εκείνον σε χώρο δημιουργίας, έκφρασης και προσωπικής ελευθερίας.

Η δύσκολη μάχη απέναντι στα στερεότυπα

Η επιλογή αυτή δεν έγινε εύκολα αποδεκτή. Χρειάστηκε επιμονή για να πείσει ότι ο αργαλειός δεν αποτελεί απλώς ένα αντικείμενο του παρελθόντος, αλλά μπορεί να έχει θέση και εφαρμογή στη σύγχρονη ζωή.

Παράλληλα, βρέθηκε αντιμέτωπος με στερεότυπα που ήθελαν την υφαντική να αποτελεί αποκλειστικά γυναικεία ενασχόληση.

«Πέρασα πολύ δύσκολα για να πείσω τους ανθρώπους ότι αυτό το εργαλείο έχει εφαρμογή στη ζωή μας ακόμη και σήμερα. Δεν είναι μόνο γυναικείο επάγγελμα. Ο σεξισμός δεν στρέφεται μόνο εις βάρος των γυναικών, αλλά ορισμένες φορές λειτουργεί και αντίστροφα. Αυτό το έχω βιώσει άπειρες φορές», τόνισε.

Παρά τις δυσκολίες και τις προκαταλήψεις, δεν εγκατέλειψε την επιλογή του. Συνέχισε να υφαίνει, κυριολεκτικά και συμβολικά, τη ζωή που ο ίδιος επιθυμούσε.

«Κολύμπησα στα βαθιά και κυρίως εκεί όπου δεν ήξερα»

Η απόφασή του να αφήσει το Δημόσιο σήμαινε ότι αποχωριζόταν μια σίγουρη επαγγελματική διαδρομή και έμπαινε σε ένα πεδίο γεμάτο αβεβαιότητα. Ο ίδιος περιέγραψε με χιούμορ αλλά και απόλυτη ειλικρίνεια εκείνη τη μεγάλη στροφή.

«Φεύγοντας από το Δημόσιο, παρότι είναι το όνειρο κάθε Έλληνα, εγώ έκανα το ανάποδο. Κολύμπησα στα βαθιά και κυρίως εκεί όπου δεν ήξερα», ανέφερε.

Η βράβευσή του στην Ανεμώτια αποτέλεσε μια ηθική αναγνώριση αυτής της πορείας. Πάνω από όλα, όμως, η προσωπική του ιστορία έγινε ένα μήνυμα προς όσους διστάζουν να αφήσουν την ασφάλεια και να ακολουθήσουν εκείνο που πραγματικά τους εκφράζει.

Ένα μήνυμα έξω από τα καλούπια

Κλείνοντας την ομιλία του, ο Αργύρης Χατζημαλλής απευθύνθηκε ιδιαίτερα στους ανθρώπους που αισθάνονται εγκλωβισμένοι σε επιλογές και κοινωνικές προσδοκίες που δεν τους ανήκουν.

«Να κυνηγάτε τα όνειρά σας. Δεν έχει νόημα να είμαστε μέσα σε καλούπια που ορίζει η κοινωνία, χωρίς να το θέλουμε εμείς», είπε, ευχαριστώντας θερμά όσους βρίσκονταν στο Φεστιβάλ.

Ήταν μια σύντομη αλλά ουσιαστική παρέμβαση, που έδειξε ότι η παράδοση δεν είναι κάτι ακίνητο και ξεχασμένο. Μπορεί να γίνει δρόμος σύγχρονης δημιουργίας, αρκεί κάποιος να τολμήσει να ακούσει την εσωτερική του ανάγκη και να περπατήσε,ακόμη και με γυμνά πόδια, προς τη ζωή που πραγματικά θέλει.