Ψιλοέκοψα τους πευκίτες τα κόκκινα μανιτάρια του δάσους, Τσαμίτες τα λέω εγώ, και τα έριξα στον πάτο της μικρής κατσαρόλας. Τα παιδιά λείπουν στην γιαγιά, ο σύζυγος βολοδέρνει με τα συνεχόμενα ωράρια των εορτών που μόνο με Ολυμπιακά αθλήματα συγκρίνονται... Μόνη στο σπίτι λοιπόν!

Μόνη αλλά τί μόνη... εδώ γίνεται πανηγύρι σωστό! Οι αμανίτες έπιασαν να συρρικνώνονται από τη ζέστη του ματιού και να ξερνούν ότι νερό ρούφηξαν στις τελευταίες ανώνυμες νεροποντές.

Το νερό σχημάτισε λιμνούλα που σύντομα θα γινόταν σύννεφο και ο ήχος του θύμιζε ορμητικό ρυάκι που κατεβαίνει με εφηβική αποκοτιά τα υψίπεδα της Καλλονής για να καταλήξει στη θάλασσα.

Τα μικροσκοπικά μου κρεμμυδάκια προστέθηκαν στο ταξίδι και πριν προλάβουν να γίνουν ξανθά ένα σφηνάκι κόκκινο κρασί, του πυρετού μου, ήρθε να προστεθεί στην παρέα .

Αιθυλική αλκοόλη και σύννεφα ατμού άρχισαν να λικνίζονται ομπρός μου. Η Λέσβος σε ατμοχορογραφία μόνο για μένα.

Μανιτάρια γης αιολικής που τη χάιδευαν μέρες άγριες οι βελόνες των πεύκων, νερό αγρίων χείμαρρων που μετρούν ώρες ζωής πριν ξαναγίνουν πειθήνια ρυάκια και οίνος ευγενικός και ημίγλυκος σαν τον λόγο των κατοίκων του κάμπου, να καταναλώνεται με μέτρο και παρρησία, το πολύ χαλάει τα πάντα.

Πέρασαν πέντε λεπτά εξαΰλωσης και το πλυμένο ρύζι το κίτρινο έπεσε σαν τη βροχή των ευχών που πέφτουν πάνω στα κεφάλια μας, ελπιδοφόρα χωρίς φειδώ, ανοιχτόκαρδα.

Το νερό να προστίθεται με μέτρο όπως τα χάδια της γυναικός, τα πολλά πνίγουν, τα λίγα ξεχνιούνται. Με μέτρο και τα συναισθήματα, το χρυσό όταν το πατάς στο δρόμο το υποτιμάς και το κλωτσάς αδιάφορα.

Ήρθε και φούσκωσε το ρύζι με την ησυχία του και έγινε αλτέντε και να σου αποκαλύφθηκε και μια σκελίδα σκόρδο, έπεσε σαν λαθρεπιβάτης την ώρα που ο οίνος έρεε ανέμελος.

«Να βάζεις μια κουταλιά βούτυρο στο τέλος και να το ανακατεύεις» μου έλεγε η σοφή πεθερά μου και εγώ την άκουσα και δεν έχασα. Μια κουταλιά ακριβό βούτυρο, να γλιστρούν οι ανθρώπινες σχέσεις να μη μένουν στάσιμες, να χαμογελούν οι άνθρωποι, να πέφτει η ακίδα απ’ την καρδιά αναίμακτα.

Έτοιμο το φαγητό ,σήμερα μόνη, η μοναδική μέρα του χρόνου που συμβαίνει.
Στην υγεία σας λοιπόν, ας γιορτάσουμε τους εαυτούς μας μια μέρα σαν και αυτή!
Η εικόνα ίσως περιέχει: φαγητό