Περί προϋπολογισμού ο λόγος. Ως γνωστόν, κι όπως άλλωστε αναμενόταν, ο προϋπολογισμός, ο Ελληνικός Κρατικός Προϋπολογισμός του 2020 ψηφίστηκε από τη βουλή το βράδυ της Τρίτης 18 Δεκέμβρη 2019.

Αν λοιπόν, λάβουμε υπ’ όψη ότι ο προϋπολογισμός είναι το εργαλείο που μ’ αυτό θα δουλέψει η κυβέρνηση για όλο το 2020, και ότι σε αυτόν αποτυπώνεται ό,τι μας περιμένει για τον επόμενο χρόνο, το βράδυ της Τρίτης 158 άνθρωποι- τόσοι τον ψήφισαν- αποφάσισαν πώς θα ζήσουμε, όσοι ζήσουμε, το 2020.

Ας ρίξουμε λοιπόν κι εμείς μια ματιά στο τι αποφάσισαν για μας, χωρίς, εν πολλοίς, να μας ρωτήσουν, αν και πώς θα τα καταφέρουμε.

Καταρχήν, μια απ’ τις βασικές λειτουργίες του προϋπολογισμού, είναι το μοίρασμα. Ο προϋπολογισμός μοιράζει λεφτά. Μαζεύει και μοιράζει λεφτά, ή να το πούμε πιο λογιστικά έχει έσοδα κι έξοδα.

Και για να μη ξεκινήσουμε απ’ το μηδέν, μια που όλοι ξέρουμε πώς περάσαμε και τι περάσαμε με τον προηγούμενο προϋπολογισμό, ας ξεκινήσουμε παίρνοντας αυτόν σα βάση.

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε και λογαριάζουμε:

Έσοδα: Συνολικοί φόροι 52,2 δις. Απ’ αυτούς έμμεσοι φόροι 28,6 δις, προσαυξημένοι φέτος κατά 700 εκατ. ευρώ. Σημείωση για τους μη ειδικούς: ο έμμεσος φόρος είναι ο πιο άδικος γιατί απευθύνεται με τον ίδιο τρόπο και στους «έχοντες» και στους «μη έχοντες».

Φόρος εισοδήματος που θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι στα 11,4 δις από 11,1 δις που ήταν το 2019. Ήτοι 300 εκατ. επιπλέον.

Φορολογική επιβάρυνση το 2019 για τις επιχειρήσεις 4,5 δις ευρώ. Για το 2020 ο φόρος των επιχειρήσεων γίνεται 4 δις ήτοι ελάφρυνση κατά 500 εκατ. ευρώ.
Επίσης, επιπλέον φόρος- ποινή 22% για όποιον δεν «πιάσει» το όριο του 30% του εισοδήματός του με τις ηλεκτρονικές πληρωμές. Για όποιον δηλαδή δεν πάει, θέλει δε θέλει, να «τα ακουμπήσει» στις τράπεζες.

Αύξηση της εισπραξιμότητας των δήμων κατά 110 εκατ. ευρώ, δηλαδή ακόμα πιο βαθειά το χέρι στην τσέπη του λαού. Υπ’ όψιν, αυτά τα 110 εκατ. επί πλέον που θα πρέπει να μαζέψουν οι δήμοι τους κόβονται από την κρατική επιχορήγηση. Αν δεν τα μαζέψουν τους μπαίνει το μαχαίρι στο κόκκαλο.

Το καλύτερο όμως όλων είναι το παρακάτω, που παρουσιάζεται, μάλιστα, και ως εξορθολογισμός δαπάνης!

• Κόβονται από τις συντάξεις 475 εκατ. ευρώ.
• Αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές κατά 600 εκατ. ευρώ.
• Μειώνονται οι παροχές κατά 236 εκατ. ευρώ.
Με απλά λόγια οι εργαζόμενοι πληρώνουν περισσότερα, παίρνουν λιγότερα, κι ο κρατικός προϋπολογισμός ελαφραίνει.

Αυτά τα ολίγα και ενδεικτικά για το σκέλος των εσόδων του προϋπολογισμού ή του μαζέματος που λέγαμε παραπάνω.

Έξοδα: Όσων αφορά στο σκέλος των εξόδων, δηλαδή του μοιράσματος, έχουμε τα εξής: Μια απ’ τις ελάχιστες αυξήσεις του προϋπολογισμού είναι αυτή της άμεσης χρηματοδότησης του κατασκευαστικού κεφαλαίου κατά 600 εκατ. ευρώ περίπου. Παίρνει, δηλαδή, η κυβέρνηση 500 εκατ. από τις συντάξεις, 100 εκατ. από τους δήμους και τα δίνει στις κατασκευαστικές εταιρείες. Αναδιανομή πλούτου. Από τους «έχοντες» στους «μη έχοντες».

Ιδιωτικοποιήσεις: Αναφέρεται στον προϋπολογισμό η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του κρατικού μηχανισμού να αποδέχεται το 60% των προτάσεων για αξιοποίηση της περιουσίας του κράτους. Δηλαδή οι κρατικές υπηρεσίες είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΕΣ να απαντούν θετικά στην πλειοψηφία των σχετικών αιτημάτων που γίνονται για προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων.

Κατά τα άλλα είναι γνωστές οι αυξήσεις που έχουν εξαγγελθεί στους μισθούς και τις συντάξεις, στις δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τις κοινωνικές παροχές κλπ κλπ.

Και πριν κλείσω το σημείωμά μου να σας θέσω ένα δύσκολο ερώτημα:
Ποιοι είναι και πώς λέγονται οι χαμένοι και ποιοι είναι και πώς λέγονται οι κερδισμένοι και του φετινού προϋπολογισμού;
Με τις υγείες μας και του χρόνου.