Φτάσαμε λίγες μόλις ημέρες πριν τις εκλογές μετά από μια μακρά προεκλογική περίοδο. Γίναμε σοφότεροι; Ρητορικό το ερώτημα, αφού η κοινωνία συνεχίζει να είναι εκτός των διεργασιών-εκτός της ενεργούς πολιτικής δράσης, με μοναδική στιγμή (και ίσως… καθοριστική) αυτή του κινήματος που αναπτύχθηκε μετά το έγκλημα στα Τέμπη. Προφανώς και η Πολιτική έρχεται ούτως η άλλως στο προσκήνιο στις προεκλογικές περιόδους.

Δυστυχώς όμως έρχεται με βάση την ατζέντα που καθορίζεται από τους έχοντες την εξουσία και την προσβασιμότητα στα μέσα ενημέρωσης. Συνεπώς η θεματολογία είναι αυτή που δεν αντανακλά τις ανησυχίες, τις ελπίδες και εν τέλει την πραγματική ζωή αλλά μια «απόλυτα» ελεγχόμενη παραποίηση των διεργασιών του πραγματικού κόσμου.

Τις τελευταίες εβδομάδες με «αφορμή» την απλή αναλογική όλη η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ενδεχόμενο συγκρότησης ή όχι, βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος και για το αν έχουν κοστολογηθεί τα προγράμματά τους ή όχι. Πραγματικό ερώτημα; Ναι πραγματικό, εύλογα πραγματικό, αλλά μισό. Μισό, καθώς αποκρύπτουν ότι ως την 13η Μαρτίου του 2025 (δηλαδή σε λιγότερο από 2 χρόνια) θα πρέπει να εξασφαλίσουν συμμαχία 200 βουλευτών ή κατ΄ ελάχιστο 180 για την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας και συνεπώς το θέμα των «συναινέσεων» θα επανέλθει πολύ πιο επιτακτικά και μάλιστα στο μέσο της κυβερνητικής θητείας.

Το ΠΑΣΟΚ είτε με τον ένα είτε με τον άλλο, είτε με απλή αναλογική είτε με ενισχυμένη, θα παίξει το ρόλο του «χρήσιμου» όπως τον έπαιξε ψηφίζοντας το μεγαλύτερο μέρος από το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης Μητσοτάκη αλλά και στο δημοτικό συμβούλιο Μυτιλήνης στηρίζοντας τη δημιουργία του ΚΥΤ στη «Βάστρια» μαζί με την Δημοτική αρχή «Κύτελη» (ΝΔ).

Το ζητούμενο είναι να υπάρχει αντιπολίτευση τώρα αλλά και αύριο. Αντιπολίτευση, που ανεξάρτητα του αν το τελικό κυβερνητικό σχήμα θα είναι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ -ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ -ΠΑΣΟΚ, αυτή θα αντιπολιτεύεται τις στρατηγικές τους επιλογές, τις επιλογές των κυρίαρχων τάξεων του κεφαλαίου και την αδικία απέναντι στον κόσμο της εργασίας, που αποτελεί κοινή επιλογή παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις τους. Να υπάρχει ένας πολιτικός σχηματισμός που θα τους αποκαλύπτει, που θα τους ενοχλεί, που θα μεταφέρει εντός βουλής αλλά και εντός πολιτικού «διαλόγου» τις αγωνίες και τα προβλήματα της κοινωνίας χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες.

Εν τέλει, να έχει την βούληση αλλά και την ικανότητα με συνέπεια, αφενός μεν να οργανώνει ακηδεμόνευτα την αντίσταση στις πολιτικές επιλογές που αντιστρατεύονται στα συμφέροντα των εργαζομένων και αφετέρου να συμβάλει στην επιστημονική τεκμηρίωση της οικοδόμησης μιας κοινωνίας που θα υπερβαίνει τον γερασμένο και καταστροφικό καπιταλισμό.

Αυτό δεν είναι άλλο σήμερα, πέρα από το ΚΚΕ. Και πράγματι η μόνη ψήφος που θα «πιάσει τόπο» που θα έχει αποτέλεσμα θετικό για το λαό είναι η ψήφος στο ΚΚΕ.