''Καλά είστε εδώ στο χωριό, στο νησί. Είναι όμορφα, παραδοσιακά, μέσα στη φύση, στον καθαρό αέρα''. Αυτά και άλλα πολλά μας λένε οι καλοκαιρινοί επισκέπτες, οι φίλοι κι οι συγγενείς όταν μας επισκέπτονται για διακοπές. Συχνά κάποιοι συμπληρώνουν ότι θα είναι αλλιώς το χειμώνα, πιο δύσκολα.

Ναι, γιατί οι κάτοικοι της επαρχίας δεν κάνουν διακοπές δώδεκα μήνες, όπως θα νόμιζε κάποιος. Όσο μικρότερος είναι ο τόπος τόσο μεγαλύτερα είναι τα θέματα, τα προβλήματα, οι ανάγκες. Όταν οι κάτοικοι μικρών νησιών επισκέπτονται κάποιο μεγαλύτερο μακαρίζουν όσους κατοικούν σ' αυτό.

Γιατί εκεί βρίσκουν, υπάρχουν υπηρεσίες οι οποίες δεν παρέχονται στον μικρό τους τόπο. Αν συμβεί κάποιο απρόοπτο, δημιουργηθεί πρόβλημα, τότε αντιλαμβάνονται ότι ο μικρός παράδεισος του νου τους, έχει πολλές ελλείψεις. Βρισκόμουν, πριν κάποια χρόνια, χειμώνα καιρό, στο μικρό νησί των Φούρνων –Κορσεών. ''Είδατε τι περνούμε;'', μου είπαν συνάδελφοι εκπαιδευτικοί όταν ανέβασα πυρετό από μια ίωση.

Το νησί την περίοδο αυτή δεν είχε αγροτικό γιατρό, και τις πρώτες ιατρικές βοήθειες τις έδινε η φαρμακοποιός, αλλά και φίλοι γιατροί από το τηλέφωνο. Μια ιδιότυπη, ερασιτεχνική ''τηλεϊατρική''.

Κι αν το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο τι κάνουμε; Πώς μετακινούμαστε στο μεγάλο γειτονικό νησί ή στην Αθήνα; Δύσκολα ή καθόλου. Αυτό συνέβη τις προηγούμενες μέρες. Ένα τετράχρονο παιδί τραυματίστηκε στο χέρι, στο μικρό, ακριτικό νησί Καστελόριζο.

Στο νησί δεν υπάρχει γιατρός γενικής ιατρικής, ώστε να αντιμετωπίζονται καλύτερα ιατρικά θέματα. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπόρεσαν ούτε να επικοινωνήσουν με το ΕΚΑΒ της Ρόδου, ώστε ο μικρός τραυματίας να μεταφερθεί στο νοσοκομείο του. Έτσι στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση, για τη μεταφορά του τραυματία στην πόλη Κας των απέναντι τουρκικών παραλίων, κι από κει σε κλινική της Αττάλειας όπου και αντιμετωπίστηκε το περιστατικό. Λιμενικό, αστυνομία, ταξιδιωτικό γραφείο το αντίστοιχο ΕΚΑΒ της γειτονικής χώρας,Τούρκοι, φίλοι της οικογένειας συνέβαλαν έτσι ώστε να έχει θετική έκβαση το περιστατικό.

Ας πούμε καλά τα αεροπλάνα, οι φρεγάτες και τα υποβρύχια, όμως δεν μπορούν να βοηθήσουν στην καθημερινότητα τους κατοίκους των ακριτικών νησιών και των άλλων απομακρυσμένων περιοχών.

Υποστήριξη στην παροχή υγείας, καλύτερη εκπαίδευση, τακτικές συγκοινωνίες θέλουμε, εμείς οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών. Το κάθε χωριό πρέπει να έχει αγροτικό γιατρό καθημερινά. Στα μικρά νησιά να λειτουργήσουν Πολυδύναμα ιατρεία, αρκετών ιατρικών ειδικοτήτων και τα σχολειά τους να είναι διαρκώς στελεχωμένα. Να μετακινούνται εύκολα και φτηνά θέλουν οι κάτοικοι όλων των νησιών.

Τέτοιες πρακτικές και πολιτικές είναι πατριωτικές, αναπτυξιακές.Το Μεταφορικό Νησιωτικό Ισοδύναμο, με πρωτεργάτη τον αείμνηστο Νεκτάριο Σαντορινιό, χρειάζεται πλήρη εφαρμογή και επέκταση και στην υγεία και στην εκπαίδευση. Κι όχι να απαξιώνεται, όπως πράττει η σημερινή κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Ακούτε, εκεί στην Αθήνα;