«Για τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, το ταξίδι στη Λέσβο και στη Μυτιλήνη είναι πάντα επεισοδιακό και περιπετειώδες. Και φυσικά, πολύ ακριβό σπορ»! Θεσσαλονίκη – Μυτιλήνη με «πλάβα», σε 13 ώρες. Όσο διαρκεί το ταξίδι... για Κίνα!

«Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει». Αυτό υποστηρίζουμε όλοι οι Θεσσαλονικείς ίσως και όλοι οι Βορειοελλαδίτες. Όλοι;
Όχι όλοι. Υπάρχουμε κι εμείς που δεν ορκιζόμαστε στη σαν-τη-Χαλκιδική-δεν-έχει και που ξενερώνουμε με τις χλιαρές θάλασσες, τις πατείς-με-πατώ-σε αμμώδεις παραλίες και τα ατελείωτα βασανιστικά μποτιλιαρίσματα στην εθνική οδό προς τον όμορο νομό. Αν κατάγεσαι απ’ τη Μυτιλήνη και έχεις βουτήξει στα δροσερά νερά της Λέσβου και – έστω και ως τουρίστρια της θερινής σαιζόν – επιστρέφεις στο σπίτι του παππού σου στην Παπτσούδα δίπλα στο Συνοικισμό, δεν υπάρχει περίπτωση να επιλέξεις τη χλιαρή Χαλκιδική.
Ή μήπως υπάρχει; Υπάρχει και παρά-υπάρχει. Ας όψονται οι αεροπορικές και οι ακτοπλοϊκές εταιρείες. Για τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, το ταξίδι στη Λέσβο και στη Μυτιλήνη είναι πάντα επεισοδιακό και περιπετειώδες. Και φυσικά, πολύ ακριβό σπορ.
Παρ’ όλο που, ευτυχώς, για πρώτη φορά φέτος μετά από άπειρα χρόνια, υπάρχει επιτέλους απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκης με τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου (και δεν χρειάζεται να πάρω των ομματιών μου με το ΚΤΕΛ ως την Καβάλα), κάπου εδώ τα θετικά τελειώνουν.
Και αρχίζουν τα αρνητικά. Τα φτηνά δρομολόγια, με συμβατικό πλοίο (κόστος απλού εισιτηρίου 36 ευρώ) αναχωρούν από Θεσσαλονίκη στις …16:00 του Σαββάτου και, μετά από 13 ώρες (όσο διαρκεί δλδ η πτήση για Κίνα, όπως σχολίασε φίλος μου που ζει εκεί), καταπλέουν στο λιμάνι της Μυτιλήνης στις …05:05 τα ξημερώματα της Κυριακής. Το πλοίο είναι η γνωστή πλάβα, που πάει κι έρχεται σαν καρυδότσουφλο με τα 6 μποφόρ των μελτεμιών του Ιουλίου, την οποία η ακτοπλοϊκή διαθέτει εδώ και χρόνια για τα δρομολόγια από Βόρεια Ελλάδα. Διότι την πλοιάρα την τέλεια την έχει να εκτελεί τα δρομολόγια από Αττική, και στη Βόρεια Ελλάδα την επαναφέρει από …Σεπτέμβρη. Καθότι, εμείς οι Βορειελλαδίτες δεν έχουμε ανάγκη να αξιοποιήσουμε το Σαββατοκύριακο στις άδειές μας – ούτε και το νησί, να δεχτεί επιβάτες για ένα longweekend – ούτε «μασάμε» όταν ταξιδεύουμε με πλοία δεύτερης διαλογής (οι Αθηναίοι είναι φλώροι, αφού) και φυσικά δεν μας νοιάζει τι ώρα θα φτάσουμε στο νησί (το βρίσκουμε απολύτως φυσιολογικό να ξυπνάμε στις 03:30 δυο μικρά παιδιά, ώστε να αποβιβαστούμε εγκαίρως στις 5 το πρωί). Κατ’ αντιστοιχία, το γρήγορο δρομολόγιο που διαρκεί περίπου 7 ώρες, αναχωρεί από Θεσσαλονίκη Τρίτη και Πέμπτη – καθιερωμένες ημέρες για την έναρξη διακοπών, άλλωστε – και το ελάχιστο κόστος εισιτηρίου ανέρχεται σε σχεδόν 80 ευρώ. Παρεμπιπτόντως, εκείνο το εμπορικό δρομολόγιο για Σμύρνη, με ενδιάμεση στάση στη Μυτιλήνη, τι να απέγινε τελικά;
Στις αεροπορικές μεταφορές, τώρα, οι τιμές, όπως πάντα, απαγορευτικές. Και, πλέον, την κλασική αποσκευή των 23 κιλών την χρεώνεσαι 50 ευρώ ανά επιβάτη. Πληρώνεις επίσης 15 ευρώ ανά επιβάτη, αν θες να λάβεις ηλεκτρονικά το εισιτήριό σου, να κάνεις onlinecheckin και να λάβεις τα σχετικά ενημερωτικά sms. Δεν φτάνει, δηλαδή, που οι «προσφορές» των αεροπορικών εταιρειών αφορούν τη «νεκρή» περίοδο έως τις 30/06 (καθότι τα σχολεία κλείνουν στις 15/06 ως γνωστόν), τώρα πληρώνουμε επιπλέον και για κλασικές υπηρεσίες. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το συνολικό κόστος για έναν ενήλικα και δύο παιδιά, μετ’ επιστροφής, ανέρχεται σε 695 ευρώ!
Άρα, ή που δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε το άστυ ή που σαν-τη-Χαλκιδική-δεν-έχει. Διότι ζούμε στη χώρα των μονοπωλίων και των trast, και στη χώρα όπου «Αθήνα είναι όλη η Ελλάδα» και η περιφέρεια λέγεται επαρχία.

* Η Ζώγια Κουταλιανού ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι δημοσιογράφος