Αποδελτιώνοντας παλιές εφημερίδα κάθε τόσο εντοπίζουμε ενδιαφέροντα, άγνωστα κείμενα. Αποδελτιώνοντας την εφημερίδα Κήρυξ της Λέσβου αποδελτιώνεται χρονογράφημα του Στράτη Μυριβήλη, με την οποία δεν ήταν γνωστό ότι είχε συνεργαστεί. Πρόκειται για το χρονογράφημα “Ανάσταση” το οποίο δημοσιεύεται το Μεγάλο Σάββατο στις 6 Απριλίου 1919. Είναι το μοναδικό του χρονογράφημα σε ένα σύνολο 503 αποδελτιωμένων φύλλων της εφημερίδας.

Το διάστημα αυτό βρίσκεται σε άδεια αορίστου χρόνου από τον στρατό μέχρι τον Ιούλιο, οπότε επιστρατεύεται για τη Μικρασιατική εκστρατεία. Επιθυμεί την ειρήνη, την ευτυχία, ενώ “οι κόκκινες παπαρούνες ψιθυρίζουν αιματωμένες” στον νέο πόλεμο και στα σφαχτάρια του. Μαζί με την Ανάσταση υπάρχει κι η εγκαρτέρηση της καινούριας ζωής.

Οι νεκροί του πολέμου προσμένουν τον καρπό που θα δώσει η προσφορά τους, παραλληλίζοντάς την μ' αυτή του Χριστού. Ο χρονογράφος επιθυμεί οι νεκροί του πολέμου να είναι οι τελευταίοι. Αυτός που έζησε τη φρίκη των μαχών, προσμένει μαζί με την Ανάσταση, την ειρήνη. Επιθυμεί να μπορέσουν οι άνθρωποι ν' αγαπήσουν τους εχθρούς των πολέμων. Πάντοτε, διαχρονικά, οι λαοί θα προσμένουν την Ανάσταση της ζωής και της κοινωνίας τους.

Αριστείδης Καλάργαλης

Ανάσταση
του Στράτη Μυριβήλη

Ας υψώσουμε πια θριαμβικές τις αψίδες των δαφνών, και τις πολυτελείς της πασκαλιάς γιρλάντες. Κάτι πολύ χαρμόσυνο μυρίζει μέσα στον αέρα, αδελφοί μου. Κάτι πολύ χαρμόσυνο και μεγάλο. Κοιτάχτε κατάματα τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς.

Μέσα στα μύχια των αγρυπνισμένων ματιών τους θα συλλάβετε την ανησυχία της φοβερής προσδοκίας, και τον τρόμο του μελλούμενου θαύματος. Ω! εμείς οι πιστοί, που δε γενήκαμε ακόμα αρκετά άγιοι για ν' αγαπήσουμε τους εχθρούς μας, ακούμε κρυφά στο στήθος μας να χορεύει χαρούμενο το μίσος μας.

Άχραντε Ιησού. Συχώρεσέ μας να μην ψαλιδίσουμε τα φτερά του μίσους μας!
Αδελφοί μου! Κάτι πολύ χαρμόσυνο πάλλεται μέσα στα μύρα του αρμυρού μπάτη. Κάτι πολύ λαμπρό αιωρείται στα κλώνια της νέας τριανταφυλλιάς. Ένα πνεύμα νέον και τρομερό σαλεύει τους ακρέμωνας των ιερών ελαιώνων και κάνει τους λαούς να τραγουδούν όλοι μαζί ύμνους στον Ιησού.

- Ιησού γλυκέ μου!
Τα χέρια των λαών υψώνουνται προς τον γαλάζιον ειρηνικόν αιθέρα δεητικά. Ένα δάσος λευκών σαλευομένων ικεσιών. Ένας βόγκος παραπόνου σαν βουή κυμάτων πολλών.

- Ιησού! Την ειρήνην... Την ευτυχία... Την Αγάπη... Την Ανάστασή σου!
Το θαύμα φουσκώνει παρθενικόν ως άνθος μαγνόλιας. Το θαύμα πλησιάζει. Λευκό σαν πανάκι φουσκωμένο. Θαλασσόκρινο που όλο έρχεται...
Τα μάτια των πιστών χαμογελούν. Τα διαμάντια λάμπουν στα μεγάλα κουρασμένα ματόκλαδα των παρθένων και των Μυροφόρων. Η δέησις ανεβαίνει σαν κύμα λιβανωτού. Οι κόκκινες παπαρούνες ψιθυρίζουν αιματωμένες από την αγριότητα του φριχτού Μολώχ των ειδώλων που γκρεμίζονται. Τα ωραία θύματα που ασπαίρουν ακόμα πάνω στους μαύρους βωμούς χαμογελούν κοιτώντας την Νέαν Ανατολήν που χρυσώνει τα ακροούρανα, και ροδίζει τα κράσπεδα των θαλασσών.

Ανάστα! Ανάστα γλυκέ Ιησού. Θα είναι ευτυχισμένα τα ωραία νεανικά σφαχτάρια αν τους ψιθυρίσεις πως είναι τα τελευταία μέσα στη φριχτή λιτανεία των τρομερών αιώνων!

Λευκά περιστέρια, και όλα τα ρόδα μας, και όλη η σμύρνα μας, και η αλόη και το ροδόσταγμα της λατρείας μας θα είναι τα δώρα μας στον βωμό της ειρήνης σου. Και η αγάπη, η αγάπη η πλατιά που χαμογελά και αχτινοβολεί θάναι η σημαία μας. Θα την υψώσουμε έως τα σύννεφα Χριστέ μου για να πλαταγίσει σ' όλους τους ανέμους. Θα καρφώσουμε το κοντάρι της έως την καρδιά της δυστυχισμένης μας Γης, για ν' αρχίσει, Χριστέ μου, να πάλλει με καινούριο ρυθμό κάτου απ’ τη χαμογελούσα ματιά σου.