Εδώ και 4 χρόνια και ήδη από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης μετά τις εκλογές, ο στόχος της δημιουργίας ενός επιτελικού κράτους ήταν σε περίοπτη θέση. Σήμερα, στο τέλος πια της κυβερνητικής θητείας και κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, γίνεται εύκολα κατανοητή η παταγώδης αποτυχία των κυβερνητικών εξαγγελιών.

Στην ανεξέλεγκτη αστυνομική βία, στα δεκάδες χιλιάδες θύματα που άφησε πίσω του ο κορονοϊός, στην αναποτελεσματική πυρόσβεση πυρκαγιών, στο σκάνδαλο των υποκλοπών, ήρθε να προστεθεί και η αιματηρή σύγκρουση των αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, αποδεικνύοντας περίτρανα την αναποτελεσματικότητα του κράτους στα πολύ βασικά και, ενδεχομένως, και δεδομένα, όπως η ασφαλής μετακίνηση πολιτών με μέσα μαζικής μεταφοράς.

Είναι, πραγματικά, θλιβερό και τρομακτικό το γεγονός ότι τον 21ο αιώνα, κατά τον οποίο η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν σημειώσει τεράστια πρόοδο, στην Ελλάδα, το αν κανείς θα φτάσει σώος στον προορισμό του, εξαρτάται από τον αστάθμητο ανθρώπινο παράγοντα. Γεγονός το οποίο φανερώνει με πάταγο, όχι απλά την εγκληματική γύμνια στις κρατικές υποδομές, αλλά και τις έντονες πολιτικές ευθύνες.

Διότι προκαλεί κατάγματα στην κοινή λογική το να ισχυρίζεται κανείς ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για το δυστύχημα είναι ένας σταθμάρχης – στον οποίο προφανώς και αναλογούν (ποινικές) ευθύνες. Αυτό το επιχείρημα πιθανόν να διεκδικούσε κάποιο μερίδιο αλήθειας, αν οι υποδομές ήταν τόσο ιδεατά πλασμένες, ώστε τόσο εύκολα θα μπορούσε να αποφευχθεί το δυστύχημα, που να οφείλεται πλέον σε ανθρώπινη ανικανότητα και ελαφρότητα.

Τα ανωτέρω θα πρέπει νομίζω να ληφθούν υπόψη σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του πρώην Υπουργού Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή, ο οποίος διαβεβαίωνε λίγες μέρες πριν το περιστατικό σχετικά με την απόλυτη ασφάλεια των συγκοινωνιών (και του οποίου, παρεμπιπτόντως, η διαφαινόμενη τοποθέτηση στα ψηφοδέλτια του κυβερνώντος κόμματος φανερώνει την πολιτική υποκρισία και ουσιαστικά αποτελεί ανάκληση της παραίτησης από τη θέση του).

Άλλωστε, οι δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη, σύμφωνα με τις οποίες κανένας δεν θα επιβιβάζονταν στα τρένα αν δημιουργόταν θέμα ασφάλειας των αμαξοστοιχιών, υπαινισσόμενος ότι θα υπήρχε απώλεια κερδών (sic), ουσιαστικά αναδεικνύει ότι οι ιθύνοντες γνώριζαν για την κατάσταση των σιδηροδρόμων.

Και για να μην ξεχαστώ, λέγεται ότι ο Πρωθυπουργός ανέλαβε την ευθύνη του δυστυχήματος μέσω τη συγγνώμης που ζήτησε. Κατ’ αρχάς, απολογήθηκε εξ ονόματος όλου του πολιτικού συστήματος, διαχέοντας για ακόμη μία φορά τις ευθύνες. Από την άλλη πλευρά, δεν κατάλαβε ποτέ κανείς για ποιο λόγο απολογήθηκε. Το ξυλοφόρτωμα, πάντως, των διαδηλωτών σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ένδειξη μεταμέλειας.

Το επιτελικό κράτος των αρίστων, παρά τις έντονες προσπάθειες από τα Μέσα Μαζικής ενημέρωσης να στρογγυλέψει, με απροσχημάτιστο τρόπο, τις γωνίες του, φαίνεται να καταρρέει. Δεν είναι μόνο ότι, πλέον, κάτι τέτοιο αποτυπώνεται και δημοσκοπικά, αλλά προκύπτει και από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κοινωνίας. Οι όποιες πενιχρές αυξήσεις σε μισθούς δεν δείχνουν ικανές να ανατρέψουν το κλίμα. Η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, θα έχει, ωστόσο, ένα πολύ δύσκολο έργο: αυτό της αποκατάστασης της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τον κρατικό μηχανισμό.