Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ βρέθηκα στο Επιμελητήριο Λέσβου σε μια πολύ ενδιαφέρουσα δράση διαβούλευσης της γνωστής ΕΤΑΛ Α.Ε (Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης Λέσβου Α.Ε.) στην οποία καταγράφηκαν σκέψεις, απόψεις, θέσεις και προτάσεις σχετικές με τη νέα Τοπική Αναπτυξιακή Στρατηγική LEADER για τη Λέσβο.

Εντυπωσιάστηκα πέραν των άλλων από τις απουσίες αλλά και από τις παρουσίες. Απών ή μάλλον «ως ει παρών» ο Δήμος Μυτιλήνης δια της διαδικτυακής συμμετοχής κάποιας υπαλλήλου. Παρών δια τριών Αντιδημάρχων παρακαλώ (δυο φυσικώς παρούσες και μια διαδικτυακά) ο Δήμος Δυτικής Λέσβου. Η διαφορά εμφανής. Ο Δήμος με την πρωτεύουσα του νησιού «Πολιτεία έπλεεν εις την μετανόλευκον» και ο έτερος Δήμος των αγροτοκτηνοτρόφων αλλά και των τουριστικών προορισμών με ενδιαφέρον για τα όποια χρηματοδοτικά εργαλεία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από φορείς και ιδιώτες για αναπτυξιακές πρωτοβουλίες τα επόμενα χρόνια.

«Προφανώς το έχουν πάρει χαμπάρι ότι τα μαζεύουν και αναχωρούν για άλλες πολιτείες οπότε προς τι το να χάνουν το χρόνο τους» σκέφτηκα. Την ίδια ώρα ανατρίχιασα κιόλας. «Αν τόσο αδιάφοροι είναι για την πόλη και το Δήμο γενικότερα έξι μήνες πριν τις εκλογές τι μέλλει γενέσθαι σε ετούτον τον έρμο τόπο από την επομένη της εκλογικής διαδικασίας -  ήττας τους ως την 1^η Ιανουαρίου του 2024 που θα παραδώσουν τα κλειδιά του Δήμου;» αναρωτήθηκα...

Σαν τέλειωσε η δράση με κυρίαρχο αποτέλεσμα – συναίσθημα, για μένα αυτό της αγωνίας για δράσεις που θα έχουν να κάνουν με τη συγκράτηση της νέας γενιάς στο νησί, βγήκα στην Προκυμαία, στο κομμάτι της αυτό από το Blue Sea μέχρι τη γωνία απ’ όπου αρχίζει η πλατεία Σαπφούς. Ένα κομμάτι μέχρι πρότινος με μαγαζιά που έσφυζαν από ζωή, λειτουργίες χίλιες μύριες...

Σκοτάδι! Αν έλειπαν τα φώτα των όποιων επιχειρήσεων δραστηριοποιούνται εκεί, θα νόμιζε κανείς ότι περπατά σε ένα ερημοποιημένο κομμάτι της πόλης. Από τη μεριά της θάλασσας το έργο – πανάκεια που τέλη Φεβρουαρίου θα παραδίνονταν ολοκληρωμένο και ακόμα καλά καλά δεν έχει αρχίσει καθ’ ότι χίλια μύρια προέκυψαν. Βγάλαν το φωτισμό από τη μεριά της θάλασσας λόγω έργου και σκοτείνιασαν τα φωτιστικά και από την άλλη μεριά του δρόμου. «Σκοτάδι ‘μπαμπούδ’’» που έλεγε κι η μακαρίτισσα η μάνα μου. Άρχισα να μετράω τα κλειστά μαγαζιά. «Ένα, δυο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά...». Σταμάτησα...

Μιλάμε για ένα κομμάτι της πόλης που με βήμα ταχύ οδηγείται εμφανώς στην ερημοποίηση. Εικόνα δυστυχίας με τις αυθαίρετες κατασκευές των πάλαι ποτέ δραστηριοποιούμενων εκεί επιχειρήσεων, παρατημένες, πραγματικές χωματερές, φανερή την απουσία καιρό τώρα της όποιας αρμόδιας δημοτικής υπηρεσίας, καθαρισμού, πολεοδομίας να μαζέψει τα παρατημένα και εγκαταλελειμμένα. Έστριψα στα Λαδάδικα που μέχρι πριν λίγο καιρό και δαύτα προοιώνιζαν την ανάπτυξη της περιοχής. Μαγαζιά μισοάδεια – μισογεμάτα, μαγαζιά κλειστά λιγοστός κόσμος για Παρασκευή βράδυ. Στο μεζεδοπωλείο που κατέληξα με την παρέα μου βρήκα τραπέζι όταν στις αρχές του χειμώνα έπρεπε να κλείσεις δυο μέρες πριν. Στις 11 το βράδυ στο μαγαζί είχαν μείνει δυο όλες κι όλες παρέες.

Κι ο κόσμος; Η νέα γενιά του νησιού;

Πόσοι φεύγουν για σπουδές στην Αθήνα και πόσοι γυρίζουν; Που είναι οι φοιτητές. Αλήθεια πόσοι γράφτηκαν φέτος, πόσοι από αυτούς ζουν στη Μυτιλήνη; Που είναι η πόλη που κάποτε έσφυζε από ζωή;

Σκύβεις το κεφάλι. Η Μυτιλήνη αδειάζει. Η Μυτιλήνη πεθαίνει και ουδείς ασχολείται με ετούτο... Σχεδιασμός για την επόμενη μέρα υπό του μηδενός, από ανθρώπους που εκλέχτηκαν επειδή ήταν λέει «καλά παιδιά». Τα καλά παιδιά δυστυχώς αποδείχτηκε ότι ήταν «αδιαφόρετα» παιδιά.