Στη χαραυγή κάθε νέας χρονιάς είναι πλέον συνήθεια όλοι να ανταλλάσσουν ευχές με φίλους και γνωστούς για αμοιβαία υγεία και ευτυχία, για πραγμάτωση των προσωπικών στόχων για όσους αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Πολύ περισσότερο οι πλειονότητα ενδόμυχα θέτει στόχους και φαντάζεται επιτυχίες σε όσα δεν πήγαν τόσο καλά τα προηγούμενα χρόνια, σε όσα θα ήθελε με έναν μαγικό τρόπο να πετύχουν αυτή τη νέα χρονιά. Ίσως αυτή η ελπίδα για το καλύτερο να είναι ένα από τα στοιχεία που κάνει τις μέρες των γιορτών πιο ζεστές και αθώες, ανεξάρτητα αν συνήθως στη συνέχεια τα όνειρα δεν πραγματώνονται και οι ευχές παραμένουν ανεκπλήρωτες και επαναλαμβάνονται τον επόμενο χρόνο.

Το 2023 έχει την ιδιαιτερότητα να είναι χρονιά εκλογών, βουλευτικών αλλά και δημοτικών. Συμπληρώθηκε αισίως μια τετραετία με τη Δημοτική Αρχή Κύτελη για το Δήμο Μυτιλήνης και μέσα στο χρόνο οι δημότες θα κληθούν για μια ακόμη φορά να επιλέξουν το νέο τους δημοτικό άρχοντα. Δε ξέρω αν συμβαίνει μονάχα σε μένα, αλλά κάθε φορά που επιστρέφω από κάποιο ταξίδι στο νησί, κάθε φορά που λείπω έστω και για λίγο και αντικρίζωξανά τον τόπο μου, αισθάνομαι την ίδια πίκρα, συνειδητοποιώντας πως τα χρόνια περνούν αλλά όλα τα ίδια μένουν. Τα προβλήματα εξακολουθούν, λες και έχουν ριζώσει στο νησί και πλέον έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του.

Ωστόσο, η απογοήτευση της τελευταίας τετραετίας θα μου επιτρέψετε να πω πως ξεπερνά κάθε προηγούμενη. Η παρούσα δημοτική αρχή κλήθηκε να διαχειριστεί την ομαλοποίηση της προσφυγικής κρίσης, την υποτιθέμενη έξοδο από την οικονομική κρίση, τη δεδομένη επανάκαμψη του εγχώριου τουρισμού.Σε σύγκριση λοιπόν με άλλους δήμους της χώρας, όπως πρέπει να γίνεται αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, απέτυχε παταγωδώς. Η στασιμότητα σε τεχνικά έργα και δράσεις, η σχεδόν ολοκληρωτική απουσία σε πρωτοβουλίες στα θέματα πολιτισμού και τουριστικής προώθησης του τόπου, βγάζει μάτια ακόμα και στους πολιτικούς υποστηρικτές του Δημάρχου κι άλλωστε έχει οδηγήσει και σε πλήθος από έριδες ακόμα κι εντός της πλειοψηφίας του δημοτικού Συμβουλίου.

Ακούω από πολλούς να διατυπώνουν την άποψη, σε συζητήσεις καφενείου, πως δεν είναι θέμα του Δημάρχου αλλά των συνεργατών του που δεν αποδείχτηκαν άξιοι των καθηκόντων που τους ανατέθηκαν. Αναρωτιέμαι, ο εκάστοτε Δήμαρχος δεν κρίνεται και από την ικανότητά του να επιλέγει σωστούς συνεργάτες; Επίσης μου προξενεί εντύπωση πως είναι δυνατό πολλοί ίδιοι άνθρωποι εδώ και δεκαετίες να συνεχίζουν να ασχολούνται με τα κοινά, να καρπώνονται θέσεις και οφίκια σε κάθε τετραετία. Ανεξαρτήτως της παράταξης ή των ψήφων που έλαβαν κάθε φορά να επιπλέουν και να λάμπουν δια της ανικανότητας και απραξίας τους κι όμως να επανέρχονται πανηγυρικά, από άλλο πόστο κάθε φορά.  Τελικά, τόσοι λίγοι είναι οι ικανοί ή οι πρόθυμοι να προσφέρουν που είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε τις ίδιες και ίδιες μούρες κάθε τετραετία;

Ακόμα, ένα στοιχείο που ενισχύει την αρνητική μου κριτική, είναι το αναμφισβήτητο γεγονός πως ίσως για μοναδική φορά τις τελευταίες δεκαετίες, η Δημοτική Αρχή ανήκε στην ίδια παράταξη με το κυβερνών κόμμα. Αυτή όμως η ταύτιση, πέρα από την ομολογουμένως απόλυτη υποταγή του Δήμου στην κυβερνητική αρχή και την μηδενική προάσπιση των τοπικών συμφερόντων όπως οφείλει κάθε Δημοτική Αρχή να πράττει συγκρουόμενη με το κεντρικό κατεστημένο προς όφελος του τόπου, δεν είχε κανένα ουσιαστικό αντισταθμιστικό όφελος για το νησί μας. Μπορεί κανείς να μνημονεύσει κάτι καλό που προέκυψε λόγω της σύμπραξης του Δήμου με την κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα; Προσωπικά δεν βρήκα τίποτα όσο κι αν σκάλισα τη μνήμη μου.

Αυτές τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς, μιας χρονιάς δημοτικών εκλογών, θα ήθελα να διατυπώσω μια ευχή, ελπίζω, έστω και αμυδρά, όχι ουτοπική για το νησί μας. Εύχομαι σαν θα έρθει η ώρα να ρίξουμε τον ψήφο μας στην κάλπη για να εκλέξουμε αυτούς που θα δουλέψουν για την πρόοδο του τόπου μας για μια τουλάχιστον φορά να πάψουμε να λειτουργούμε με κομματικές παρωπίδες. Να επιλέξουμε ανθρώπους που έχουν διάθεση και όραμα, που δεν δεσμεύονται από κομματικά βαρίδια και δεν μας έχουν ταλαιπωρήσει για δεκαετίες υποσχόμενοι προεκλογικά και εξαφανιζόμενοι μετεκλογικά. Μα θα μου πει κανείς υπάρχουν τέτοιοι υποψήφιοι; Ή ξανά θα κληθούμε να επιλέξουμε ανάμεσα στα ίδια και τα ίδια, ξανά στις ίδιες πασίγνωστες«μούρες» που βαρεθήκαμε να κοιτάμε εδώ και χρόνια; Αυτή λοιπόν είναι η επόμενη μου ευχή για το 2023. Νέοι άνθρωποι να αποφασίσουν χωρίς εξαρτήσεις και πολιτικά δάνεια να προσφέρουν μήπως και επιτέλους δει κι αυτό το νησί μέρος από όσα πολλοί από εμάς τους δημότες του ονειρευόμαστε.

Μήπως τελικά είμαι πολύ ονειροπόλος; Ας είναι δεν πειράζει, το δικαιούμαι, είναι άλλωστε ακόμα γιορτινές οι μέρες.

*Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Ταξίαρχος σε αποστρατεία