«Μα έχει τίποτα εναντίον σας το όργανο, αυτά που αντιλήφθηκε καταθέτει», έλεγε μονίμως και πανομοιότυπα ο δικαστής τω καιρώ εκείνω, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, μας κουβαλούσαν μαζικά στα δικαστήρια, για την οποιαδήποτε συμμετοχή μας, σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και γενικώς διαμαρτυρίες εναντίον της τότε κυβέρνησης. Που βέβαια όπως και τώρα ήταν δεξιά.

Δεν πάει να έλεγες εσύ και να αποδείκνυες ότι δεν μετείχες στην συγκεκριμένη ενέργεια ή το όργανο που σε κατηγορούσε δεν είχε συμμετοχή στην ομάδα αστυνόμευσης. Ούτε που τα άκουγε ο δικαστής (τότε οι δικαστές ήταν αποκλειστικά άνδρες) , που είχε έτοιμη την καταδίκη και την ποινή. Γιατί αυτό επέβαλε το εθνικό συμφέρον.

Αυτό ακριβώς ήταν το σκεπτικό του τριμελούς δικαστικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης, αφήνοντας ελεύθερο τον αστυνομικό που πυροβόλησε και σκότωσε τελικά τον δεκαεξάχρονο Κώστα Φραγκούλη για 20 ευρώ, τα οποία, να σημειωθεί αυτό, δεν διεκδικούσε ο ιδιοκτήτης του πρατηρίου βενζίνης. Δεν συγκίνησε τους δικαστές ο θάνατος του παιδιού, ούτε η ευκολία με την οποία τράβηξε το πιστόλι του ο αστυνομικός ο οποίος κατά τον εθνικό μας δικηγόρο Αλέξη Κούγια «είναι πτυχιούχος πανεπιστημίου, πατέρας δύο παιδιών και έχει γενικώς καλή φήμη», λες και όλα αυτά δίνουν το δικαίωμα στον ένστολο να πυροβολεί και να σκοτώνει, όλους όσους κατά τη γνώμη του, απειλούν την νομιμότητα. Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση λειτούργησαν για δεύτερη φορά, ανακριτής και εισαγγελέας, μετά την συμπληρωματική απολογία του αστυνομικού μετά τον θάνατο του δεκαεξάχρονο.

Έχω γράψει και άλλες φορές πως η σαραντάχρονη θητεία μου στα δικαστήρια με έπεισε πως οι δικαστές γενικώς είναι συντηρητικοί. Κι αυτό το διαπιστώνει κανείς παρακολουθώντας τις αποφάσεις τους, όχι μόνο της ποινικής δικαιοσύνης, όσο και της αστικής. Οι δικαστές κλείνουν το μάτι στους ισχυρούς και τους επώνυμους.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την δικαστική απόφαση σύμφωνα με την οποία η ερωμένη του ηθοποιού Γκιωνάκη «έπεσε πάνω στο μαχαίρι που κρατούσε εκείνος και τραυματίστηκε σοβαρά» ή τις αποφάσεις όλης της τελευταίας περιόδου, με τις οποίες κηρύσσονται μη νόμιμες οι απεργίες διαφόρων κλάδων εργαζομένων που αγωνίζονται για δικαιώματα που καταπατούνται από μια ανέλεγκτη και άπληστη εργοδοσία.

Ακόμα και σήμερα, την ώρα που η κατηγορία κατά του αστυνομικού μετατράπηκε σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, ανακριτής ή ανακρίτρια και εισαγγελέας έκριναν πως μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας εκτελεστής, να κάνει γιορτές με τα παιδιά του, να διασκεδάσει ενδεχομένως με φίλους του, την ώρα που σ’ ένα άλλο σπίτι γονείς θρηνούν το σκοτωμένο παλληκάρι τους κι ένα πιτσιρίκι που θα μεγαλώσει χωρίς να γνωρίσει πατέρα. Αλλά αυτό είναι γυφτάκι και δεν μας νοιάζει. Και τι σημαίνει ενδεχόμενος δόλος; Ότι ξέρεις πως η πράξη που επιχειρείς μπορεί να έχει σοβαρό αποτέλεσμα, όπως ο θάνατος του «καταδιωκόμενου», αλλά το αποδέχεσαι. Γι αυτό κατηγορείται ο αστυνομικός, που οι δικαστές αποφάσισαν να μείνει ελεύθερος.

Καθημερινά, δυστυχώς, εισαγγελικές και δικαστικές αρχές επιβεβαιώνουν την υποψία μας, ότι η δικαστική έδρα, δεν βλέπει με το ίδιο μάτι όλους τους κατηγορούμενους.

Και τι σημαίνει ο συντηρητισμός στους δικαστές. Μα το αυτονόητο. Ότι
κυριαρχεί στη διαμόρφωση της άποψής τους για την κοινωνία ο διαχωρισμός σε τάξεις. Αυτές που είναι με το γκουβέρνο και αντιμετωπίζονται με άκρα επιείκεια και αυτές που τίθενται, δεν ξέρω από ποιους, εκτός κοινωνικού ευνομούμενου συνόλου.

Έτσι στην πρώτη κατηγορία τοποθετούνται οι αστυνομικοί, που εν παντί και πάντοτε διαφυλάσσουν την έννομη τάξη και στην δεύτερη αυτοί που με οποιονδήποτε τρόπο την αμφισβητούν. Χωρίς να σημαίνει τίποτα για την δικαστική έδρα (πάντα με εξαιρέσεις) οι συνθήκες ζωής που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα αυτών των ανθρώπων.

Και μ’ αυτή την λογική ένας αστυνομικός ό, τι κι αν διαπράξει, δικαιολογείται διότι λειτούργησε μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του, ενώ ένας Ρομά ή Γύφτος, όπως συνηθίζουμε να τον λέμε, ό, τι και να κάνει, χρεώνεται στην εγκληματική του φύση, που συνυπάρχει με το είναι του.

Το χείριστο βέβαια είναι πως μια τέτοια αντίληψη κυριαρχεί στην σκέψη του περισσότερου κόσμου. Βεβαίως σ’ αυτούς τους «κακούς», δεν συγκαταλέγονται όσοι με δικές τους προσπάθειες κατόρθωσαν να διακριθούν σε κάποιο τομέα. Π.χ. ο Κώστας Χατζής, ο Βασίλης Παϊτέρης, παλαιότερα ο Μανώλης Αγγελόπουλος.

Άμα βρεθούμε μάλιστα στην Ουγγαρία δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας, να μην παρακολουθήσουν μια συναυλία τσιγγάνικων βιολιών ή στην Ισπανία, να μην απολαύσουμε μια μουσική παράσταση των περίφημων χορευτών , που συμβαίνει να είναι τσιγγάνοι. Κάτι ανάλογο δηλαδή μ’ αυτό που γίνεται με τον Ανετοκούμπο, που τον αποδεχόμαστε και τον αγαπάμε, επειδή είναι μια δόξα του μπάσκετ.

Κι αυτή την λογική ακολουθούν οι δικαστές, που το σημερινό πολιτικό κλίμα τους βοηθά, να εκφράζουν τις απόλυτα ταξικές και πάντοτε φιλοκυβερνητικές απόψεις τους.