Μεσημέρι Πέμπτης, να τρέξω να πάρω τα παιδιά απ’ το σχολείο, να γυρίσω εγκαίρως να υποδεχτώ τον μάστορα για τον καναπέ, να ετοιμάσω τον πουρέ και να μας σερβίρω.

Πλησιάζω στο παρκινγκ του σχολείου, χαμηλώνω ταχύτητα, κατεβάζω το παράθυρο του αυτοκινήτου και αφήνω όλη την ομορφιά να μπει. Στο διπλανό στάδιο ολόκληρη η ομορφιά της Ελλάδας παρελαύνει μπροστά μου. Κυπαρίσσια και λεύκες χρωματιστές με βήμα, με πείσμα, ορμή, με τη σημαία κρατημένη ψηλά από χέρια νέα, άφθαρτα, καθαρά.

Το εμβατήριο ηχεί στα αυτιά μου αλλά τούτη η ειρηνική παρέλαση με τα παιδιά του Γυμνασίου έχει τα δικά της τραγούδια, το δικό της ρυθμό. Έκλεψα δυο φευγαλέες στιγμές από τούτη τη νέα Ελλάδα και ανάσανα, πήρα δύναμη. Τούτοι οι κλέφτες Ήλιοι που θα σκορπίσουν με το πρώτο φύσημα του αγέρα στα πέρατα του ορίζοντα, τούτοι οι γνήσιοι συνεχιστές της φύτρας των παππούδων τους το '40 θα τα καταφέρουν. Η κάθε Παρέλαση είναι και μια δήλωση. Κανένα κορμί δε καμπούριαζε, κανένα παιδί δε βαριόταν. Βούιζε ορμητικό τούτο το ποτάμι, «Ερχόμαστε, γεμάτοι, χρώματα, ζωή, μουσικές, ορμή και δύναμη, ερχόμαστε, όποιος θέλει θα' ρθει μαζί μας όποιος δε θέλει θα παρασυρθεί».

Αγαπημένη συνήθεια των «χαλασμένων» να βρίσκει ξόμπλια στα νιάτα. Όμως εγώ σας το λέω. Ακούστε με… το ωραιότερο, υγιέστερο, πιο ελπιδοφόρο κομμάτι του Ελληνισμού είναι τούτα τα φυντάνια, οι κλέφτες Ήλιοι που θα σκορπίσουν, θα ριζώσουν και θα ανθίσουν.

Παίρνω τα παιδιά μου απ’ το Δημοτικό, ρίχνω μια φευγαλέα μάτια στον καθρέφτη πριν πάρω τον δρόμο για το σπίτι. Με μάτια μουτζουρωμένα και χαρακτηριστικά τραβηγμένα απ' τη πίεση, «Χαλάλι μάγκα μου» ακούω τη φωνή μου να ψιθυρίζει, «Χαλάλι χίλιες φορές, τ' αξιζουν». Μία ωραία Ελλάδα ψηλώνει, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, με την απαραίτητη αλαζονεία του «Εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα».

Αν ήσουν και συ δίπλα μου, τούτο το καυτό μεσημέρι του Οκτωβρίου θα το πίστευες, θα το έβλεπες με τα μάτια σου. Δώσε ότι έχεις και δεν έχεις, δώσε τον καλύτερο εαυτό σου μέσα από τις δυσκολίες σε τούτα τα παιδιά γιατί το αξίζουν, ναι μάγκα μου το αξίζουν χωρίς «όμως» και «αλλά», το αξίζουν. Τελεία και παύλα!

Οχι ανάσα, ανάσανα, ελαφρώς ξεμαλλιασμενη