Στο κείμενο του περασμένου Σαββάτου ασχοληθήκαμε με τις νόμιμες αλλά και μη νόμιμες ''επισυνδέσεις'' που απασχόλησαν τη χώρα μας, από το, σχετικά, πρόσφατο παρελθόν, μέχρι και σήμερα. Και να εξηγούμαστε, με αυτές που έγιναν γνωστές και έφτασαν στο '' ακροατήριο '', μέσω της δημοσιότητας.

Ας μιλήσουμε, δε, με νούμερα. Μόνο για τα τελευταία δέκα χρόνια η αρμόδια εισαγγελία έχει δώσει πάνω από 100.000 άδειες για παρακολουθήσεις, και μόνο για το 2021, 15475 άδειες. Δια λόγους '' εθνικής ασφαλείας '' βεβαίως.

Να το κάνουμε '' φραγκοδίφραγκα '' το τελευταίο νούμερο; Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Αν πούμε ότι οι εργάσιμες ημέρες του χρόνου είναι γύρω στις 240, τότε αναλογούν 64,5 άντε 64 άδειες την ημέρα. Ήτοι αν υποθέσουμε ότι η αρμόδια εισαγγελέας - διότι μία είναι αυτή που κάνει την συγκεκριμένη δουλειά - εργάζεται 7 συνεχείς ώρες τη μέρα, επί 240 ΄μέρες τον χρόνο - λέμε τώρα... - τότε για να εκδώσει μια άδεια δαπανά , κατά μέσο όρο 7 λεπτά, σκάρτα.

Εφτά λεπτά, όπου θα εξετάσει, θα μελετήσει και θα αποφασίσει για την άρση της ιδιωτικότητας, για την καταπάτηση του απορρήτου της ιδιωτικής ζωής ενός, ή και περισσοτέρων ανθρώπων. Και λέμε '' ή και περισσότερων '' γιατί οι άδειες που εκδίδονται δεν αφορούν μεμονωμένα πρόσωπα , αλλά αντιστοιχούν σε πολύ περισσότερους '' στόχους'' αφού κάθε εισαγγελική παραγγελία μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες από μία παρακολουθήσεις.

Σε τι περιβάλλον, όμως, αναπτύσσονται τέτοιου είδους πρακτικές; Νόμιμες ή μη νόμιμες, μικρή σημασία έχει τελικά.

Κατ' αρχήν υπάρχει το θεσμικό πλαίσιο σε Ευρωπαϊκή Ένωση, και βεβαιότατα και σε Ελλάδα, που όχι μόνο θωρακίζει τις παρακολουθήσεις και τις παραβιάσεις των προσωπικών δεδομένων, αλλά διευρύνει σκόπιμα και το πεδίο εφαρμογής των ώστε να μην εξαιρείται κανένας από την '' τσιμπίδα'' των μυστικών και μη υπηρεσιών.
Ένα πολυδαίδαλο θεσμικό πλαίσιο που αντί να προστατεύει την ιδιωτικότητα του πολίτη είναι τόσο διάτρητο που άλλοτε στο όνομα της '' εθνικής ασφάλειας '' και άλλοτε της καταπολέμησης της '' τρομοκρατίας '' και του '' εξτρεμισμού '' δίνει το πράσινο φως για την παρακολούθηση των πάντων.

Πέρα όμως, από τους '' γνωστούς '' τρόπους παρακολούθησης που συνδέονται ή υπονοούνται με την έννοια '' επισυνδέσεις '' υπάρχει και ολόκληρο πλέγμα πρακτικών, με το οποίο βρισκόμαστε αντιμέτωποι στη καθημερινότητά μας, σε κάθε μας βήμα, και που δυνητικά, μέσα από το πλέγμα αυτό , οποιαδήποτε ενέργειά μας ή συναλλαγή μας, εκφρασμένη σκέψη μας ή επιθυμία μας, και ότι άλλο είναι δυνατόν να αποτυπωθεί και να επεξεργαστεί ηλεκτρονικά, μπορούν να παραδοθούν σε '' οποιονδήποτε '' άγνωστο , όλα τα προσωπικά μας δεδομένα, συνήθειες μας, απόψεις μας, ιδέες μας, ενέργειές μας για οποιαδήποτε χρήση.

Και αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, παραθέτω μια ολόκληρη σειρά από '' κερκόπορτες '' της καθημερινότητάς μας που μπορούν, να γίνουν και κερκόπορτες της ιδιωτικότητας μας, της ίδιας της ελευθερίας μας:

- Πιστωτικές κάρτες. Έχετε σκεφτεί ποτέ τι '' πλούτος '' κρύβεται στα αρχεία αυτών που διαχειρίζονται τις πληροφορίες που αντλούνται καθημερινά από τις συναλλαγές μας με το πλαστικό χρήμα; Πόσες ποιοτικές και ποσοτικές πληροφορίες μπορούν να αντλήσουν για τον καθένα μας ξεχωριστά αλλά και για ολόκληρα τμήματα πληθυσμού; Από πληροφορίες καταναλωτικής συμπεριφοράς μέχρι να κάνουν το ψυχογράφημα καθενός μας ξεχωριστά.

- Τράπεζες. Αφ' ενός οι κυβερνήσεις μας έχουν παραδώσει χειροπόδαρα δεμένους στις τράπεζες και αφ' ετέρου είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε σ' αυτές οποιαδήποτε πληροφορία μας ζητήσουν. Οι τράπεζες, που όντας σε ανοιχτή γραμμή με την εφορία - μόνο; - ανταλλάσσουν πληροφορίες μεταξύ τους σαν κουτσομπόλες φιλεναδίτσες.

- Δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν μπορεί, όλο και κάποια στιγμή θα εκπυρσοκρότησε το πληκτρολόγιο όταν θα '' στολίζαμε '' κάποιον '' φίλο '' μας ή και εχθρό μας στο facebook. Όλο και κάποια στιγμή θα σηκώσαμε φωτογραφίες από το που πήγαμε, τι φάγαμε, ποιους είδαμε, με ποιες ή με ποιους κοιμηθήκαμε. Όλο και κάποια στιγμή θα '' ξεκατινιαστήκαμε '' με κάποιο εσωκομματικό '' εχθρό '' - εντός ή εκτός εισαγωγικών - , θα τον περάσαμε γενεές δεκατέσσερις, για το τι έκανε τότε αυτός και τι κάναμε τότε εμείς, κλπ, κλπ.

Όμως πέρα απ' αυτές τις πληροφορίες που δίνουμε από μόνοι μας, η επεξεργασία τους από '' ειδικούς ''μπορεί να βγάλει πολύ - πολύ περισσότερες πληροφορίες και πολύ - πολύ πιο χρήσιμες γι' αυτούς.

- Κάμερες. Έχουμε συνηθίσει πια, πως όπου βρεθούμε κι' όπου σταθούμε θα υπάρχει μια κάμερα που θα μας παρακολουθεί. Είναι βέβαιο πως κι' αν δεν τη βλέπουμε εμείς , μας βλέπει αυτή. Στο δρόμο , στα κτίρια, στα καταστήματα, στις εκκλησιές, ακόμα και στο σπίτι μας, μας παρακολουθεί η κάμερα που έχει βάλει ο διπλανός μας. Άλλωστε όλες οι '' αμερικανιές '', αμερικάνικες και μη, προσπαθούν να μας πείσουν πόσο καλό είναι να μας παρακολουθούν, ΄πόσο ασφαλείς είμαστε όταν μας παρακολουθούν, και πόσο πολύ και καλά μας προστατεύουν από τους '' κακούς '', όταν μας παρακολουθούν.

Αν τώρα, σ' αυτές τις πύλες εισόδου στη ζωή μας προσθέσουμε και τα κινητά τηλέφωνα, που απ' αυτά ξεκίνησε το όλο '' νταβατούρι '' , προσθέσουμε και τα σταθερά, προσθέσουμε και τις '' έξυπνες '' συσκευές τηλεόρασης, τους Η/Υ στη συνηθισμένη τους χρήση - e-mails, αρχεία, προγράμματα, επεξεργασίες στοιχείων, διαδικτυακές συνεδριάσεις κλπ, - προσθέσουμε κι' εγώ δεν ξέρω τι άλλο ακόμα, τότε θα αντιληφθούμε ότι όλα αυτά που μας τσαμπουνάνε '' δια την ποιότητα της δημοκρατίας μας'', '' δια την προστασίαν της ιδιωτικότητας μας'' , '' δια την προστασίαν των προσωπικών μας δεδομένων '' και ότι άλλο, είναι μια φενάκη, μια εξαπάτηση, μια παραπλάνηση, μια εσκεμμένη απάτη σε βάρος μας.

Και τώρα στο δια ταύτα: Εμείς τι κάνουμε; Όλοι εμείς οι '' υπό παρακολούθηση '' πως αντιδρούμε; Πως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση αυτή;
Ευθαρσώς δηλώνω πως δεν ξέρω.

Υποθέτω, όμως, πως όσο λιγότερες συναλλαγές κάνουμε με πλαστικό χρήμα που αφορούν στενά προσωπικές μας αγορές, όπως βιβλία, δώρα, ταξίδια, μετακινήσεις κλπ τόσο το καλύτερο για μας και τόσο πιο δύσκολη κάνουμε τη ζωή σ' αυτούς.
Πιθανολογώ , ακόμα, πως όσο λιγότερες ευαίσθητες προσωπικές μας πληροφορίες διακινούμε μέσα από κινητά, σταθερά, Η/Υ κλπ, επίσης τόσο το καλύτερο για μας και τόσο το χειρότερο γι' αυτούς.

Είμαι, όμως, απολύτως σίγουρος πως αν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης - ΕΥΠ, ΑΔΑΕ, κυβέρνηση, Βουλή, τελικά εξουσία - βρίσκονται άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για τα προσωπικά δεδομένα και τις ελευθερίες των πολιτών, τότε θα είναι πολύ - πολύ καλύτερα για μας και πολύ - πολύ χειρότερα γι' αυτούς.

*O Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ