Το στέκι του Μυριβήλη και των διανοουμένων της Λεσβιακής Άνοιξης, ξεδιπλώνει τη συναρπαστική ιστορία του μέσα από την έρευνα δυο καθηγητριών Μέσης Εκπαίδευσης και των μαθητών τους από το Εσπερινό Γυμνάσιο-Λυκειακές τάξεις Μυτιλήνης. Οι Δέσποινα Βερρή και Ιουλία Σαράντου μας περιμένουν στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης σήμερα Πέμπτη στις 10 το βράδυ, ενώ μίλησαν σήμερα στον ραδιοφωνικό σταθμό του «Ν» στους 99 στα fm, στην εκπομπή Ανθέων 99.

Δείτε τη συνέντευξη:

«Το καφενεδάκι του Απελλή. Ο φουκαράς ο Απελλής έχει προοδεύσει. Διά της πεναιτρασιό πασιφικ (σ.σ. penetration pacific) έχτισε ακόμα ένα παράπηγμα στο μαγαζάκι του και φάρδυνε τη μικρή πλατειούλα που κατεργάζεται σαν μαμούδι δημιουργικό χρόνια τώρα πάνου στο βράχο, που το επιχειρηματικό του μάτι διέκρινε αμέσως ως εκμεταλλεύσιμο μόλις ο τυφώνας του μικρασιατικού διωγμού τον τίναξε στ ακρογιάλι μας. Η κυρία Απελλού εφύτεψε μπαχτσεδάκι απ την άλλη μεριά της περιφήμου «περιφερικής», εξακολουθεί να βοηθή τον Απελλή εις το σερβίρισμα του χταποδιού και του προσφέρει κάθε χρόνο ανελλιπώς ανά έν υγιέστατον Απελλίδιον. Τα νεότευκτα μέλη της Απελλεικής αυτής παροικίας έχουν το πατρικόν δαιμόνιον της εργασίας μέσα των. Γεννιούνται ως λουλουδάκια της ακρογιαλιάς πάνου στον θαλασσόδαρτο βράχο και αμέσως μετά την απογαλάκτησιν αρχίζουν να βοηθάνε το μαγαζί και το νοικοκυριό. Διότι το Απελλέικο απέκτησε και κατσίκαν. Ο Απελλής δεν δυσκολεύεται να σου διηγηθή την μικράν ειρηνικήν ιστορίαν της παραθαλάσσιας δημιουργίας του, και πολλά ερωτευμένα ζευγάρια τσιπουρίζουν τις φεγγαροβραδιές υπό την ευεργετικήν προστασίαν του. Δίπλα στα κυματάκια που φλιφλίζουν δροσερά εώς τα πόδια τους, τα κλεμμένα φιλιά συγχέονται με τα γελάκια του νερού. Και η Μυτιλήνη απλώνεται αντίκρυ με όλη τη λάγνη πρασινοβολιά της χλωρίδας της, με όλα τα κρίνα των παλατιών της με όλη την συμφωνία των γραμμών της…».

Γράφει στο χρονογράφημά του ο Στρατής Μυριβήλης το καφενείο του Απελλή. Το πιο φωτογραφημένο καφενείο της Λέσβου, σημείο αναφοράς, που για πολλά χρόνια έστεκε πάνω στο βράχο ατενίζοντας το πέλαγο και την πόλη της Μυτιλήνης.

Οι αναφορές για την τύχη του καφενείου ποικίλουν. Ο Γιώργος Γαλέτσας στο βιβλίο του Στο σημάδι στηριζόμενος σε προφορικές μαρτυρίες, τοποθετεί την καταστροφή του καφενείου από τους Γερμανούς, τον Μάιο του 1942 με αφορμή την εκτέλεση του Π. Γκιργκέτσου στα Τσαμάκια : «Η Γερμανική Διοίκηση έχει θορυβηθεί… Η απόφαση άμεση. Το καφενείο του “Απελλή”, ο μοναδικός, άψυχος μάρτυρας των εκτελέσεων πρέπει να εξαφανισθεί!�Πώς; Να κατεδαφιστεί άμεσα! Πράγματι μέχρι το τέλος της εβδομάδας το καφενείο του “Απελλή” θα υπάρχει μόνο στα καρτ ποστάλ. Τίποτε δεν πρέπει να υπάρχει και να θυμίζει τον άψυχο αυτόπτη μάρτυρα των 12 μέχρι τώρα εκτελεσμένων».

Ένα εμβληματικό καφενείο, συνδέεται και με τη Λεσβιακή Άνοιξη και είναι αποτυπωμένο σε χαρακτηριστικά καρτ ποστάλ της εποχής, σημείο αναφοράς στην διασκέδαση των Μυτιληνιών όπως μας πληροφορούν και οι εφημερίδες της εποχής, σταμάτησε να λειτουργεί και καταστράφηκε κάπου εκεί στην δεκαετία του 1940, κλείνοντας τον κύκλο του παίρνοντας μαζί του μνήμες και εικόνες μιας άλλης εποχής.