Και που ‘σαι κυρ Στέφανε, πιάσε και μιαν αλήθεια από κείνες τις ακριβές μα νόθεψε την με λίγο ψέμα πρώτα, ίσα να μην θίγει τις συνειδήσεις των ηθικών επαγγελματιών.

Γιατί ξέρεις κυρ Στέφανε όταν λες «κρίμα αλλά…», εκεί στο γαμημένο το «αλλά» κουνάει ο διάβολος την ουρά του.

«Κρίμα που πνίγονται παιδιά άλλα..» ή «κρίμα που από 3.000 χωρέσαν 13.000 αλλά…» εκεί στο γαμημένο το «αλλά» σου λέω ποντάρουν όσοι θέλουν να διχάζουν και να κρατούν ανοιχτά τα κολαστήρια της ντροπής, του κόσμου οι αργυραμοιβοί που κρατούν τα σπίτια τους κλειστά και διαφεντεύουν την αυλή μας.

Γι’ αυτό σου λέω κυρ Στέφανε ψιλοκομμένη την αλήθεια και νοθευμένη και όταν καμιά φορά γίνουμε κράτος Δικαίου και τα άλλα κράτη αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους και οι δικές μας περιφέρειες της Επικρατείας ξαλαφρώσουν τα νησιά που πάντα μας έβλεπαν σαν άγονη γραμμή και τίποτα παραπάνω, τότε θα παραγγείλω και σοκολάτες απ’ τις ακριβές για τα παιδιά να το γιορτάσουμε.

Μέχρι τότε Αλήθεια νοθευμένη Αθηναϊκή και τουμπεκί...

Να… Σου βάζω και μια φωτογραφία παρακάτω να τη βλέπεις και συ κάθε που απαιτούμε να κλείσει το κολαστήρι. Να απαιτούμε και καταλύματα για ανθρώπους και χώμα να ριζώσουν τούτες οι ψυχές και κουβέρτες και βιβλία και ζωή απ 'αυτούς που τους τη στέρησαν.

Οπότε γαίδουρεύω κυρ Στέφανε, βλέπω τούτη τη φωτογραφία και απαιτώ ζωή για όλους εξίσου, για το νησί μου, για τούτο το παιδί για την «Ευρώπη των λαών» που πρέπει να προλάβει να χτίσει ότι γκρέμισε πριν γκρεμιστεί η ίδια.
Κανείς μας αθώος κυρ Στέφανε σε τούτο το πανηγύρι.

Το «ποιος κατέστρεψε τη ζωή μου;» να το ρωτήσεις στη μάνα ετούτου του παιδιού που άλλοι το βλέπουν βάρος, άλλοι εμπόρευμα, άλλοι συγκίνηση σποραδική κι μάνα του θησαυρό μα απάντηση δεν πήρε.
Ασυνόδευτο είναι κυρ Στέφανε.