Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την εισήγηση της πρώην περιφερειάρχου Βορείου Αιγαίου και νυν Γενικής Γραμματέως Αιγαίου κυρίας Καλογήρου, στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας με θέμα «Οι άγονες γραμμές, μοχλός ανάπτυξης» την οποία και βρήκα εξαιρετικά σωστή.

Αμέσως όμως, ανατρέχοντας στο παρελθόν  θυμήθηκα, πως η περιέργως επονομαζόμενη άγονη γραμμή (ακτοπλοϊκή βεβαίως) Μυτιλήνης- Θεσσαλονίκης δεν λειτουργεί  περισσότερο από  δέκα χρόνια. Δηλαδή καθ’ όλη την διάρκεια των δύο θητειών της κυρίας Καλογήρου, ως περιφερειάρχου βορείου Αιγαίου, αυτή η γραμμή είναι νεκρή για το επιβατικό κοινό.  Μόνο ένα καράβι ειδικό για μεταφορές καυσίμων και επικίνδυνων προϊόντων, πηγαινοέρχονταν κάθε εβδομάδα, για την στοιχειώδη εξυπηρέτηση του εμπορίου. Κι αυτό σταμάτησε, λόγω βλάβης, το τελευταίο διάστημα.

Με πάνω από 4.000 Λέσβιους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, φοιτητές και μόνιμα εγκατεστημένους και πόσους άλλους δεν ξέρουμε στην Μακεδονία και την Θεσσαλία, και ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο μέρος του εμπορίου, να διεξάγεται μέσω Θεσσαλονίκης, όλες οι αρχές του νησιού, (Δήμος, Επιμελητήριο, Ένωση Συνεταιρισμών, αν υπάρχει ακόμα ,) αδιαφορούσαν πλήρως για το ζήτημα, αφήνοντας μόνο το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, να το λύσει. Που δεν το έλυνε, γιατί προκήρυσσε, λέει, τους σχετικούς διαγωνισμούς, που απέβαιναν άκαρποι.

Επειδή, έχω ασχοληθεί προσωπικά με το θέμα, η απάντηση σε όλες τις παρεμβάσεις μου, ομιλίες, παραστάσεις, αρθρογραφία, ήταν πανομοιότυπη. «Οι κανόνες της Ε.Ε. , δεν μας επιτρέπουν να λειτουργήσουμε αλλιώς». Μέχρι που κάποια στιγμή σε υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης, αναγκάστηκα να πω. «Μα τότε τί διαφέρετε από μια δεξιά κυβέρνηση, όταν πειθαρχείτε στις διαθέσεις των εφοπλιστών, που τρέχουν μόνο όπου υπάρχει ορατό κέρδος;».

Τώρα λοιπόν, έρχεται η πρώην περιφερειάρχης, που δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου καμιά δραστηριοποίησή της, πάνω στο θέμα, να μας πει και να μας εξηγήσει γιατί «οι άγονες γραμμές είναι μοχλός για την ανάπτυξη». Ποια ανάπτυξη; Της Νέας Δημοκρατίας, που πιο μπροστά δεν την ήθελε, γιατί της έκανε κακό, ή την ανάπτυξη της χώρας και βεβαίως του τμήματος εκείνου, του οποίου είχε την ευθύνη για οχτώ χρόνια. Πώς δεν είχε αντιληφθεί, από τη θέση της «πρωθυπουργού» μιας νησιωτικής περιοχής, ότι μόνο η συγκοινωνιακή  σύνδεση όλων των νησιών της «επικράτειάς» της, μεταξύ τους, αλλά και με τα σημαντικότερα κέντρα της χώρας, μπορεί  να συμβάλει στην πολυαναμενόμενη ανάπτυξη.

Πώς δεν είχε αντιληφθεί ότι προΐσταντο μιας κατεξοχήν νησιωτικής περιοχής, (πού άραγε κολλάει η νησιωτικότητα;) που έχει ανάγκη να επικοινωνεί και να συναλλάσσεται με όλη τη χώρα κι’ όχι μόνο με τον Πειραιά και την Αθήνα.

Είχα την φαεινή έμπνευση να κάνω μια φθινοπωρινή επίσκεψη στην Κω, την Νίσυρο και την Τήλο οπότε υποχρεώθηκα να ταξιδέψω μέσω Πειραιά, γιατί άλλος δρόμος δεν υπήρχε.

Έστω λοιπόν και τώρα, που κατάλαβε την σημασία των άγονων γραμμών, από τη θέση που τώρα κατέχει, σχεδόν υπουργική, να ευχηθώ, αλλά να δω και τους αρμόδιους φορείς να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, να ξαναβγούν  καράβια που  να συνδέουν την Λέσβο και τα άλλα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου και μεταξύ τους, αλλά και με την Θεσσαλονίκη, που οι Αθηναίοι για να την ειρωνεύονται της έδωσαν το προσωνύμιο «συμπρωτεύουσα»,  ώστε να μην αναγκάζονται κάποιοι που θέλουν οπωσδήποτε να απολαύσουν το νησί μας, να το επισκέπτονται μέσω Αϊβαλί.