Κοντά Χριστούγεννα του 1982. Θήβα. Ένας χειμώνας δύσκολος. Βαρύς. Έξω από την πόλη, το μεγάλο στρατόπεδο, που οι νέοι της πατρίδας, μάθαιναν να χειρίζονται τα όπλα, να εκτελούν ασκήσεις ακριβείας και να υπακούουν πρόθυμα  και πειθαρχημένα.

Κοντά Χριστούγεννα του 1982. Θήβα. Ένας σχεδόν νέος στρατιώτης, ούτε τέσσερις μήνες δεν είχε ακόμα, στην πρώτη του άδεια. Οι πουλματζήδες ξέρανε πότε έχει έξοδο Σάββατο  μεσημέρι στην κεντρική πύλη, για να μεταφέρουν τους νέους στην Αθήνα… Κυριακή βράδυ, στην επιστροφή για το στρατόπεδο, η μόνη συγκοινωνία, το τραίνο του ΟΣΕ…

Κοντά Χριστούγεννα του 1982. Θήβα. 60 χρόνια από τη μεγάλη αυτή καταστροφή του Ελληνισμού, 60 χρόνια από την Μικρασιατική τραγωδία, τον πόνο και τον ξεριζωμό. Η πόλη, θυμόταν… ο κόσμος συμμετείχε στις μνήμες… στις μνήμες που ο Δήμος διατηρούσε μ’ αυτήν την εκδήλωση… 

Κοντά Χριστούγεννα του 1982. Θήβα. Το τραίνο φτάνει στο σταθμό της πόλης. Οι επιβάτες αποβιβάζονται και μαζί τους κι ο σχεδόν νέος στρατιώτης… Το μάτι του πέφτει πάνω στην αφίσα στο τζάμι του σταθμού, για την εκδήλωση μνήμης του 1922, για τις Αλησμόνητες Πατρίδες. Χωρίς δεύτερη σκέψη παίρνει το δρόμο για το Θέατρο που γινόταν η εκδήλωση. Η καρδιά σφιγμένη, η ώρα περασμένη, αδικαιολογήτως απών… το πιο πιθανό πέντε μέρες φυλακή… Ποιος το λογαριάζει… στη σκηνή η αγαπημένη Χαρούλα Αλεξίου, με τον αδελφό της Γιώργο Σαρρή. Συμβολή στην εκδήλωση της δικιάς τους πατρίδας, για τις άλλες τις χαμένες πατρίδες των παππούδων… Ο Δήμαρχος  ξάδερφός τους, το Πυρί, η δικιά τους γη. Οι άνθρωποι της πόλης ξενόφερτοι οι πιο πολλοί από κείνα τα μέρη. Την Ανατολή. Το Θέατρο γεμάτο… και στις πρώτες θέσεις όλοι οι επίσημοι κι οι Στρατιωτικοί… που θα βλέπανε μπροστά τους ένα σχεδόν νέο στρατιώτη… Εγώ ήμουν αυτός. Με το ημιάρβυλο γυαλισμένο, την στολή εξόδου σιδερωμένη από τα χέρια της αδερφής μου στην Αθήνα, γραβατούλα χακί, πλεκτή σένια…

Κοντά Χριστούγεννα του 1982. Θήβα. Σε μια γωνιά στο Δημοτικό Θέατρο Θηβών, ένας σχεδόν νέος στρατιώτης, με τη στολή εξόδου- τότε ακόμα δεν επιτρεπόταν τα πολιτικά ρούχα- σε θέση πρηνηδόν, να μην πολυφαίνεται, περιμένει να τελειώσει η συναυλία. Μπουκάρει στο καμαρίνι της Χαρούλας. Ξαφνιάζεται αυτή. Δεν με περιμένει… Το καλοκαίρι εξάλλου ήταν ακόμα κοντά… Εκεί στο Μόλυβο στις λίγες μέρες διακοπών μετά από την ολοκλήρωση των σπουδών και των ερευνητικών ανησυχιών… Εκεί στο Μόλυβο, στην αυλή με τον πλάτανο, η Χαρούλα με τον Αχιλλέα Θεοφίλου, το Λευτέρη Παπαδόπουλο, την κυρία Θέκλα και τον άντρα της τον Δήμαρχο Μολύβου τον Κώστα Δούκα. Ατέλειωτες συζητήσεις… Εκεί στο Μανταμάδο, στο μαγαζί του πατέρα μου, που πολλές φορές πίνανε τον καφέ τους και τρώγανε τους ζεστούς λουκουμάδες του, η Χαρούλα και ο Αχιλλέας…

Αφού θυμηθήκαμε το καλοκαίρι, φώναξε το Δήμαρχο, τον ξάδερφό της Δήμαρχο, με σύστησε και του είπε: «δικός σου». Η ώρα ήταν περασμένες 10 το βράδυ, η αναφορά στο στρατόπεδο είχε τελειώσει κι εγώ ακόμα έξω… Ευτυχώς ο Δήμαρχος με πήγε στο στρατόπεδο με το αυτοκίνητό του…

Η άλλη μέρα με έφερε αντιμέτωπο με την ολοκλήρωση της προηγούμενης νύχτας… Χαλάλι!