Χθες το βράδυ η Αθήνα υποκλίθηκε στον Σαλονικιό ράπερ όπως έχει κάνει για ελάχιστους της σκηνής. Η ραπ μουσική πλέον στην Ελλάδα και κυρίως στη νεολαία είναι «επίσημα» (αν χρειάζονται επισημότητες) η πιο δημοφιλής μουσική και ο ΛΕΞ είναι ο χαρακτηριστικότερος ίσως εκφραστής της. Αυτό που ζήσαμε χθες το βράδυ όσοι και όσες βρεθήκαμε στο χορτάρι του Πανιωνίου ήταν μοναδικό. Ένα υπέροχο show με b boys, χορευτικά, acting, video show και φυσικά τον κοντό με τις ρίμες που τσακίζουν κόκκαλα να ξεσηκώνουν χιλιάδες, πολλές χιλιάδες νεολαίους και νεολαίες όπως το έχουν κάνει λίγοι.

Οι στίχοι για την καθημερινότητα, τη φτωχολογιά, τη γειτονιά, τα προβλήματα και τη μιζέρια που περιβάλλει τις πόλεις και που εκφράζει περίτεχνα στην ποίησή του ο ΛΕΞ, βαράνε στην καρδιά των καταπιεσμένων και ανοίγουν ένα παράθυρο σε αθέατες πλευρές της κοινωνίας. Τις πλευρές αυτές που αγνοούμε, που προσπερνάμε. Ο ΛΕΞ είναι ο άνθρωπος και ο καλλιτέχνης που αυτό το reporting from the streets που έλεγαν στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης οι πρώτοι του είδους, το έχει τιμήσει με τον καλύτερο τρόπο.

Με δυο φίλους χθες προσπαθούσαμε να παρατηρήσουμε λίγο τις ηλικίες που βρίσκονταν στο live. Χωρίς μεγάλη έκπληξη είδαμε τη γενιά μας. Τη γενιά που μεγάλωσε στην κρίση, στη φτωχοποίηση και στην αποστέρηση ευκαιριών. Μια γενιά που πασχίζει να ακουστεί και να εκφραστεί γιατί ποτέ δεν της έδωσαν βήμα. Μέχρι τώρα. Τώρα που ένας 38χρονος ράπερ, είπε όσα πονάνε, όσα ζουν οι από κάτω, γινόμενος κατά κάποιον τρόπο η φωνή αυτής της γενιάς.

Ο ΛΕΞ δεν είναι επαναστάτης, δεν είναι «αρχηγός» της σκηνής ούτε διεκδίκησε ποτέ κανέναν τίτλο, ούτε είχε κάποια ανάγκη να το κάνει. Η «πολιτική» του είναι να βγουν μπροστά οι καινούργιοι και το αποδεικνύει από τα social media μέχρι τα opening acts στα live του. Ο ΛΕΞ είναι ένα είδος δημοσιογράφου. Αυτό το είδος όμως που το σέβονται οι από κάτω γιατί είναι σάρκα από τη σάρκα τους. Γέννημα θρέμμα της πλατείας και του πεζοδρομίου. Από το Φάληρο της Θεσσαλονίκης στην αλλαγή σκηνής λόγω έλλειψης χώρου στην Αθήνα, στο γέμισμα του γηπέδου του Πανιωνίου, στην καρδιά όλων μας. Αυτός είναι ο ΛΕΞ.

Χωρίς τυπικότητες και χωρίς σταριλίκια, ακόμα και αν παίζει μπροστά σε χιλιάδες φανατικούς οπαδούς του που κρέμονται από κάθε του στίχο, ακόμα και αν παίζει με κακό ήχο σε ένα από τα καλύτερά του live. Για αυτούς με τα North Face κι όσους δεν έχουν να τα πάρουν και για τους ταπεινούς και πεινασμένους. Γι' αυτούς παίζει ο ΛΕΞ και σ' αυτούς πιστεύω ότι απευθύνονται οι στίχοι του και αυτοί χθες τον αποθέωσαν.