Λέω πότε σοβαρολογώντας και πότε πειράζοντας τη φίλη και συνάδελφό μου Ανθή Παζιάνου ότι σε ετούτο τον τόπο για όλα φταίει το… TED-x. Η λογική πάει να πει της επίδειξης κάποιων γκλαμουράτων «κατακτήσεων» από κάποιους που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο. «Άλλους έσωσεν εαυτόν ου δύναται σώσαι...» όμως. Η προσπάθεια για αλλαγή του κόσμου κράτησε κάτι λίγο και τελικά μόνο αλλαγή δεν ήταν.

Ετούτα σκέφτομαι τώρα που άρχισαν να πληθαίνουν οι μουστερήδες διεκδικητές θώκων κάθε λογής. Υποψήφιος τάδε, υποψήφιος δείνα. Και όλοι με μότο αυτό του πετυχημένου, του άφθαρτου, κάποιοι και του νέου.

Μόνο που πετυχημένοι (τρομάρα τους), άφθαρτοι (τρομάρα μας) κάποιοι και νέοι, ήταν πολλοί, μα πάρα πολλοί από δαύτους που ανέλαβαν να μας σώσουν τα τελευταία χρόνια.

Το αποτέλεσμα της «σωτηρίας» το ζούμε στο πετσί μας. Σωρό οι μακέτες και οι μελέτες και οι λογαριασμοί με τα πολλά ευρώ και τα «κατόπιν ενεργειών μου» σε ένα τόπο που σαπίζει και αποσυντίθεται κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά.

Και τούτο γιατί όλους αυτούς που απήλθαν και όλους τους υπόλοιπους που έρχονται τους αντιμετωπίσαμε ως μαλλιά της κεφαλής μας. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

Κάπως έτσι φτάσαμε σε ετούτο το χάλι. Γιατί μήτε καλά παιδιά θέλει ο τόπος, μήτε νέους, μήτε άφθαρτους. Αν και τέτοιοι είναι, έχειν καλώς. Αλλά καλό παιδί, νέος γιατί όχι και άφθαρτος να είναι ο επόμενος Δεσπότης μας οπότε έρθει. Εμείς όμως δε χρειαζόμαστε Δεσπότη γιατί έχουμε. Άνθρωπο να πάει τον τόπο μπροστά χρειαζόμαστε. Και ετούτος πρέπει «να σπάει αυγά». Να βροντά το χέρι του στο τραπέζι, να διεκδικεί όχι με ψευτοευγένειες αλλά με μόνο κριτήριο να πάει ο τόπος επιτέλους μπροστά.

Ευγενικούς νεανίες και νεάνιδες που κατά τα άλλα «ανεξάρτητοι» όντας μεγαλούργησαν σε κομματικούς δοκιμαστικούς σωλήνες, επαγγελματίες σε κομματικά και δήθεν υπερκομματικά παραμάγαζα, παιδιά μπαμπάδων και μαμάδων, φορείς κομματικών πιστοποιητικών και προπάντων κομματικής νομιμοφροσύνης είχαμε. Θα έχουμε κι άλλους.

Λέω μερικές φορές (επαναλαμβάνω για να πω την αλήθεια αυτό που έλεγε ο αείμνηστος Δήμαρχος Μυτιλήνης Νότης Παναγιώτου) πως τον υποψήφιο Δήμαρχο πρέπει να τον κρίνουμε από το αν τον αμολάμε ένα πρωί στο Νιό Χωριό και ξέρει να βγει από το λαβύρινθο των στενοσόκακων. Κι από τις Καμάρες, κι από τη Λαγκάδα, κι από το Συνοικισμό, κι από το Κιρκινέτσι θα έλεγα. Γιατί στα μπαράκια στα Λαδάδικα και στα μαγαζιά της προκυμαίας όλοι καλοί είμαστε.

Το πρόβλημα είναι στην υπεράσπιση των ανθρώπων, της ιστορίας και του δομημένου και φυσικού περιβάλλοντος του τόπου.

Στην υπεράσπιση του δημόσιου χώρου. Στην εικόνα και τη λειτουργία της πόλης, την ποιότητα ζωής των ανθρώπων της που βιάζονται από συμφέροντα και μικροσυμφέροντα. Στα δικαιώματα του πολίτη της καθημερινότητας. Στην καλώς εννοούμενη αστυνόμευση. Στην καθαριότητα, στον πολιτισμό και την υπεράσπιση της πολυπολιτισμικής παράδοσης, στην υλοποίηση έργων που αλλάζουν τον τόπο.

Στην υλοποίηση επαναλαμβάνω, γιατί μελέτες περί... στέγης έχουμε μπόλικες (Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Χρειαζόμαστε ανθρώπους που μιλά για αυτούς ο πολίτης και όχι τα pay roll της δημοσιογραφίας ως εξειδικευμένοι σε ζητήματα... τουριστικής και πολιτισμικής καινοτομίας (!!!).

Που αγωνιούν για το μέλλον των νέων που ξενιτεύονται για να ζήσουν και δεν ανέχονται βολέματα ημετέρων συνταξιούχων ούτε προβληματίζονται για τα χίλια ευρώ διαφορά ανάμεσα στο μισθό της δουλειάς τους και την αποζημίωση της αντιμισθίας από τη θέση που κατέχουν. Που κάτι τις έκαναν εθελοντικά χωρίς να τους φωτογραφίσουν. Που δεν σιωπούν όταν βλέπουν ότι το καράβι βυθίζεται και οι μάχες που δίνουν έχουν προοπτική ο τόπος να ανασάνει. Που δεν αποδέχονται το ρόλο του διαχειριστή της μιζέριας. Που δεν φοβούνται να συγκρούονται, που δεν ανέχονται τα καρκινικά φαινόμενα της ακροδεξιάς να μολύνουν τον τόπο εν ονόματι μιας χούφτας ψήφων. Που δεν συναγελάζονται ενίοτε και χειροκροτούν ότι χειρότερο λαϊκίστικο καβαλίκεψε στο σβέρκο του τόπου μας.

Χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους. Όχι αυτούς που ένα πρωί μας προέκυψαν. Αλλά ανθρώπους που διαχειρίστηκαν έστω ρε αδερφέ το κοινόχρηστα της πολυκατοικίας όπου μένουν. Και σε αυτό έστω τα κατάφεραν. Όχι κάποιους με καλές προθέσεις. Ξέρετε τι λένε για το δρόμο προς την κόλαση. Γεμάτος, φίσκα με καλές προθέσεις είναι...

Επιστρέφω...

Σε ένα περίπου χρόνο από σήμερα θα έχει ξετυλιχτεί μπροστά στο κουβάρι των αυτοδιοικητικών εκλογών του τόπου. Θα επιτρέψουμε να μην υπάρχει σαν επιλογή έστω η ανάσα ζωής που χρειάζεται η Λέσβος ολόκληρη, η Μυτιλήνη αλλά και εμείς οι ίδιοι; Θα ανεχτούμε να περιμαζέψουμε και να βολευτούμε με τα αποκαΐδια των βουλευτικών εκλογών που λένε ότι θα προηγηθούν;

Θα πούμε επιτέλους πως θα αλλάξουμε τον τόπο και τη ζωή μας σε αυτόν;

Ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να δρούμε. Να δρούμε όμως. Γιατί την παραμικρή αντίδραση στα όσα ζούμε δε βλέπουμε. Τα like σε ωραία τοπία και σε ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές στο Facebook δε φτάνουν. Ούτε τα ωραία τοπία και οι ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές αλλάζουν τη ζωή μας.

Αυτά τα ολίγα. Και σε όποιον χωρά το σημερινό «παπούτσι» ας το φορέσει. Ονόματα οσονούπω...