Συχνά σε διάφορα site (το πέτυχα πριν λίγο) όταν διαβάζουμε δημοσιεύματα για επώνυμες μία είναι η φράση κλισέ που συνηθίζεται "βάζει κάτω δύο εικοσάρες!" Ακόμη και μεταξύ γυναικών αυτή η δήλωση θεωρείται ύψιστη φιλοφρόνηση που τις περισσότερες φορές κατεβαίνει αμάσητη συνοδευόμενη από ένα βλακώδες βλέμμα ευγνωμοσύνης που με κάνει να απορώ πραγματικά.

Καταρχάς όσα botox, υαλουργικά και γυμναστική και να κάνεις τα δεκαοχτώ θα'ναι πάντα δεκαοχτώ, τα είκοσι θα'ναι πάντα είκοσι, τα πενήντα πενήντα και ούτω καθεξής. Όχι τίποτα άλλο, το άγχος μικραίνει τη ζωή και τα ευχαριστώ από καρδιάς καλό είναι να έχουν αντίκρισμα σε πραγματικά γεγονότα. Οπότε; Οπότε ζήσε την ηλικία σου μη έχοντας καμία προσδοκία πέρα από την προσωπική σου ευχαρίστηση.

Όλες οι ηλικίες έχουν την δική τους γοητεία και το βάρος της γνώσης μεγαλώνοντας (της αποκτημένης από πλήθος λαθών μη κοροϊδευόμαστε ) χαρίζουν αυτό το βάθος στο βλέμμα που απλά δεν συγκρίνεται με τίποτε.

"Καλά τότε πώς γίνεται ανάμεσα σε τόσες γυναίκες να συναντάς τόσα κορίτσια απροσδιόριστης ηλικίας;" θα ρωτούσε κάποιος πολύ σωστά. Τις έχουμε δει όλες. Ακομπλεξάριστες, πάντα κομψές, φωνακλούδες ή διακριτικές, ανάλαφρες. Σε μία διαρκή κίνηση όμοια με πεταλούδες. Αυτό είναι το μυστικό. Η κίνηση. Αυτές οι γυναίκες δεν περιμένουν παρέα. Έχουν παρέα. Είναι οι καλύτερες φίλες του εαυτού τους.

Γνωρίζουν τον χαρακτήρα τους και πάντοτε ότι και αν φορέσουν, οτιδήποτε και αν είναι αυτό, φαίνονται αβίαστα όμορφες. Έχουν μάθει να δέχονται και να αρνούνται με περίσσια χάρη ότι τους χαρίζει χαμόγελο και δεν πιστεύουν σε θαύματα πέρα από αυτά που δημιουργούν οι ίδιες όταν συναντούν συμβατό αποδέκτη.

Αυτή η φυλή γυναικών που συνεχώς μεγαλώνει περνώντας τα χρόνια λέγεται "κρατώ μόνο τα απαραίτητα και είμαι καλά". Είναι η φυλή που δεν αντιδρά, δρα. Πλησιάζει ή απομακρύνεται και συνεχώς μαθαίνει. Νέες συνταγές, μουσικές, τάσεις, γνώσεις. Μιλά με τους πάντες και συγκρατεί μόνο ότι της ταιριάζει.

Θεωρεί αστείο το να γίνει κακέκτυπο μιας παλιάς της εικόνας και πάντα λέει ότι τώρα είναι η καλύτερη της εποχή και ξέρεις κάτι; Έχει δίκιο. Λατρεύω αυτά τα παντοτινά κορίτσια. Ίσως γιατί περιστοιχίζομαι διαρκώς από αυτά.

Τα συναντώ παντού. Ίσως πάλι γιατί κάποιο επιμένει να μου κλείνει πονηρά το μάτι κάθε πρωί μέσα απ'τον καθρέφτη συγχωρώντας με που δεν ήξερα πώς να το αγαπήσω. Ώρα για ένα ποτήρι νερό.