Είμαστε προσωρινοί και ηλίθιοι! Πάμε ξανά. Επαναλάβετε αργά μετά από μένα. Προσωρινοί και ηλίθιοι με την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας να μας νανουρίζει στο βαθύ μας λήθαργο ότι πάντα θα έχουμε άλλη μια μέρα. Ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και όλα διαρκούν για πάντα. Οι ευκαιρίες, οι στιγμές, οι άνθρωποι, οι ανατολές ακόμη και τα προβλήματα μας. Αυτά που εστιάζουμε υπέρ του δέοντος και μας ξεγλιστρούν οι ευλογίες κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια μας.

Το Σάββατο των Ψυχών μια φίλη μοιράστηκε μια απώλεια από αυτές που δεν αναπληρώνονται. Τις μια και έξω. Τις πρόωρες, στο πικ τις ανθοφορίας τους. Αυτές που νοιώθεις ξαφνικά μλκς. Αυτές.

Αναρωτιέμαι πόσοι ζούμε και πόσοι επιβιώνουμε. Απόντες εν τη παρουσία μας και ναι, δεν έχει μεγαλύτερη αμαρτία από αυτή.

Ζήσε τη στιγμή λένε όλοι. Τίποτα δεν φτιάχτηκε στον κόσμο για να κρατήσει για πάντα. Ούτε καν οι αγαπημένοι.Προσωρινοί και ηλίθιοι λοιπόν.