Σήμερα ο τίτλος του κειμένου είναι κλεψιμαίικος. Τον αντέγραψα απ' αλλού. Ελπίζω ο δημιουργός του να με συγχωρέσει.

Θεωρώ όμως, ότι είναι ό,τι πιο χαρακτηριστικό θα μπορούσε να γραφτεί για να περιγράψει με δυο λέξεις την κατάσταση που βιώνουμε. Για να δώσει γλαφυρά μεν, καθόλου υπερβολικά δε - δυστυχώς - τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί - συγνώμη λάθος - που έχουν δημιουργήσει και που θα πρέπει μέσα σ' αυτό το περιβάλλον να προσπαθήσουμε, όχι να ζήσουμε, αλλά ίσα, μόλις να επιβιώσουμε.

Το κακό είχε ξεκινήσει πριν από τον πόλεμο. Με τις τιμές της ενέργειας, και όχι μόνο, να παίρνουν την ανηφόρα και βέβαια ο πληθωρισμός να αρχίζει να κατατρώει το ήδη ισχνό λαϊκό εισόδημα. Ένας πληθωρισμός, αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης της τελευταίας οικονομικής κρίσης και της πανδημίας, των απανωτών πακέτων στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων με φτηνό χρήμα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τους κρατικούς προϋπολογισμούς και τα ταμεία ανάκαμψης.
Χρήμα από το οποίο ο λαός ούτε που πήρε μυρωδιά.

Παράλληλα ο κορωνοϊός έδωσε μπόλικες ευκαιρίες, που βέβαια δεν πήγαν αναξιοποίητες, αφενός να χτυπηθούν εργασιακές κατακτήσεις και αφετέρου είτε με τις γνωστές λίστες είτε με την απόλυτα προνομιακή αντιμετώπιση του ιδιωτικού τομέα υγείας, να ρεύσει άφθονο το κρατικό χρήμα.

Παρόλα αυτά καλείται και πάλι ο λαός να πληρώσει, για μια φορά ακόμα, εκείνος την νύφη.

Από την μια η ακρίβεια εξαφανίζει ό,τι είχε απομείνει από το γλίσχρο εισόδημα που του είχανε "επιδαψιλεύσει" οι μνημονιακές κυβερνήσεις με τα μνημονιακά μέτρα -βλέπετε "το κόστος εργασίας έπρεπε να γίνει ανταγωνιστικό- και από την άλλη την διόγκωση των κρατικών ελλειμάτων και χρεών ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν, πάλι και πάλι, με την επαναφορά δημοσιονομικών περιορισμών και πρωτογενών πλεονασμάτων.Απ' όπου κι αν το δει κανείς ο μόνος χαμένος, ο πάντα χαμένος, είναι ο λαός.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καλούμαστε να πληρώσουμε κι άλλα σπασμένα. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία έχει εγκατασταθεί για τα καλά και στην χώρα μας με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για την ασφάλειά μας, και οι επιπτώσεις από τις ποικιλώνυμες κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν αρχίσει να πέφτουν πάνω στις πλάτες μας.

Την ίδια ώρα οι εφοπλιστές έχουν στήσει πάρτι με την μεταφορές του Αμερικάνικου LNG, πολύ ακριβότερου από το Ρωσικό φυσικό αέριο, και οι ενεργειακοί όμιλοι ετοιμάζονται να ξεκοκαλίσουν τα δις ευρώ του ταμείου ανάκαμψης και του κουμπαρά για την διαχείριση της "ενεργειακής κρίσης'

Και τώρα, ένα νέο παραμύθι άρχισαν να σιγομουρμουρίζουν στ' αυτιά μας: "Οι λαοί θα πρέπει να θυσιάσουν ένα μέρος της ευημερίας τους ως το αναγκαίο τίμημα για την υπεράσπιση των δυτικών αξιών απέναντι στον αναθεωρητισμό της Ρωσίας".
Κυρώσεις, πόλεμος, ανταγωνισμοί για την ενέργεια, "πράσινη μετάβαση" συνθέτουν τη νέα αντιλαϊκή κανονικότητα.Άλλωστε ο γνωστός τοις πάσι Ευάγγελος Βενιζέλος το είπε "οι κρίσεις είναι η νέα κανονικότητα".

Και κάπου εδώ, αρχίζω να ακούω έναν άλλο ψίθυρο που όσο πάει και δυναμώνει, και από ψίθυρος γίνεται φωνή δυνατή, στεντόρεια. Είναι ο επαναστάτης ποιητής, Βάρναλης το όνομά του, που φωνάζει:
Αν το δίκιο θες, καλέ μου
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρεις. Όπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί

*O Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ