Από τη στιγμή που το διάβασα χτες βράδυ, μ’ έπιασε σύγκρυο. Για πολλούς λόγους. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Χτες το βράδυ βρήκα μια ανακοίνωση. Είναι μιας πρωτοβουλίας γυναικών για τη συνάντηση γυναικείων φορέων και οργανώσεων, ώστε η 8η Μάρτη, ημέρα της γυναίκας, όπως και σε άλλες χώρες να καθιερωθεί και στην Ελλάδα ως ημέρα φεμινιστικής απεργίας. Ναι, στις 8 του Μάρτη του 2018 συμμετείχαν 40 χώρες και πάνω από 5,3 εκατομμύρια γυναίκες, μόνο στην Ισπανία. Εδώ είναι το πρώτο σύγκρυο.

Διαβάζοντας την ανακοίνωση αναρωτιόμουν, δεν την έχει υπογράψει κάποια από εδώ, από τον τόπο μας;

Έχουν υπογράψει δυο γυναίκες που προσωπικά δεν τις έχω γνωρίσει, αλλά μου προκάλεσαν το δεύτερο σύγκρυο (αν υποθέσουμε ότι αυτά απαριθμούνται). Η μία είναι η πρυτάνισσα του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Χρυσή Βιτσιλάκη. Η πρυτάνισσα και όχι πρύτανης γιατί αυτή η θέση έπρεπε να έχει προβλέψει και μια θηλυκή είσοδο. Δεν το έκανε η παραδοσιακή γλώσσα, το έκανε η ανάγκη και η βούληση της ίδιας της Χ. Βιτσιλάκη και θα πρέπει να την ευγνωμονούμε γι' αυτό. Αλήθεια μπορεί να μας προτείνει μια θηλυκή λύση και για άλλες θέσεις, όπου εργάζονται γυναίκες; Για παράδειγμα για τις δημοσιογράφους ή τις γιατρούς; Και επαναλαμβάνω ότι δεν τη γνωρίζω προσωπικά την κ. Βιτσιλάκη, ούτε και τη Γιούλα Αργυρούδη, επικεφαλής του Οικολογικού Ανέμου-περιφερειακή σύμβουλο στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, που επίσης υπογράφει το κάλεσμα για φεμινιστική απεργία στις 8 του Μάρτη.

Ας μιλήσουμε γι’ αυτά τα σύγκρυα λοιπόν.

Πολλές γυναίκες νιώθουμε τεράστιο το βάρος της πατριαρχίας και καθεμιά ότι το σηκώνει μόνη της. Είναι αυτό το βάρος που κάποιοι το σπρώχνουν κάτω από το χαλί αποκαλώντας το γυναικεία υπερβολή. Άλλοι ειρωνεύονται ή το ξορκίζουν ως υστερία, εμμονή ή γκρίνια κατά το δοκούν, την περίσταση και το ακροατήριο, φυσικά.

Προσπαθούσα να το εξηγήσω αυτό σ' έναν καλό μου φίλο, ο οποίος πολύ γλυκά με... πάγωσε: «Εσύ Ανθή μου, έχεις αποδείξει ότι είσαι γυναίκα που αξίζεις, για τις άλλες, λέμε, όταν γελάμε...» Με πάγωσε και με πλήγωσε αυτό που εκείνος εξέφρασε ως φιλοφρόνηση. Γιατί στην καθημερινότητά μας είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποδεικνύουμε κάθε μέρα ότι αξίζουμε. Να επικαλεστούμε τις τρεις ξένες γλώσσες και τα δύο πτυχία μας για να προλάβουμε να ολοκληρώσουμε μια φράση, χωρίς να μας διακόψουν. Να προσέξουμε τι θα φορέσουμε ώστε να δείχνουμε αφενός αρκετά περιποιημένες και αφετέρου εν δυνάμει σεξουαλικές (μη χάνουμε τη θηλυκότητά μας), ταυτόχρονα χωρίς να δείχνουμε προκλητικές ή εύκολες.

Να ρίξουμε την καλή ιδέα με προσοχή όμως για να μην πάρουμε τα εύσημα και μας πουν φιλόδοξες. Να αγωνιστούμε για μια επιτελική θέση και να καταλήξουμε να κάνουμε αυτό που θέλουν οι άλλοι- μη φανούμε αυταρχικές και σκύλες. Να ξενυχτίσουμε αν χρειαστεί για τη δουλειά σαν άντρες, αλλά να έχουμε έτοιμο φαγάκι και καθαρό σπιτάκι σαν γυναίκες. Γιατί «η σύγχρονη γυναίκα όλα τα προλαβαίνει». Κι όταν την καταπίεση την λέμε με το όνομά της, είμαστε γκρινιάρες... αλλά μας αγαπάνε κι έτσι! Τι καλοί...

Κι όταν η πατριαρχία τροφοδοτεί τη βία και μας σοκάρει το αίμα της Ελένης και κάθε μέρα λιγοστεύουμε;

Τους ακούω να σχολιάζουν τη λέξη γυναικοκτονία. Τους κακοφαίνεται. Λένε πως είναι μια ανύπαρκτη λέξη, κι ας αυξάνονται οι δολοφονίες γυναικών –και οι περισσότερες έχουν ως θύτες συζύγους ή συντρόφους. Τους ακούω να λένε «είναι κακό να συμβαίνουν αυτά» και αναρωτιούνται, «γιατί δεν μιλάμε για ανδροκτονίες;». Ποιοι τα λένε αυτά; Αυτοί που έχουν μετατρέψει κάθε καφέ και μπαρ, θέατρο και αίθουσα σε μια πελώρια πασαρέλα. Όπου νομίζουν τους ανήκουν τα σώματά μας και ενίοτε τα βαθμολογούν.

Κόντρα σε αυτή την καθημερινή ασύλληπτη τρέλα, υπήρξε χτες ένα κείμενο για να κάνουμε κάτι. Ή τέλος πάντων να το συζητήσουμε. Είναι συγκινητικό.