Στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι στόχοι των προγραμμάτων απασχόλησης καθορίζονται από το πλαίσιο της ΕΣΑ (Ευρωπαϊκή Στρατηγική Απασχόλησης)σύμφωνα με την συνθήκη που υπογράφτηκε στο Άμστερνταμ το 2007. Σαν στόχο είχε να ελαχιστοποιήσει τις αντιθέσεις στον κόσμο της εργασίας και ναπροωθήσει την εξάλειψη των προνομίων σταθερής έναντι ευέλικτης εργασίας μέσα από ένα πλαίσιο καθαρά και αυστηρά αντεργατικό. Έτσι λοιπόν, αυτό το κείμενο θέσεων και αρχών της ΕΕ που βαφτίστηκε «καλές και βέλτιστες πρακτικές» έγινε το επίσημο έγγραφο όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Όλα αυτά θεωρητικά, γιατί στην πράξη η μοναδική οδηγία στην ουσία ήταν η καθιέρωση των ευέλικτων μορφών εργασίας, η απορρύθμιση των υφιστάμενων εργασιακών σχέσεων και η μεταφοράς της ευθύνης για την ανεργία στο εργαζόμενο άτομο.Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναλάβει και αυτήν την πρωτοβουλία αφού θεωρεί«ότι η ανταγωνιστικότητα και η απορρύθμιση της εργασίας δεν βρίσκονται μεταξύ τους σε αντι-παράθεση εάν αποτελούν κομμάτια μιας ενιαίας στρατηγικής και εάν μπορούν να δομήσουν σύγχρονα και αποτελεσματικά μοντέλα κοινωνικής προστασίας» και συνεχίζει αναφέροντας χαρακτηριστικά «με ένα τέτοιο πλαίσιο εξασφαλίζεται η ασφάλεια και η κοινωνική προστασία των εργαζομένων».
Φυσικά εάν η ΕΕ και οι καπιταλιστές έχουν ταχθεί υπέρ των εργοδοτικών συμφερόντων και τουΚεφαλαίου, αυτό για την ΕΕ δεν παίζει κανένα ρόλο ουσίας και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τις αποφάσεις και τις οδηγίες που εφαρμόζει στο σύνολό της.

Ενώ δηλαδή διακηρύσσεται η σημασία ενόςΚοινωνικού ΕυρωπαϊκούΜοντέλου, στην πράξη καταστρατηγείται στην ουσία του, και οι πολιτικές των όρων απασχόλησης εντάσσονται σε ένα πολύ ασφυκτικό πλαίσιο με αυστηρούς κανόνες και δεσμεύσεις.Οι αντεργατικές πολιτικές βρίσκονται βαθιά ριζωμένες στην πυρήνα της ΕΕ και μπορεί να θεωρούνται πετυχημένες για το Κεφάλαιο- γιατί ενώ σε νούμερα φαίνεται να μειώθηκε η ανεργία αφού έστω και εάν κάποιος δουλέψει μερικές ώρες την εβδομάδα, έτσι καταγράφεται- από την άλλη πλευράταυτόχρονα αυξήθηκε η φτώχεια στην πυρήνα της ΕΕ από 6,8% το 2009 σε 9,6 %το 2015 και συνεχίζει με αυτούς τους δυσοίωνους ρυθμούς.

Οι νέες αυτές «βέλτιστες πρακτικές» ήταν η μείωση των προνομίων των εργαζομένων και η απελευθέρωση των απολύσεων και μάλιστα χωρίς αποζημίωση.
Αλλά ας δούμε και που ήδη εφαρμόστηκαν αυτές οι βέλτιστες πρακτικές και τι αποτελέσματα είχαν: Η χώρα πρότυπο ήταν η Δανία με τιμωρητικά χαρακτηριστικά για τους ανέργους- τα γνωστάworkfare-και ακολούθησε το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία.

Στην Γερμανία με τα περίφημα minijobs των 450 ευρώ που εφαρμόζει και η COSMOTE και η e-value,η oncall εργασία όπου δουλεύεις όποτε σε πάρουν τηλέφωνο οι εργοδότες αλλά και τα περιβόητα μπλοκάκια μεταφέροντας τα φορολογικά και ασφαλιστικά βάρη στους ίδιους τους εργαζόμενους.Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της γειτονικής Γαλλίας με τις συλλογικές απολύσεις και τις επιχειρησιακές συμβάσεις να υπερισχύουν οδήγησαν εργαζομένους σε πολυήμερες απεργίες και σε βίαιη καταστολή στους σιδηροδρόμους και στο αεροδρόμιο.

Στην FRANCE Telekom φτάσαμε μάλιστα και σε αυτοκτονίες εργαζομένων.
Η νεοφιλελεύθερη λογική αποτελεί θεμέλιο λίθο της ΕΕ ακόμα και πριναπό την Συνθήκη του Μάαστριχτ.Η ΕΕ δεν είναι ασφαλώς μία ένωση με χαρακτηριστικά ευημερίας και αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών. Πρόκειται για την υλοποίηση μιας καπιταλιστικής ολοκλήρωσης με έναν και μοναδικό στόχο: την ευημερία των καπιταλιστών και του Κεφαλαίου.

 Η συνολική υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων με την χρήση των καλών κα βέλτιστων πρακτικών της ΕΕ αποδυναμώνουν την όποια συζήτηση πάει να ανοίξει για τα εργασιακά αφού καθορίζεται από το παραπάνω πλαίσιο. Είναι πασιφανής η αποφασιστικότητα και η επιμονή του Κεφαλαίου αλλά και της αστικής τάξης σε μία κατεύθυνση καθαρά απορρύθμισης κάθε έννοιας εργασιακής ηρεμίας και ασφάλειας και μάλιστα σε καθεστώς πλήρους διάλυσης των όποιων εργασιακών κεκτημένων.

Αυτή η τάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης μπορεί να ανατραπεί και να αντιστραφεί μόνο με την ριζική αμφισβήτηση, την εναντίωση και τον μαζικό αγώνα των ίδιων των εργαζομένων και εν τέλει στην οικοδόμηση μια «άλλης» ΕΕ, της αλληλεγγύης και της συνεργασίας των λαών.