Απόγευμα Πέμπτης, ένα από αυτά τα απογεύματα της βαθιάς ενδοσκόπησης. Θλίψη τa λεν οι αδαείς και προσπαθούν να τα πνίξουν με ώρες νεκρές μπρος στο χαζοκούτι που έλεγε και ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρή ή με ανόητα chat εντός και εκτός οθόνης.

Εγώ πάλι αυτές τις φάσεις τις λέω εξέλιξη.

Μ’ αρέσει και αποδέχομαι το γεγονός ότι τώρα θα κατεβάσω τα ρολά, ότι δεν έχω κέφια και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Θα κάτσω στο μπαλκόνι μου και απλά θα ακούσω ρεμπέτικα και δεν θα κάνω τίποτα άλλο. Ο εαυτός μου κάποιες μέρες έχει το δικαίωμα να θέλει να' ναι μόνος, να μη βγει για να πει ότι βγήκε να κάτσει και να θυμηθεί ότι θέλει, ελεύθερα.

Κάτι σαν το ξεσκαρτάρισμα στη ντουλάπα, να συγυρίσει το μυαλό. Τί πάλιωσε, τί μάταια περιμένει να χωρέσω, τί καινούργιο περιμένει να φορεθεί, τί φορέθηκε και στη πορεία αποδείχτηκε πολύ φτηνό για να κρατήσει. Θέλει ώρα το συγύρισμα και πάντα κουράζει Η διαδικασία…

Μα πάντα στο τέλος νιώθεις αλαφρωμενος. Λες τα «όχι», κρατάς τα «ναι» και τα τηρείς, πετάς τη σαβούρα και ανασαίνεις ... Σαν το άδειασμα της μνήμης του κινητού σου, πρέπει να το κάνεις σε τακτά διαστήματα χωρίς καθυστερήσεις και δισταγμούς αλλιώς θα το μπλοκάρεις και θα πληρώνεις τον μάστορα, τον όποιο μάστορα εννοείς.

Μέσα στη εποχή της «καταναγκαστικής χαράς» εσύ άκου το σώμα σου, είναι καλή η θλίψη και πολύτιμη, σου θυμίζει ότι πρέπει να σε φροντίσεις να σε ακούσεις να σε παρηγορήσεις και πίστεψε με μόνο εσύ μπορείς να σου δώσεις αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.

Τώρα ακούω το «Σαν απόκληρος γυρίζω» και έχω πάρει τον εαυτό μου αγκαλιά, τον εαυτό μου, και είναι ωραία. Είναι ωραίες κάποιες νύχτες χωρίς χαμόγελα.